Υπάρχουν ορισμένες –μια χούφτα μόνο– γυναίκες σχεδιάστριες που το κοινό τις έχει ταυτίσει με ένα συγκεκριμένο ύφος, με μια εικονογραφία άμεσα αναγνωρίσιμη, στην οποία προβάλλει τις επιθυμίες του. Η Φίμπι Φίλο το πέτυχε στην Chloe και η Mιούτσια Πράντα το έχει κατακτήσει στην Prada και τη Miu Miu της. Οι αδελφές Όλσεν με τη δουλειά τους στο The Row και η Βικτόρια Μπέκαμ στο προσωπικό της brand φαίνεται πως προστίθενται σ’ αυτήν τη σπάνια συνομοταξία. Από το 1981 ως το 2000 μια τέτοια αρχετυπική σχεδιάστρια υπήρξε και η Jil Sander με τον gender-neutral μινιμαλισμό της, όπως και η Κονσουέλο Καστιλιόνι (1994-2016) στη Marni. Η σκηνή μόδας του Μιλάνου για το ερχόμενο φθινόπωρο στάθηκε αφορμή να δούμε πιο προσεκτικά τρεις οίκους –Prada, Jil Sander και Marni– που φέρουν το ανεξίτηλο στίγμα των μοναδικών σχεδιαστριών που τους διαμόρφωσαν.
H Κονσουέλο Καστιλιόνι στέγασε το όραμά της για μια εκκεντρική μόδα αρχικά μέσα στην επιχείρηση με γούνες που διατηρούσε η οικογένειά της, στις αρχές των '90s. Σχεδιάστρια με ιδιοσυγκρασιακή ματιά στη μόδα, η 67χρονη σήμερα Καστιλιόνι εισήγαγε στα ρούχα της αισθητικά στοιχεία της οp art και του μοντερνισμού, λανσάροντας πρωτότυπα σχέδια που δημιούργησε σε συνεργασία με καλλιτέχνες όπως ο Ρίτσαρντ Πρινς ή ο σερ Πίτερ Μπλέικ. Επί είκοσι σχεδόν χρόνια, η πολύχρωμη Marni της φορέθηκε από γκαλερίστες και διανοούμενες, ωσότου η εξαγορά του brand, πριν από μια δεκαετία, και στη συνέχεια ο Φραντσέσκο Ρίσο που τη διαδέχθηκε μετέτρεψαν την ετικέτα της σε έναν ανοίκειο, αφιλόξενο τόπο. Ο Βελγίδα Meryll Rogge που ανέλαβε πέρσι και έδειξε την περασμένη Πέμπτη την πρώτη της συλλογή ήρθε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, φρεσκάροντας τα αρχεία της Μarni μέσα από ένα πιο σύγχρονο φίλτρο.
Θυμόμαστε την Τζιλ Σάντερ ως μια συγκρατημένη ξανθιά, ντυμένη μονοχρωματικά σε μαύρο - λευκό, μπεζ ή μπλε. Την απλότητα που εξέφραζε η παρουσία της την πρότεινε και στο κοινό της, συμβάλλοντας καθοριστικά στο μινιμαλιστικό στυλ των '90s.
Οι διαχρονικές βούλες της original Marni αποτυπώθηκαν σε τεράστιες φιλντισένιες παγιέτες και στόλισαν μπλούζες και ίσιες φούστες. Οι εξίσου χαρακτηριστικές ρίγες του brand εμφανίστηκαν σε πουκάμισα και παντελόνια αγοριών και κοριτσιών, ενώ τα χρώματα, το αληθινό βασίλειο της Καστιλιόνι, παρότι αρκετά μουντά, συνδυάστηκαν θαρραλέα. Δερμάτινες φούστες και παντελόνια δέθηκαν με βιομηχανικά κορδόνια, ενώ στα φορέματα η γραμμή της μέσης βούτηξε προς τους γοφούς, την ίδια στιγμή που το πάνω τους μέρος κόπηκε ψηλά, με σατέν ζωνάρια να συνδέουν τα δυο κομμάτια. Τα αγόρια εμφανίστηκαν με μακριά πουκαμισο-φορέματα και πλεκτές ζακέτες και οι γούνες έδωσαν το «παρών» μαζί με βαριά πλεκτά πανωφόρια. Η πρώτη μου αίσθηση ήταν ότι έλειπε η εκλέπτυνση, εκείνη η φινέτσα της παλιάς Marni. H ανορθόδοξη προσέγγιση, όμως, στα ταιριάσματα pattern και υλικών υπήρχε στη συλλογή της Rogge, όπως και η διάθεση να ενωθούν τα φύλα με ένα ουδέτερο ντύσιμο.
Θυμόμαστε την Τζιλ Σάντερ ως μια συγκρατημένη ξανθιά, ντυμένη μονοχρωματικά σε μαύρο - λευκό, μπεζ ή μπλε. Την απλότητα που εξέφραζε η παρουσία της την πρότεινε και στο κοινό της, δημιουργώντας συλλογές για κομψές εργαζόμενες με έμφαση στο ρευστό σχήμα και στα πολυτελή υλικά, συμβάλλοντας καθοριστικά στο μινιμαλιστικό στυλ των '90s. Η πώληση του 75% των μετοχών της στην Prada το 1999 οδήγησε (όπως και στην περίπτωση της Καστιλιόνι) στην παραίτησή της λίγο αργότερα, λόγω δημιουργικών διαφορών. Με την ίδια να μπαινοβγαίνει στην καλλιτεχνική διεύθυνση του brand της για σύντομα διαστήματα, με πολλούς περαστικούς σχεδιαστές και δυο μεγάλες θητείες, του Ραφ Σίμονς (2005-2012) και των Λούσι και Λιουκ Mάιερ (2017-2025) στα ενδιάμεσα, η σημερινή Jil Sander έφτασε στο Μιλάνο με τoν Σιμόν Μπελότι ήδη έναν χρόνο στο τιμόνι της.
O Μπελότι στήριξε το πνεύμα της συλλογής του πάνω στο ποίημα της Κιάρα Μπαρζίνι «Το σπίτι πάνω από τη θάλασσα» που μιλά για τη λαχτάρα να ξαναβρείς τις ρίζες σου μεγαλώνοντας. Ο στίχος «Ένα νέο σπίτι. Και δες, είναι ήδη επιπλωμένο» μεταφέρει μια αίσθηση ανησυχίας, αφού το εν λόγω σπίτι αφηγείται «κάποιου άλλου την ιστορία», όπως η Jil Sander που κληρονόμησε ο Μπελότι, ένας οίκος με βαριά αφαιρετική αισθητική την οποία εκείνος προσπαθεί να «κατοικήσει» με τους δικούς του όρους.
Τα ευρύχωρα, μονόπετα σακάκια και τα παλτά στην αρχή της επίδειξης σε μια παλέτα μαύρου, γκρι και μπλε της νύχτας –απροσποίητα κομψά, αβάσταχτα όμορφα– θα μπορούσαν να έχουν βγει από το ατελιέ της ίδιας της Τζιλ, το αισθησιακό φόρεμα, όμως, με τους ακάλυπτους ώμους, τυλιγμένο σαν σεντόνι γύρω από το σώμα της Γκουίνεβερ βαν Σενούς προερχόταν από τη γλώσσα του Μπελότι, ρευστή και δομημένη ταυτόχρονα, με απαλά ντραπέ αλλά και σιλουέτες κλεψύδρας.
Η συλλογή του Ιταλού σχεδιαστή διέθετε μια αναίδεια και κάμποσες «ανισόρροπες» λεπτομέρειες που χάρισαν μια fun διάσταση στον καθαρόαιμο μινιμαλισμό της Sander. Ας πούμε, ένα τεράστιο στρογγυλό άνοιγμα στα πλαϊνά ενός φορέματος (αντί του κλασικού σκισίματος) από το οποίο διακρινόταν ματ κολάν σε λευκό, greige και ανθρακί. Ή η μία και μοναδική λεοπάρ φούστα ανάμεσα στα 63 looks της επίδειξης και μια (μόνο) τσάντα σε απόχρωση μέντας, μαζί με κάμποσα ματ κόκκινα κραγιόν. Ή τα παλτό με μια πιέτα σαν ουρά, στερεωμένη ψηλά στην πλάτη τους, που ταλαντεύονταν συγχρονισμένα με το λίκνισμα των κοριτσιών.
Jil Sander | Fall Winter 2026/2027 | Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου
Είναι τα ρούχα που θα λάτρευε η Κάρολαϊν Μπεσέτ Kένεντι, η φιγούρα που χάρη στο «Love Story» ξανάβαλε στη συζήτηση την ήσυχη κομψότητα των '90s, μιλώντας στην ψυχή κάθε γυναίκας που πιστεύει ότι ένα tailored παλτό διαθέτει προσωπικότητα.
«Μου αρέσουν τα υπέροχα πράγματα, η αδιανόητη ποιότητα», έλεγε η Mιούτσια Πράντα σε ένα βίντεο, απευθυνόμενη στους μετόχους του Prada Group το 2021. «Το κοινότοπο είναι εύκολο, ομαλό, ενώ το μοναδικό είναι τραχύ, όπως η μουσική που ρέει απαλά ηχογραφημένη, αλλά είναι πιο σκληρή στο live. Στο μέλλον, η πολυτέλεια πρέπει να είναι τραχιά», σχολίαζε η ίδια πριν από είκοσι πέντε χρόνια στον πρόλογο του λευκώματος «Project for Prada, Part 1» του Ρεμ Κούλχαας. Καμιά περιγραφή δεν θα ήταν ακριβέστερη για την επίδειξη της φθινοπωρινής συλλογής του οίκου στο Μιλάνο, μια ιδιοφυή σπουδή πάνω στην ατέλεια και στα περίπλοκα επίπεδα της προσωπικής ζωής μιας γυναίκας.
Με το εύρημα ενός στριπτίζ χωρίς προηγούμενο σε επίδειξη μόδας, τα 60 looks της συλλογής παρουσιάστηκαν από 15 μοντέλα που βγήκαν στην πασαρέλα τέσσερις φορές, εγκαταλείποντας σε κάθε πέρασμα από τα παρασκήνια κι ένα κομμάτι του ντυσίματός τους, για να ξαναβγούν σε νέο ρόλο και ύφος, όπως στην αληθινή ζωή. Κάντε εικόνα ένα κολεγιακό μπουφάν πάνω από μια λουλουδάτη φούστα, καλυμμένη με μια δεύτερη διάφανη φούστα από τούλι. Στην επόμενη εμφάνιση, αποδεικνύεται ότι η διάφανη φούστα ήταν φόρεμα που σκέπαζε ένα βαμβακερό μισοφόρι τυπωμένο με τεμαχισμένες εικόνες αγαλμάτων, αρτ ντεκό σχεδίων και θραυσμάτων πορσελάνης. Κι αυτό με τη σειρά του κάλυπτε ένα γκρίζο φανελάκι από σατέν ή φανέλα και μια βαμβακερή φουφούλα.
Σκεφτείτε, επίσης, ίσια δερμάτινα παλτό και τουίντ πανωφόρια πάνω από κεντημένες με κρύσταλλα φούστες ή ζακέτες με φερμουάρ πάνω από κολλαριστά βαμβακερά πουκάμισα… Στρώσεις επί στρώσεων, όπου το αθλητικό ύφος συνυπήρχε με την couture και η απλότητα με τη χλιδή για μια γυναίκα που δεν χρειάζεται να επιλέξει στυλ, και τα θέλει όλα: για κάθε ξηλωμένο ποδόγυρο, κάθε σκισμένο φόρεμα και κάθε χοντροκομμένο μοκασίνι υπήρχε μια ροκοκό φιγούρα από πίνακα του Ζαν-Αντουάν Βατό, ένα εκτυφλωτικό φλοράλ, ένα νεραϊδένιο γοβάκι ή ένας γιακάς διακοσμημένος με κρύσταλλα. Κρύσταλλα «έσταζαν» και από χαμηλοτάκουνα γοβάκια που φορέθηκαν με ζαρωμένες κάλτσες ως το γόνατο, με μπουμπούκια τριαντάφυλλων γύρω από τον αστράγαλο, ενώ από τις μπότες με τα κορδόνια σε στυλ Γάλλων αριστοκρατών πετάγονταν λεπτά φτερά.
Ένας τρόπος ντυσίματος με απεριόριστες δυνατότητες και «διαδρομές», ένας ανθρωπολογικός χάρτης που μας κάνει αυτό που είμαστε. Δεν θα κουραστούμε να λέμε ότι η Miuccia Prada και το alter ego της, ο Ραφ Σίμονς, δεν έχουν ταίρι στον κόσμο της μόδας.
