Το 2003 ο Τζορτζ Κλούνι είχε έρθει στη Βενετία για την Αβάσταχτη Γοητεία. Το κοινό δεν έπιασε καθόλου τα αστεία της ταινίας και, μόλις τελείωσε η προβολή, ο Κλούνι γύρισε προς την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς και της ψιθύρισε στο αυτί «Τρέξε». Αμέσως οι δυο τους βγήκαν έξω από τη Sala Grande, για να γλιτώσουν τους θεατές και τους εαυτούς τους από την αμηχανία. Ακόμη θυμάμαι τη ρεπόρτερ Βικτόρια Καμπέλο, ντυμένη νύφη, να κάνει επίσημη πρόταση γάμου στον Αμερικανό ηθοποιό, στην ίδια αίθουσα του μεγαλοπρεπούς Καζινό όπου μόλις έδωσε τη συνέντευξη Τύπου με αφορμή τον τιμητικό Λέοντα για την καριέρα και το έργο του.
Πολλά έχουν αλλάξει από τότε: ο άλλοτε serial φαρσέρ, αλλά και ανεκτικός στις πλάκες των άλλων, μεγάλωσε («βουρτσίζω τα δόντια μου και λέω “τι ωραία που ήταν κάποτε”, μια μελαγχολία είναι η ηλικία μου…») και ωρίμασε, ώστε στα 65 του να δημιουργεί ένα κλίμα ευγενικής σοβαρότητας — και αυστηρά περιορισμένης σαχλαμάρας. Σαν επίσκεψη σε έναν αγαπημένο σταρ του χρυσού αιώνα ήταν η συνάντηση με τους δημοσιογράφους, στον χώρο και στα θέματα όπου κινείται με άνεση.
Ο Κλούνι ουδέποτε μιλούσε μέσα από την προνομιακή φούσκα του και ανέκαθεν έδειχνε τα χρώματά του. Ωστόσο, από τη μαγευτική κατοικία του στη λίμνη Κόμο έως τη μυθιστορηματική Βενετία, όπου και παντρεύτηκε την παρούσα στο Φεστιβάλ Αμάλ, το ταξίδι είναι αλλόκοσμα παραμυθένιο, ειδικά για έναν Αμερικανό.
Πέρυσι τέτοια εποχή η συνέντευξη Τύπου είχε ακυρωθεί, γιατί ο Κλούνι κατέφθασε με γρίπη και δεν το ρίσκαρε. Η αφορμή ήταν το Τζέι Κέλι: ενσάρκωνε με γλυκόπικρη χάρη και φυσικότητα έναν πρωταθλητή της γοητείας, έναν σταρ ηθοποιό σε ένα μικρό φεστιβάλ, ο οποίος ταξίδεψε επεισοδιακά μέχρι να τιμηθεί για το σύνολο της καριέρας του. Και να που, ακριβώς έναν χρόνο αργότερα, η ζωή μιμείται την τέχνη, αν και στο αρχαιότερο από τα κινηματογραφικά φεστιβάλ. «Ναι, όντως είναι αστείο, έχουμε μια ιστορία αγάπης με τη Βενετία», παραδέχθηκε, αναλογιζόμενος την έντονη παρουσία του στη Βενετία, από το 1998 και το καλλιτεχνικό break του με το Out of Sight, λίγο μετά το φιάσκο του Μπάτμαν, μέχρι τις πολλαπλές παρουσίες με τους αδελφούς Κοέν, οσκαρικές επιτυχίες όπως το Gravity και το υπέροχο Μάικλ Κλέιτον, τη θριαμβευτική υποδοχή του Καληνύχτα και Καλή Τύχη, αλλά και την πάντα ζεστή αγκαλιά των εκλεκτόρων στις ταινίες που ο ίδιος υπογράφει.
Με τον Στίβεν Σόντερμπεργκ επιβεβαίωσε πως θα ξανασυναντηθούν σε ένα ακόμη συναπάντημα του Ocean και των φίλων του, μόλις ο Μπραντ και οι δύο Τζορτζ ξεκαθαρίσουν τα φορτωμένα προγράμματά τους. Το προσοδοφόρο fun θα συνεχιστεί και ο βραβευμένος με δύο Όσκαρ δημιουργός και ηθοποιός δεν παραλείπει να επισημαίνει τον παράγοντα της τύχης στη ζωή του, τη δυνατότητα να επιλέγει να εργαστεί όπου και όποτε θέλει, σε έναν κόσμο που δεν διανύει την ευτυχέστερη φάση του, αν και «είναι καλό να εμπιστεύεσαι την καλοσύνη των γνωστών και των αγνώστων που συναντάς, σε μια διαδρομή με πολλές στροφές, που θα μπορούσε να είχε πάει πολύ χειρότερα».
Ο Κλούνι ακούστηκε μετρημένος και αισιόδοξος στις θέσεις του για τη συγχώνευση της Paramount με τη Warner Discovery και τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, κρίνοντας ότι και τα δύο ζητήματα παρουσιάζουν πολυπλοκότητες, σαν να μας προσκαλεί να δώσουμε πίστωση χρόνου μέχρι να βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα. Πιστεύει πως στο τέλος, αν και κινδυνεύουν χιλιάδες θέσεις εργασίας σε ένα μοτίβο με ιστορικά αρνητική έκβαση, όλα θα πάνε καλά, «αρκεί να μη βάλουν το πρόσωπό μου σε διαφήμιση ταμπόν 20 χρόνια αφότου πεθάνω», όπως συμπλήρωσε σε ένα από τα σπάνια χιουμοριστικά ξέφωτα της συνέντευξης.
«Συμπαθώ τον Μαρκ, είναι καλός άνθρωπος», κατέληξε, υπερασπιζόμενος την ελευθερία του λόγου του Μαρκ Ράφαλο, όταν ρωτήθηκε για την επίκαιρη περίπτωση του φλογερού ακτιβιστή και συναδέλφου του. Είναι άλλωστε ζήτημα συνταγματικής αρχής για τον γιο ενός δημοσιογράφου με περγαμηνές. Έκρουσε, επίσης, τον κώδωνα του κινδύνου για τη συγκέντρωση εξουσίας και εντύπων στα χέρια πάμπλουτων ανθρώπων, όπως ο Μπέζος με την Post και ο Μασκ με το X. Όπως, όμως, και για την κατάσταση στην Αμερική, κατέληξε σε μια διπλωματική πρόβλεψη, φανερώνοντας έναν ακόμη μετριοπαθέστερο προσανατολισμό — του ορκισμένου Democrat που, όχι και πολύ παλιά, παρενέβη ενεργά στο κόμμα με την επιστολή που ζητούσε από τον Τζο Μπάιντεν να αποσυρθεί, παραχωρώντας τη θέση του στην Κάμαλα Χάρις.
Αν το event αυτό λάμβανε χώρα πριν από μισό αιώνα, θα απαριθμούσαμε μόνο τα επιτεύγματα του τιμώμενου προσώπου, θα δοξολογούσαμε την πορεία ενός σούπερσταρ από το ύψος του θρόνου του, χωρίς λοξές ματιές προς την πολιτική και την κοινωνία. Ο Κλούνι ουδέποτε μιλούσε μέσα από την προνομιακή φούσκα του και ανέκαθεν έδειχνε τα χρώματά του. Ωστόσο, από τη μαγευτική κατοικία του στη λίμνη Κόμο έως τη μυθιστορηματική Βενετία, όπου και παντρεύτηκε την παρούσα στο Φεστιβάλ Αμάλ, το ταξίδι είναι αλλόκοσμα παραμυθένιο, ειδικά για έναν Αμερικανό, και ο Κλούνι έχει γλυκάνει (και μεγαλώσει) αρκετά ώστε να μη σκληρύνει την άκρως τιμητική στιγμή με ακραίες απόψεις και παραπανίσια στράτευση.
