» Antenna. Έκτη απονομή των βραβείων Αρίων, στο κανάλι του Αμαρουσίου αυτήν τη φορά. Περνάνε τέσσερις ώρες με μια «γιορτή» που δεν περιέχει ίχνος γνήσιας γιορτής. Οι δισκογραφικές είναι απαυδισμένες με τους πειρατές της ιντερνετικής Καραϊβικής, τα πλάσματα των media για μια ακόμα φορά αποδεικνύονται βαρετά μες στον αυτοαναφορικό ναρκισσισμό τους, όλοι περιμένουν το τελευταίο πλάνο. Μέχρι να κουραστεί ο Ψινάκης να σκοτώνει τους θεαματικούς του. Η γιορτή απογειώνεται μόνο όταν μπαίνει η Μαρινέλλα να πάρει τιμητικό βραβείο για την πορεία της. Όταν το καθαρό παρελθόν έρχεται στη σκηνή, το θέαμα δυναμώνει παράξενα. Κι ανακουφιστικά.

» Στα τηλεοπτικά σποτ για το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, ο Ζαμπέτας μεταφέρει μιαν ολόκληρη εποχή. Μιαν εποχή που δεν χρειαζόταν σκηνοθέτη, παρά μόνο θεατές. Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Όταν το παρόν δεν μπορεί να υποστηρίξει αυτό που υπάρχει σήμερα, στρέφεται αναγκαστικά στο παρελθόν. Αναβιώνοντας όμως το παρελθόν ως ένα οριοθετημένο κιτς του εδώ και καιρό αιμοραγούντος εντέχνου τραγουδιού, το μεταφέρεις οριστικά εκτός σύγχρονου πεδίου. Και η επικοινωνιακή επιστράτευση της λαϊκής συμβολικότητας του ‘60 και των γνώριμων εμμονών μιας ολόκληρης εποχής δεν βοηθάει ουσιαστικά. Δεν βοηθάει καθόλου.

» Στο τηλεοπτικό τοπίο το πρόσωπο δεσμεύεται από την εικόνα. Και από μια κοινά αποδεκτή συνθήκη. Που στο τέρμα της βρίσκεται η πραγματικότητα της παγίδας του ματιού. Υπάρχουν τρόποι και τρόποι να αναμετρηθείς μ' αυτή την παγίδα. Η τηλεκριτικός του «Ελεύθερου Τύπου» Ντέπυ Γκολεμά επέλεξε να αναμετρηθεί από μέσα με το αγοραίο τηλεοπτικό καπρίτσιο, συμμετέχοντας στην κριτική επιτροπή του TV Stars παρουσιάστε! του Alpha. Tο αποτέλεσμα απογοητευτικό. Άμα μπεις στην κακή φωλιά, μην περιμένεις να βγεις αλώβητος.

» Έχει τελικά γούστο να είσαι η Μπήλιω Τσουκαλά. Καλείς -κι εσύ- τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, εξάλλου διανύουμε μια εποχή συντηρητισμού, μην το ξεχνάμε κι αυτό, πνίγεσαι από τον πολιτικό ναρκισσισμό του, τον πνίγεις με το δικό σου, όλα εκείνα που δεν λέτε αξίζουν δέκα συνεντεύξεις. Τουλάχιστον το παν είναι να είσαι ειλικρινής. «Τι να σου ευχηθώ, Παναγιώτη Ψωμιάδη;» τον ρωτάς κλείνοντας τη συνέντευξη και νοσταλγούμε την εποχή που κοιτούσαμε τον κόσμο με μια φωσκολική Λάμψη στα μάτια.