ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ απασχολεί διαχρονικά τόσο την ακαδημαϊκή κοινότητα όσο και τις ηγεσίες του υπουργείου Παιδείας. Τα τελευταία χρόνια, με τις εκλογές να λαμβάνουν συνεχείς παρατάσεις τόσο από το υπουργείο όσο και από τους φοιτητικούς συλλόγους, φοιτητές και φοιτήτριες παραμένουν χωρίς εκπροσώπηση.
Παρά την ανακοίνωση για διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών φέτος τον Μάιο, τρία χρόνια μετά τις τελευταίες εκλογές, ο θεσμός της φοιτητικής εκπροσώπησης δημιουργεί αρκετούς προβληματισμούς, ανοίγοντας μεγάλες συζητήσεις ανάμεσα στην ευρύτερη ακαδημαϊκή κοινότητα. Ποια είναι η κατάσταση στα πανεπιστήμια; Ποια η γνώμη της φοιτητικής κοινότητας και ποιοι οι στόχοι του υπουργείου Παιδείας;
Πάνω από ένας χρόνος έχει περάσει από τότε που η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως ανήγγειλε την εφαρμογή του συστήματος του «ενιαίου ψηφοδελτίου» στις φοιτητικές εκλογές. Μία τέτοια αναφορά, όπως κανείς θα περίμενε, πυροδότησε αρκετές αντιδράσεις τόσο από διαχρονικούς πολέμιους της υπουργού στην αντιπολίτευση όσο όμως και από στελέχη του ίδιου του κόμματός της και από μέλη της νεολαίας της ΔΑΠ.
«Υπάρχει ένας λανθασμένος φόβος. Λες και υπάρχουν δύο πλευρές, οι καθηγητές και οι φοιτητές που πρέπει να φοβόμαστε η μία ομάδα την άλλη. Δεν ισχύει αυτό. Ο Έλληνας φορολογούμενος μας πληρώνει για να υπηρετούμε τα παιδιά του, να συνεργαζόμαστε με αυτά και να τα μορφώνουμε».
Το ενιαίο ψηφοδέλτιο
Τι είναι, όμως, το ενιαίο ψηφοδέλτιο; Με το τωρινό σύστημα εκλογών, οι φοιτητές στα πανεπιστήμια εκλέγουν τους εκπροσώπους τους μέσω παραταξιακών ψηφοδελτίων. Κάθε παράταξη-σχήμα λαμβάνει την ψήφο των φοιτητών και οι έδρες των Διοικητικών Συμβουλίων των φοιτητικών συλλόγων ορίζονται με βάση το ποσοστό της κάθε παράταξης. Αφού οι έδρες διαμοιραστούν, οι παρατάξεις διαλέγουν ποιο άτομο θα τις εκπροσωπήσει στα Δ.Σ. Άλλες φορές είναι τα άτομα που έλαβαν τους περισσότερους σταυρούς, άλλες φορές άτομα που η κάθε δύναμη επέλεξε.
Το σύστημα του ενιαίου ψηφοδελτίου, από την άλλη, αφορά την κατάργηση των ξεχωριστών ψηφοδελτίων και τη χρήση, αντ' αυτών, ενός κοινού, καθολικού ψηφοδελτίου, στο οποίο οι φοιτητές και φοιτήτριες θα «σταυρώνουν» τους εκπροσώπους τους, που θα συμμετέχουν στο Διοικητικό Συμβούλιο. Κάπως σαν τις εκλογές των 15μελών στα σχολεία, θα μπορούσε να πει κανείς.
Ούτε το σύστημα του ενιαίου ψηφοδελτίου είναι καινούργιο, ούτε η προσπάθεια «αποκομματικοποίησης» των πανεπιστημίων. Πολλοί θυμούνται τις διάφορες μεταρρυθμίσεις που πρώην υπουργοί προσπάθησαν να φέρουν, με ιδιαίτερη βαρύτητα να έχουν εκείνες της υπουργού Παιδείας του ΠΑΣΟΚ, Άννας Διαμαντοπούλου.
Το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου
Η μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου, η οποία όχι μόνο έφερνε το ενιαίο ψηφοδέλτιο, αλλά και έπαυε το καθεστώς της συνδιοίκησης –της συμμετοχής δηλαδή των εκπροσώπων φοιτητών στις συγκλήτους με δικαίωμα ψήφου– οδήγησε σε σειρά αντιδράσεων τόσο στο εσωτερικό του κόμματός της όσο και στον ευρύτερο δημόσιο διάλογο. Υπήρξαν, μάλιστα, και αντιδράσεις από πρυτανικές αρχές, με διάφορες κατηγορίες να εκτοξεύονται εκατέρωθεν.
Τι απέγινε όμως το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, o νόμος 4009/11; Στην πραγματικότητα, παρά το γεγονός ότι υπερψηφίστηκε το 2011 με πλειοψηφία 250+ βουλευτών, το μεγαλύτερο μέρος αυτού δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Όταν ήρθε η ώρα να γίνουν εκλογές με ενιαίο ψηφοδέλτιο, οι διαδικασίες διεκόπησαν. Ο νόμος Μπαλτά του ΣΥΡΙΖΑ, το 2015, επανέφερε τη συμμετοχή των φοιτητών με ψήφο στις συγκλήτους, δίνοντάς τους ξανά λόγο και στην εκλογή πρυτάνεων, καταργώντας έτσι το ενιαίο ψηφοδέλτιο. Ήδη, βέβαια, από την περίοδο της συγκυβέρνησης του 2012 είχαν γίνει αλλαγές στον νόμο 4009/11, αλλαγές τις οποίες στήριξαν άτομα που το 2011 υπερψήφιζαν τον νόμο 4009.
Κοιτώντας, όμως, το παρόν, η νυν υπουργός Νίκη Κεραμέως το καλοκαίρι του 2021 μίλησε για τη μεταρρύθμιση του συστήματος φοιτητικής εκπροσώπησης. Από τότε δεν έχει γίνει κάποια ιδιαίτερη κίνηση προς την κατεύθυνση αυτή. Το ίδιο επιβεβαίωσε και ο υφ. Παιδείας, Άγγελος Συρίγος. Πολύ πιθανό η αντίδραση που υπήρξε από φοιτητικές ομάδες γύρω από το ζήτημα της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας –ενός μέτρου το οποίο ακόμα δεν έχει εφαρμοστεί– να λειτούργησε ως δύναμη καθυστέρησης της περαιτέρω αλλαγής του πανεπιστημιακού «κατεστημένου».
Από την πλευρά του, το υπουργείο δεν επιβεβαιώνει κάτι. «Το νομοσχέδιο βρίσκεται υπό κατάρτιση, υπό επεξεργασία», αναφέρουν. Παράλληλα, μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των φοιτητικών συλλόγων συνεδρίασαν και αποφάσισαν τη διεξαγωγή των φετινών φοιτητικών εκλογών στις 18 Μαΐου 2022. Καμία αναφορά δεν έγινε για εφαρμογή ενιαίου ψηφοδελτίου. Άλλωστε, στη συνεδρίαση αυτή συμμετείχαν εκπρόσωποι παρατάξεων.
Μιλήσαμε με τον υφυπουργό Παιδείας, υπεύθυνο για θέματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Άγγελο Συρίγο. Ο κ. Συρίγος είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, διατηρώντας έτσι μία πιο άμεση επαφή με την ακαδημαική πραγματικότητα. Για τον ίδιο, υπάρχει έντονη ανάγκη για εσωτερική αλλαγή του καθεστώτος.
«Χρειάζεται κατ’ αρχάς εσωτερική αλλαγή. Οι περισσότερες φοιτητικές παρατάξεις χρησιμοποιούν μία ξύλινη γλώσσα που παραπέμπει σε επαγγελματίες συνδικαλιστές. Χρειάζεται και αλλαγή αντιλήψεων. Κάποιοι ισχυρίζονται πως ένας μήνας κατάληψης και συνελεύσεων δύναται να έχει μεγαλύτερη αξία από έναν μήνα μαθημάτων, διότι εκεί ένας ενήλικος άνθρωπος γνωρίζει τη δημοκρατία και πολιτικοποιείται. Απιθανότητες!» είπε στη LiFO.
Ο κ. Συρίγος αναφέρθηκε στην εμπειρία του από Πανεπιστήμιο στην Αγγλία, στο οποίο βρέθηκε το 1988 για σπουδές. «Το 1988 πήγα στην Αγγλία για μεταπτυχιακά. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ρώτησα ήταν κάθε πότε έχουμε γενική συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου. Μου απάντησαν ότι κάθε Απρίλιο γίνεται κάποια γενική συνέλευση. Ερχόμουν από το Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου τουλάχιστον μία φορά τον μήνα είχαμε γενική συνέλευση... Δεν είδα να υστερούν σε δημοκρατικότητα ή πολιτικοποίηση οι συμφοιτητές μου στην Αγγλία».
Από ό,τι φαίνεται, το ενιαίο ψηφοδέλτιο δεν αποτελεί προτεραιότητα για την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Ο κ. Συρίγος δήλωσε: «Χρειάζονται μεταρρυθμίσεις; Σίγουρα. Απλώς υποχρεούσαι να επιλέξεις ποιοι τομείς χρειάζονται άμεσες παρεμβάσεις. Στα πανεπιστήμια υπάρχουν πλείστοι όσοι τομείς που πρέπει να δράσουμε άμεσα, όπως θα φανεί με τον νόμο-πλαίσιο που θα δούμε σε διαβούλευση».
Η πλευρά της φοιτητικής κοινότητας
Μέσα στις καθυστερήσεις αυτές, με τις εκλογές να μην έχουν πραγματοποιηθεί εδώ και τρία χρόνια, οι φοιτητικοί σύλλογοι μένουν χωρίς εκλεγμένη εκπροσώπηση. Κατά τη διάρκεια της καραντίνας και της όλης κρίσης του κορωνοϊού, τα προβλήματα που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν οι φοιτητές ήταν τόσο αυξημένα όσο και πρωτοφανή. Η τηλεκπαίδευση όξυνε τα «κολλήματα» στην εκπαιδευτική διαδικασία, αύξησε τις ανισότητες, δεν υπήρξαν όμως εκλεγμένα όργανα για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της κατάστασης.
Αυτήν τη στιγμή το μεγαλύτερο μέρος των ενεργών φοιτητών δεν έχει έρθει ποτέ σε επαφή με την εκλογική διαδικασία, δεν είχε καμία αλληλεπίδραση με τους δημοκρατικούς θεσμούς εντός του πανεπιστημίου του. Μεγάλοι ηττημένοι της κατάστασης υπήρξαν τα χιλιάδες μέλη της φοιτητικής κοινότητας.
Μακριά από τα τραπέζια λήψης αποφάσεων η φοιτητική κοινότητα είναι αυτή που δέχεται τις αλλαγές που οι αποφάσεις αυτές επιφέρουν. Μία φοιτητική κοινότητα που βλέπει τα προβλήματα της να μένουν άλυτα, να διαιωνίζονται. Το ενοίκιο να ανεβαίνει, τα ψώνια του σουπερμάρκετ να ακριβαίνουν, την ενέργεια να φτάνει στα ύψη.
Ο Τάσος και η Αναστασία, φοιτητές πρώτου έτους στην Νομική Αθηνών, είναι δύο άτομα πολιτικοποιημένα. Η Αναστασία δηλώνει αριστερή, έκανε αναφορές στον Μαρξ. Δεν νιώθουν όμως, όπως δήλωσαν, τη δυνατότητα να εκφραστούν πολιτικά μέσα από το τωρινό σύστημα εκπροσώπησης. «Για πολλούς, στις παρατάξεις, πρώτα γίνεται η κομματικοποίηση και μετά η πολιτικοποίηση» είπε χαρακτηριστικά η Αναστασία.
Το ζήτημα του ενιαίου ψηφοδελτίου δεν τους βρήκε αντίθετους, δήλωσαν βέβαια πως ήταν η πρώτη φορά που άκουγαν την ιδέα αυτή, χωρίς να έχουν τον χρόνο να σχηματίσουν καθαρή εικόνα και γνώμη.
Ένα πρόσφατο περιστατικό στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος, το οποίο αφορούσε τη μεταφορά και κατάργηση τμημάτων του πανεπιστημίου, οδήγησε την εκεί φοιτητική κοινότητα στη διεξαγωγή εκλογών. Μέχρι να συμβεί το περιστατικό, όμως, ο φοιτητικός σύλλογος είχε παραμείνει για χρόνια χωρίς Διοικητικό Συμβούλιο. Χρειάστηκε αυτό το σκληρό ταρακούνημα των φοιτητών ώστε να προχωρήσουν σε συγκρότηση Διοικητικού Συμβουλίου.
Για τον Κωνσταντίνο, δευτεροετή φοιτητή στην ΑΣΟΕΕ, υπάρχει έντονο πρόβλημα συνεργασίας και συνοχής στο πεδίο της φοιτητικής εκπροσώπησης. Η εφαρμογή του ενιαίου ψηφοδελτίου θα έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Πιστεύει πως οι φοιτητικοί σύλλογοι θα γίνουν λιγότερο αποτελεσματικοί και ότι η εκλογική διαδικασία θα καταλήξει σε αναμέτρηση δημοφιλίας και όχι πολιτικής ποιότητας. «Μπορούμε να οδηγηθούμε σε καταστάσεις όπου άτομα θα εκλέγονται όχι επειδή το αξίζουν ή επειδή μπορούν να εκπροσωπήσουν σωστά τους φοιτητές, αλλά επειδή κάνουν καλές δημόσιες σχέσεις» είπε. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα δεν είναι το ίδιο το σύστημα αλλά η λειτουργία του. «Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας. Ούτε το ενιαίο ψηφοδέλτιο μου ακούγεται καλή ιδέα, αλλά ούτε με το ισχύον σύστημα νιώθω ότι εκπροσωπούμαι» δήλωσε.
Οι ακαδημαϊκοί
Η δρ Φιλίππα Χατζησταύρου του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέσα από την παρουσία της στα όργανα διοίκησης του Πανεπιστημίου, εντοπίζει πως δεν υπάρχει έντονη και συστηματική παρουσία των εκπροσώπων φοιτητών. Οραματίζεται μια ενιαία φοιτητική οργάνωση με θεσμικό ρόλο και κύρια ενασχόληση την επίλυση των ζητημάτων τα οποία απασχολούν τη φοιτητική κοινότητα, ζητήματα τα οποία αυτή την περίοδο «δεν ακούγονται αρκετά». Μιλά, μάλιστα, για την απαξίωση που παρατηρείται σχετικά με τον θεσμό του φοιτητικού εκπροσώπου.
«Τα κόμματα καλούν συγκεκριμένα άτομα, άτομα τα οποία συνήθως τοποθετούνται και μετά φεύγουν. Επικρατεί ένας λανθασμένος φόβος. Λες και υπάρχουν δύο πλευρές, οι καθηγητές και οι φοιτητές, που πρέπει να φοβόμαστε η μία ομάδα την άλλη. Δεν ισχύει αυτό. Ο Έλληνας φορολογούμενος μάς πληρώνει για να υπηρετούμε τα παιδιά του, να συνεργαζόμαστε με αυτά και να τα μορφώνουμε».
Τονίζει την έντονη ανάγκη για θεσμική αλλαγή, αλλαγή στη λειτουργία των συλλογικών φοιτητικών οργάνων. Με την εμπειρία που έχει αποκτήσει από την αλληλεπίδραση που έχει με τη Γαλλία και την πολιτική της κουλτούρα, μου έφερε ως παράδειγμα τα όργανα με τα οποία οι φοιτητές εκπροσωπούνται στα γαλλικά πανεπιστήμια. «Στη Γαλλία οι φοιτητές οργανώνονται σε μία κοινή, καθολική συνδικαλιστική δομή. Τα κόμματα δεν έχουν άμεση επαφή με την οργάνωση της φοιτητικής εκπροσώπησης η οποία ενσωματώνει με αυτόνομο τρόπο πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Οι φοιτητές ξεσηκώνονται και παλεύουν για τα δικαιώματά τους, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία. Φυσικά και υπάρχουν τάσεις, υπάρχει όμως και μία συνοχή, ένα αίσθημα κοινότητας και κοινής παρουσίας».
Συνάδελφος της δρα Χατζησταύρου, ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων της ΑΣΟΕΕ, Σπύρος Μπλαβούκος, μιλά με παρόμοιο τρόπο για τη φοιτητική εκπροσώπηση. «Ακαδημαϊκή κοινότητα δεν είμαστε μόνο εμείς, οι καθηγητές. Είναι και οι φοιτητές μας» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ο ίδιος παρακολουθεί τις Γενικές Συνελεύσεις του φοιτητικού συλλόγου και περιγράφει την απογοήτευσή του όταν η διαδικασία παίρνει συγκεκριμένη κατεύθυνση, μακριά από την ουσιαστική εκπροσώπηση της φοιτητικής κοινότητας. «Ακόμα και άτομα που είναι έντονα πολιτικοποιημένα, αλλά ανένταχτα, στρέφουν τις πλάτες τους στις διαδικασίες αυτές. Απογοητεύονται». Όσο για το ενιαίο ψηφοδέλτιο, δεν μπορεί να δει το σύστημα αυτό να λειτουργεί. Αντίθετα, εκφράζει τους φόβους του σχετικά με το ότι συγκεκριμένα πρόσωπα ή ομάδες θα μπορέσουν να το εκμεταλλευτούν για προσωπικά συμφέροντα.
Οι φοιτητικές παρατάξεις
Από την πλευρά των φοιτητικών παρατάξεων και κομματικών νεολαίων, οι απόψεις βρίσκουν αρκετά κοινά σημεία.
Ο Κώστας Δέμος, μέλος της ΚΝΕ και πρόεδρος του Φ.Σ. Φυσικού Αθήνας, αναφέρει: «Οι φοιτητές με την ενίσχυση της Πανσπουδαστικής Κ.Σ., μπορούμε να στείλουμε μήνυμα καταδίκης της πολιτικής της κυβέρνησης και ενίσχυσης του συλλογικού αγώνα για τα δικαιώματά μας, που είναι στο στόχαστρο από όλες τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις. Να ακυρώσουμε στην πράξη τα σχέδια έντασης της καταστολής με την πανεπιστημιακή αστυνομία και κρατικής παρέμβασης στις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών. Να θέσουμε τις βάσεις για την αγωνιστική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, το οποίο θέλουν διαλυμένο οι παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, όπως έχουν διαλύσει εδώ και 27 χρόνια την ΕΦΕΕ (σ.σ. Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος)».
«Μετά από σχεδόν δύο χρόνια μέσα στην πανδημία, επιστρέφουμε! Επιστρέφουμε για να μεγαλώσουμε όλα όσα έχουμε πετύχει και να διεκδικήσουμε ακόμα περισσότερα. Τα πανεπιστήμια έχουν ανάγκη την εξωστρέφεια και τον εκσυγχρονισμό. Οι φοιτητές, άλλωστε, αναγνωρίζουν τις προτάσεις και τις διεκδικήσεις της ΔΑΠ και γι' αυτό η παράταξή μας είναι 34 χρόνια πρώτη δύναμη. Η αποχή μιας μερίδας φοιτητών από τα συλλογικά όργανα οφείλεται κυρίως στην εικόνα της αποδιοργάνωσης και της ανομίας που άφησε πίσω της η διαστρεβλωμένη έννοια του ασύλου. Τώρα που το άσυλο επανήλθε στην αληθινή του διάσταση, τώρα που η ασφάλεια επανέρχεται στα πανεπιστήμια, είναι η ώρα να περάσουμε σε μια νέα εποχή. Η αναδιάταξη της ΕΦΕΕ, μάλιστα, αποτελεί βασική προτεραιότητά μας, όπως επίσης και η καθιέρωση της νομιμότητας σε όλους τους συλλόγους φοιτητών με τη δημιουργία καταστατικών» δηλώνει η Κατερίνα Κορωνιά, Γραμματέας της ΔΑΠ.
O Ευθύμης Λαμπαδάς, υπεύθυνος της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ για φοιτητικά ζητήματα, πιστεύει πως η ευθύνη βαραίνει τις πρώτες πολιτικές δυνάμεις.Κάλεσε σε επανασύσταση της ΕΦΕΕ και κοινή κίνηση των αριστερών δυνάμεων (ΚΝΕ, ΕΑΑΚ, ΠΑΣΠ και BLOCO). Για το ενιαίο ψηφοδέλτιο απάντησε πως «δεν θέλουμε και δεν πρέπει να ψηφίζουμε πολιτικά πρόσωπα, αλλά πολιτικά πλαίσια».
Από την πλευρά του ΜέΡΑ25, ο γραμματέας της νεολαίας Θωμάς Αχταρίδης, δήλωσε: «Το ενιαίο ψηφοδέλτιο είναι λογική απολίτικη, λογική πρόκρισης των πιο δημοφιλών ατόμων. Είναι παρέμβαση του υπουργείου στις εσωτερικές διαδικασίες των συλλόγων, μία προσπάθεια να κρυφτούν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης. Η φοιτητική κοινότητα και οι πολιτικές δυνάμεις μέσα στα πανεπιστήμια έχουν έντονη ευθύνη για την απουσία των ατόμων από τις μαζικές διαδικασίες. Η λογική τραπεζάκι, μοίρασμα κειμένου, αφίσα, δεν μπόρεσε να προσθέσει κάτι περισσότερο στη φοιτητική κοινότητα και αποξένωσε τη νέα γενιά από την πολιτική διαδικασία. Είναι στα χέρια μας να βρούμε έναν νέο καινοτόμο τρόπο οργάνωσης και παρέμβασης».
«Το ενιαίο ψηφοδέλτιο σημαίνει διάλυση των φοιτητικών συλλόγων και των διαδικασιών. Δεν μπορείς να ψηφίζεις στο πανεπιστήμιο σαν να ψηφίζεις 15μελές στο σχολείο. Όλες οι εκλογικές διαδικασίες πρέπει να αφορούν ένα πολιτικό σχέδιο. Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Αν η κυβέρνηση δεν θέλει τη δημοκρατία, ας το κάνει ξεκάθαρο. Είμαστε υπέρ της ανασυγκρότησης της ΕΦΕΕ ώστε να υπάρχει ένας συντονισμός της φοιτητικής κοινότητας γύρω από τα σημαντικά ζητήματα, να υπάρχει μία κοινή αντίδραση στις κινήσεις της κυβέρνησης» δηλώνει ο Δημήτρης Καρεκλάς, ο οποίος παρεμβαίνει μέσω αριστερού σχήματος στην ΑΣΟΕΕ.
Σήμερα οι φοιτητές και οι φοιτήτριες από όλη την χώρα καλούνται στην κάλπη για να αποφασίσουν το μέλλον των πανεπιστημίων τους. Ο θεσμός της φοιτητικής εκλογικής διαδικασίας είναι σημαντικός. Είναι βαθιά η ευθύνη της φοιτητικής κοινότητας να τον προφυλάξει και να τον βελτιώσει. Να παλέψει για πανεπιστήμια πιο δημοκρατικά, για διαδικασίες πιο συλλογικές, για αφηγήματα βασισμένα στις καθημερινότητες του καθενός. Υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στις ομάδες που δρουν μέσα στο πανεπιστήμιο. Νικητής θα είναι αυτός που θα καταφέρει να τις γεφυρώσει.
