Οι Τζακ ΜακΚάλοου και Λάζαρο Χερνάντες –έξυπνοι σχεδιαστές, με ισχυρό ένστικτο «της στιγμής»– δημιουργούσαν πάντα μόδα που μετέφερε χαρά και δυναμισμό. Ωστόσο, στα χρόνια τους στην Proenza Schouler η υπερβολική ανάλυση και η αυτοσυγκράτηση κάπως φρέναραν το αίσθημα ευφορίας. Στη δεύτερη συλλογή τους για την ισπανική Loewe με την ιστορία των 180 χρόνων, τα χρυσά αγόρια της αμερικανικής μόδας επιτέλους χαλάρωσαν, και σκοπεύουν να το διασκεδάσουν.
Ανάμεσα σε γιγάντιους κύβους, σαν υπερμεγέθη κουτιά παπουτσιών, και εξίσου τεράστια χνουδωτά πλάσματα της θάλασσας (έργα της Γερμανίδας εικαστικού Κοσίμα φον Μπονίν), οι σχεδιαστές έπαιξαν με σουρεαλιστικούς όγκους, χρώματα εσπεριδοειδών και πλαστικοποιημένες υφές.
Από το περσινό ντεμπούτο τους στον οίκο διατηρήθηκαν τα ασύγκριτα δερμάτινα μπουφάν τους που δημιουργούν την εντύπωση ότι το δέρμα έχει χυθεί σε καλούπι.
Parkas οχυρώθηκαν με διαστημικούς γιακάδες και κουκούλες, ενισχυμένα φουλάρια τεντώθηκαν σαν παραφουσκωμένοι ανεμοδείκτες, ενώ φαρδιά παλτό «πέταξαν» με προσθήκες καρό πάνελ στα πλαϊνά τους που έμοιαζαν με στρώματα θαλάσσης. Φορέματα-μισοφόρια από λάτεξ θα παρέπεμπαν σε εύθραυστα νεγκλιζέ αν δεν είχαν αυτήν τη γλιστερή επιφάνεια στολής κατάδυσης. Κομμάτια shearling σμιλεύτηκαν μέσα σε κοτλέ παντελόνια, καρό πουλόβερ και φουστάνια πλέχτηκαν από λεπτά δερμάτινα νήματα και μπουκλέ παλτό καλύφθηκαν από εκατοντάδες λακαρισμένες θηλιές που τους πρόσδιδαν όψη αχινού. Πλεκτά φορέματα με πετσετέ υφή αγκάλιασαν σφιχτά τα σώματα και σύρθηκαν στο έδαφος, ενώ άλλα φτιάχτηκαν από φτερά ή κορδόνια και συνδυάστηκαν με ζωηρόχρωμα οπάκ καλσόν.
Από το περσινό ντεμπούτο τους στον οίκο διατηρήθηκαν τα ασύγκριτα δερμάτινα μπουφάν τους που δημιουργούν την εντύπωση ότι το δέρμα έχει χυθεί σε καλούπι. Στην ανανεωμένη τους εκδοχή, τα κομμάτια αυτά θυμίζουν λιγότερο σασί αυτοκινήτου και πιο πολύ φιγούρες μολυβένιων στρατιωτών.
Γενικότερα, η συλλογή αποτελούσε φυσική συνέχεια όσων έδειξαν για την άνοιξη του 2026: με στιλπνές επιφάνειες, διογκωμένες σιλουέτες και υφές που παραπέμπουν στη ζωή της παραλίας, οι ΜακΚάλοου και Χερνάντες εγκαινίασαν πολύ γρήγορα τη νέα φάση της Loewe, όπου κάτω από το χαλαρό ύφος εξακολουθεί να εξελίσσεται ένα παράδοξο λεξιλόγιο βασισμένο σε παραδοσιακές τεχνικές και συνεχείς πειραματισμούς σε υλικά και τεχνολογία. Σε αντίθεση με την ποπ, οργανική Loewe του Τζόναθαν Άντερσον, η αμερικανική έκδοσή της διά χειρός Τζακ και Λάζαρο βαδίζει προς ένα πιο ρομποτικό, συχνά καρτουνίστικο μέλλον, βουτηγμένη σε καψαλιστά χρώματα, έντονες αντιθέσεις και παιχνίδια με τα υλικά.
