Σήμερα που γράφω είναι χαρά θεού (ποιού θεού;). Ο ήλιος λάμπει, στο Χριστόδουλο κάνανε παρακέντηση, ο «Ελεύθερος Τύπος» πασχίζει καλαισθητικά στην πρώτη του σελίδα να μιλήσει για τον μέγα κοπρόλακο των Αθηνών. Είναι τω όντι θαυμάσιος ο τρόπος που γεωμετρεί τη λάσπη. Μάλλον θα είναι οι αλκυονίδες μέρες, σκέφτομαι, αλλά λήγουν σύντομα - συντομότερα από ό,τι θα 'πρεπε. Κανονικά, ο ήλιος θα έπρεπε να φέγγει μαλακός πάνω απ' το Κολωνάκι μέχρι τις 15 Φλεβάρη - έτσι λέει η εγκυκλοπαίδεια. Όμως πορνικοί άνεμοι θα φυσήξουν σύντομα, δριμείες θερμοκρασίες θα ερημώσουν τον οντά της Κωνσταντίνας. Τη μέρα που κυκλοφορεί αυτό το τεύχος, ίσως πάχνη έχει σκεπάσει τα πρωτοσέλιδα - κάποιοι θα έχουν πεθάνει.

Τι να σου κάνουν κι οι αλκυονίδες! Μια χούφτα ήλιος, κι έπειτα πάλι σκοτάδι. Ίσως και λίγος σεισμός. Το ‘81 από το Πρασοννήσι, τη φριχτή νήσο του συμπλέγματος των Αλκυονίδων, έξω από την Κόρινθο, γεννήθηκε ένας σεισμός που άνοιξε το σπίτι μου σαν κραμπί. Υπάρχει λόγος να συμπαθώ αυτό το όνομα; Αυτή τη μουρλοκακομοίρα που οι θεοί την έκαναν πουλί να πλανιέται στους πόντους και να κλαίει, ψάχνοντας το δρόμο του γυρισμού στο σπίτι; Δεν αυθαιρετώ - τα λέει ο Πλάτωνας. Πολύ πικρές ιστορίες κρύβονται πίσω από αυτό το χρυσό όνομα - μη σας παραπλανούν τα ξανθά μαλλιά του. Η Ελλάδα είναι ένα πτώμα - τουλάχιστον αυτό διηγούνται οι εφημερίδες κάθε μέρα.

Θα σκοτεινιάσουν λοιπόν οι ουρανοί. Κι η διάθεσή μας θα σκοτεινιάσει κι αυτή. Θα μας ταλαιπωρήσει αυτό που οι Αμερικάνοι αποκαλούν Seasonal Affective Syndrome (SAD) - ένα βούλιαγμα στη διάθεση, κάτι ληθαργικό, θα γίνουμε εριστικοί, θα τρώμε περισσότερο ή λιγότερο από το κανονικό, θα ψάχνουμε λόγο να σηκωθούμε απ' το κρεβάτι και δεν θα βρίσκουμε. Το λίγο φως δεν θα φτάνει για να εκκριθεί αρκετή σεροτονίνη, θα κλονιστούν οι κύκλοι του ύπνου, κι ο υπνωτικός παφλασμός της διάθεσης θα φέρει λύπη για κάτι που λείπει: το φως. Είδα χθες μια διαφήμιση του Αιγυπτιακού Οργανισμού Τουρισμού στην «Γκάρντιαν»: έδειχνε τα στραφταλιστά νερά του Λούξορ, διάφανα από τις ακτίνες, έναν βαρκάρη να κρατάει στη χούφτα του έναν πύρινο δίσκο, το θεό ήλιο. Αποχάζεψα. Θέλω να τελειώσουν οι Sad days. Δεν αξίζουμε τέτοια καθημερινότητα.

Γι' αυτό και δεν έχω να γράψω τίποτα. Είναι όλα γνωστά. Τα έχουμε πει δεκαετίες πριν. Εδώ οδηγεί ο κυνισμός της μεταμοντέρνας Ελλάδας. Δεν σχετίζεται με κόμματα αλλά με μια συγκεκριμένη γενιά δίχως πίστη και δίχως ιδεολογία, που έκανε την εικόνα ισχυρότερη από το περιεχόμενο και το χρήμα ισχυρότερο από τις ανθρώπινες ιδιότητες. Είναι μια γενιά ελεεινή που στην Τέχνη γέννησε μόνο αντανακλάσεις και τίποτα αληθινά πρωτογενές, στη δε κοινωνία επέβαλε ένα είδος πορνογραφικής απενοχοποίησης, βάσει της οποίας όσοι ασελγούν ασελγούν περήφανα. Την περιφορονώ βαθύτατα - κι αυτήν και τους πρωταγωνιστές της, που πλούτισαν αδίκως και έκαναν την άρρωστη πόζα τους συλλογικό τικ.

Λέγαμε όμως για τις αλκυονίδες. Που σήμερα έφεραν λίγο φως στη μουδιασμένη πόλη. Στον ποδονίφτη εύθυμες κυράδες παίζανε και γελούσαν, καθώς ένα ποταμάκι σεροτονίνης κύλαγε ανάμεσα στις λεύκες.