1.
CRISTIAN MUNGIU
4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες
Γενικά είμαι φαν του νέου ρουμανικού κινηματογράφου. Το «4, 3, 2» (όπως συνηθίζουν να το λένε οι Ρουμάνοι) είναι η αγαπημένη μου. Χρήση κάμερας στο χέρι και συνέχεια πάνω στη σπουδαία πρωταγωνίστρια. Το ενδιαφέρον πάντα στο συναίσθημά της. Σπουδαίος συνδυασμός ανεπιτήδευτου κινηματογράφου και προσεγμένου art χωρίς να φαίνεται.
2.
PETER NETZER
Ana, Mon Amour
Ένα ακόμα ρουμανικό διαμάντι. Εκπληκτική κάμερα σε συνδυασμό με λεπτοβελονιά στο μοντάζ. Ανατομία της ανθρώπινης ψυχής με συνεχές αίτημα το ψάξιμο, την ερώτηση και όχι τις εύκολες απαντήσεις. Σπουδαίες ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές, όπως μάς έχουν συνηθίσει οι Ρουμάνοι. Τρεις φάσεις από τη ζωή ενός ζευγαριού που μπλέκονται ασταμάτητα, χωρίς στιγμή να μην καταλαβαίνει ο θεατής ποια εποχή παρακολουθεί.
3.
JEAN-PIERRE DARDENNE, LUC DARDENNE
Rosetta
Οι αδελφοί Νταρντέν έχουν επηρεάσει γενιές κινηματογραφιστών με το ειλικρινές, ανθρώπινο και ευαίσθητο σινεμά τους. Στη «Rosetta» συνεργάζονται με την ερασιτέχνιδα ηθοποιό Emilie Dequenne, ένα τόσο δυναμικό και γοητευτικό πλάσμα που σου μένει χαραγμένο στο μυαλό. Στην ταινία νομίζεις απλώς ότι παρακολουθείς τη ζωή ενός πραγματικού ανθρώπου που προσπαθεί να επιβιώσει. Η Rosetta είναι ένας χαρακτήρας με τον οποίο συμπάσχεις από την πρώτη στιγμή, που παραμένει όμως πραγματικός χαρακτήρας, με τις γκρίζες της, δηλαδή, πτυχές. Οι Νταρντέν, βαθιά ουμανιστές, όμως, θα δώσουν στον χαρακτήρα της Rosetta την ελπίδα να λυτρωθεί και να αλλάξει και παράλληλα θα δώσουν την ίδια ελπίδα και στον κόσμο.
4.
ΘΑΝΟΣ ΑΝΑΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Διόρθωση
Σπουδαίο, ρεαλιστικό σινεμά αλά ελληνικά! Ο Θάνος Αναστόπουλος αποδεικνύει πόσο δύσκολο είναι το απλό σινεμά αλλά και πόσο όμορφο όταν πετυχαίνει. Ο Αναστόπουλος έχει ως βασικά συστατικά μια δυνατή ιστορία, έναν εκπληκτικό πρωταγωνιστή, τον Γιώργο Συμεωνίδη, και τον ιδανικό για την ταινία διευθυντή φωτογραφίας, Ηλία Αδάμη. Με τα συστατικά αυτά καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία που μιλάει στην καρδιά της κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης της χώρας της εποχής εκείνης και φέρνει τόσο κοντά στο πρόσωπο της ελληνικής κοινωνίας τον καθρέφτη του ρατσισμού, που την κάνει να τρομάζει.
5.
KEN LOACH
I, Daniel Blake
Η δύναμη της τέχνης είναι καμιά φορά να πηγαίνει παρακάτω τα πράγματα ή και να τα αλλάζει. Η ταινία του Κεν Λόουτς υπήρξε η αφορμή για να αλλάξει ένας παράλογος νόμος στα εργασιακά της Βρετανίας. Πέραν όμως αυτού, πρόκειται για μια ταινία εξίσου σκληρή και τρυφερή, την οποία ο Κεν Λόουτς αφηγείται με σεμιναριακή οικονομία μέσων, κρατώντας την αλήθεια των ηρώων του και προτάσσοντας ουσιαστικά την ιδέα ότι ο συνάνθρωπος μπορεί να είναι η μόνη λύση απέναντι σε ένα αδιάφορο, δήθεν προηγμένο δυτικό κράτος.
6.
ANDREA ARNOLD
Fish Tank
Μια ταινία που έχω δει πολλές φορές και πάντα μου μοιάζει να έχει γίνει χθες. Για μένα το «Fish Tank» έχει μια κεντρική ερώτηση: πόσο σε ορίζει το πού γεννιέσαι και πόσο εύκολα μπορείς να ξεφύγεις; Είναι άραγε η μόνη διαδρομή η πίστη στο όνειρο; Η Άρνολντ εναρμονίζει γοητευτικά τους χαρακτήρες της στον τόπο και τον χρόνο, τους κατευθύνει με μαεστρία σε σπουδαίες ερμηνείες, με την κάμερα να ανασαίνει πλάι τους, έτσι που να νιώθουμε ακόμα και τη μυρωδιά τους.
7.
JONATHAN DAYTON, VALERIE FARIS
Little Miss Sunshine
Ο ανεξάρτητος αμερικανικός κινηματογράφος σε μεγάλα κέφια! To σκηνοθετικό δίδυμο, με αξιοσημείωτη μέχρι τότε πορεία στα μουσικά βίντεο του MTV, στήνει και σκηνοθετεί μια ταινία που τα έχει όλα και μάλιστα σε απόλυτη ισορροπία. Φοβερή σεναριακή ιδέα, συγκίνηση, χιούμορ, κοινωνικό σχόλιο σε πολλαπλά επίπεδα, λεπτοδουλεμένους χαρακτήρες και μια τόσο ετερόκλητη οικογένεια, σε ένα road movie που απολαμβάνεις το κάθε του δευτερόλεπτο. Οι σκηνοθέτες αγαπάνε όλους τους χαρακτήρες τους και τους οδηγούν τελικά να κερδίσουν όχι αυτό που αρχικά ο καθένας θέλει και μοιάζει τόσο ουτοπικό να καταφέρει, αλλά αυτό που μπορούν και που έχουν τελικά περισσότερη ανάγκη.
8.
FEDERICO FELLINI
La Strada
Είναι η ταινία που θα έχει πάντα μια πολύ ξεχωριστή θέση μέσα μου, μιας και αποτέλεσε τη βάση του διδακτορικού μου. Το «La Strada» (με τον ανεκδιήγητο ελληνικό τίτλο «Πουλημένη από τη μητέρα της», που μάλλον ταίριαζε με τις ταινίες της εποχής, πιστεύοντας ότι έτσι θα κάνει εισιτήρια) βρίσκεται στο μεταίχμιο του ιταλικού νεορεαλισμού και στο πέρασμα του Ιταλού σκηνοθέτη σε ένα πιο προσωπικό στυλ. Ο πυρήνας της αφήγησης είναι οι περιπλανώμενοι καλλιτέχνες, οι τσιρκολάνοι, που τόσο αγαπούσε ο Φελίνι, που αντιπροσωπεύουν έναν κόσμο που χάνεται, μια εποχή που αλλάζει και εισέρχεται στη μεταμοντέρνα πραγματικότητα μιας αμοραλιστικής ηθικής. Με βαθιά οντολογική και υπαρξιακή σκέψη, ο Φελίνι παρέδωσε ίσως το πιο αταίριαστο ζευγάρι στην ιστορία του κινηματογράφου –γι’ αυτό και τόσο ενδιαφέρον!–, του Ζαμπανό και της Τζελσομίνα.
9.
QUENTIN TARANTINO
Pulp Fiction
Πραγματικά δεν ξέρω τι να πρωτογράψω γι’ αυτήν την ταινία. Σπάσιμο του ευθύγραμμου χρόνου, σενάριο, διάλογοι, ερμηνείες, σκηνοθεσία, διεύθυνση φωτογραφίας, ήχος, soundtrack, μοντάζ, όλα σε τέτοιο επίπεδο που δημιουργούν μια σπουδαία ταινία. Είναι οπωσδήποτε μια ταινία στα γυρίσματα της οποίας θα ήθελα να είχα βρεθεί για να χαζέψω έστω και λίγες ώρες.
10.
WONG KAR WAI
Ερωτική Επιθυμία
H all time classic πλέον ταινία του Wοng Kar Wai αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση στην ιστορία του κινηματογράφου. Μια ταινία-ύμνος στην ερωτική επιθυμία, αλλά όχι μόνο. Ο σκηνοθέτης από το Χονγκ Κονγκ μυεί σταδιακά τον θεατή στο σύμπαν της ταινίας και στο τελετουργικό μονοπάτι του έρωτα. Ο Kar Wai ξανασυστήνει στην «Ερωτική Επιθυμία» τον έρωτα ως τελετουργία. Σε αυτή την τελετουργία απαραίτητο συστατικό είναι ο βιωμένος χρόνος, που τόσο όμορφα εικονοποιεί ο Kar Wai με τα μουσικά slow motion ιντερμέδια, με τα οποία παγώνει τον χρόνο και τον αποσπά από την πραγματική του διάσταση.
• Η ταινία του Δημήτρη Νάκου «Κρέας» προβάλλεται στους κινηματογράφους
