Αρχείο

Μέσα στην αφόρητη ζέστη και πραγματικά δεν ξέρω τι ναγράψω στις τελευταίες στήλες - απλά βαριέμαι. Το θέμα των ομολόγων εξελίχθηκε σεμία από τις κουραστικές επικαιρότητες των τελευταίων χρόνων. Ακόμα και ηδιαμάχη της περίφημης Στέλλας Μπεζεντάκου με επιχειρηματία σκυλάδικου, που γιανα την εκδικηθεί επειδή τον παράτησε απροειδοποίητα για να πάει να κάνειαρπαχτή στην επαρχία -δεν της δίνει πίσω το φουστάνι της (ένα ξεχειλωμένο πουτανίστικο)-,έχει περισσότερο πολιτικό ενδιαφέρον. Παρακολουθώ φυσικά με αγωνία το θέμα πολυτεκνοποίησηςτων τρίτεκνων οικογενειών και ειλικρινώς συμπάσχω μαζί τους. Επίσης παρακολουθώμε θαυμασμό τον λεβέντη Βουλγαράκη, που αφού μας τα έπρηξε μ' ένα στεφάνι πουέφερε πίσω (νομίζω πως πιο ακριβά στοίχησαν τα ναύλα από το ίδιο το στεφάνι),τώρα επαναφέρει προεκλογικά και το θέμα του μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στοευνουχισμένο πρώην υπέροχο κτίριο Φιξ. Πού το βρίσκουν τόσο κουράγιοκαλοκαιριάτικα! Σκατά φαίνεται να εξελίσσεται και η υγεία του αρχιεπισκόπου.Έχω λίγες τύψεις που πριν αποκαλυφθεί ότι έχει καρκίνο, ειρωνεύτηκα τηνασθένειά του. Καλύτερα καμιά φορά να βγάζει κανείς το σκασμό. Από την άλλη δενείμαι και σίγουρος ότι όταν κάποιος παθαίνει καρκίνο και μάλλον ψιλοπεθαίνει,πρέπει όσοι τον μισούσαν μέχρι τότε να τον συμπαθήσουν ξαφνικά. Νομίζω ότι καιο ίδιος ο Χριστόδουλος θα προτιμά το αγνό προ-καρκίνου μίσος από την υποκριτικήλύπη. Ο αστείος αρχηγός του Συνασπισμού έτρεξε, φυσικά, από την πρώτη κιόλαςστιγμή να συμπονέσει - σαν κάτι αγάμητες κακομοίρες που πάντα προσφέρουνγενναιόδωρα την άχρηστη βοήθειά τους στη δύσκολη στιγμή.