ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αντί να διαβάζω για την εξεταστική κάθομαι και βλέπω σερι όλα τα επεισόδια του westworld.

μολις εμαθα οτι με απαταει.

Αυτο ηταν κ για μας..Δεν υπαρχει ουτε μια απειροελαχιστη ελπιδα να τα βρουμε..Με αφησες με τον χειροτερο τροπο,αποφασισες ετσι απλα μια μερα να βγεις απο την ζωη μου να εξαφανιστεις διχως να πεις τπτ..Με εχεις πληγωσει κ μου λειπεις ταυτοχρονα αλλα ξερω οτι το "εμεις" στην ιδια προταση δεν θα ξαναμπει..Μακαρι να μην ησουν τοσο δειλος κ μακαρι να μπορουσα να σε ξεχασω..Ξερω οτι δεν σου εχω κανει κατι κ εσυ το ξερεις αλλα ποιος ο λογος να το ψαξω αφου απαντηση δε θα παρω...Θα μου περασει..Πρεπει να μου περασει...

Γεια και χαρά στην lifoπαρέα.Στο ψητό λοιπόν,έχω μια φίλη(25 ετών όπως και εγώ) εδώ και 5 χρόνια όπου μένουμε σε διαφορετικές πόλεις και βρισκόμαστε μόνο καλοκαίρια συνεπώς η επικοινωνία τον περισσότερο καιρό γίνεται μέσω τηλεφώνου ή facebook.Η φίλη μου λοιπόν θέλει να μιλάμε κάθε μέρα η έστω μέρα παρά μέρα και γίνεται χρόνια αυτό αλλά δεν θέλει μόνο απλά να πούμε τα νέα μας κ.λ.π αλλά μου στέλνει συνεχώς και όλη μέρα τι κάνει ενώ έχει παρέες και πολύ καλές φίλες κοντά της π.χ μου λέει 'τώρα τρώω γεμιστά αλλά δεν μου άρεσαν μετά θα φάω μια σοκολάτα' ή ''είμαι στον δρόμο και κρυώνω'' ή ''πήγα στην κουζίνα είδα μια άπλυτη κατσαρόλα που την είχα ξεχάσει'' και γενικά τέτοια πράγματα σε άσχετες στιγμές δηλαδή όχι πάνω στην κουβέντα που εμένα με κουράζουν πλέον και δεν ξέρω και τι να απαντάω.Το συζήτησα με το αγόρι μου με το οποίο και συζώ και συνεπώς βιώνει και αυτός την κατάσταση και μου είπε σταμάτα να της απαντάς γιατί έχει δει σχεδόν όλα τα μηνύματα και του φαίνονται γελοία αυτά που στέλνει.Τώρα,δεν ξέρω τι να κάνω τον τελευταίο καιρό έχω απομακρυνθεί αργώ να διαβάσω τα μηνύματα αυτή το ποντάρει στο ότι συζώ πλέον και δεν προλαβαίνω να μιλάμε συνέχεια αλλά νιώθω λίγο άσχημα.Να της πω ξεκάθαρα τι με ενοχλεί δεν το τολμώ.

μαθηματα για πτυχιο αλλα δεν εχω κουραγιο να διαβασωτα εχω ολα σκατα μεσα στο κεφαλι μου σχετικα με το τι θελω να κανω στη ζωη μου.σκεφτομαι χιλια δυο και στην ουσια τιποταβρεθηκα ανεργη εν μεσω εξεταστικης, και δεν θελω να ζητησω απο τους δικους μου βοηθειαδεν θελω να ζηταω βοηθεια απο κανενα, προφανως εχω σοβαρο προβλημα εγωισμουκαι εσυ,το κερασακι στη τουρτα, να θελω να με κανεις μια αγκαλια, να κλαψουρισω σαν το μωρο, να με φιλησεις στ μετωπο να αποκοιμηθω, και να μην εισαι πουθεναμου τελειωσαν και τα τσιγαραχαπια νιου γιαρ

Ποτε επιτελους θα παραδεχτουν ορισμενοι ανθρωποι -κυριως γυναικες- στον εαυτο τους οτι δε θελουν φιλους αλλα πιστους followers?? Οτι δε θελουν εναν ανθρωπο που το οτι τους νοιαζεται σημαινει οτι θα τους λεει και την αληθεια,οσο σκληρη κι αν ειναι, παντα με ομορφο τροπο, αλλα εναν που θα τους χαϊδευει τ'αυτια με κολακειες και θα τους ακολουθει πιστα παντα και παντου?? Ας παραδεχτουν οτι δεν τους αρκει ενας ανθρωπος που τους αγαπαει ανιδιοτελως και προσπαθει να ειναι ειλικρινης μαζι τους αλλα θελουν ενα τσουρμο που θα τους ακολουθει τοσο στα κοινωνικα δικτυα οσο και στην καθημερινοτητα! Οι περισσοτεροι απλα εχουν αυτο το θεμα,απωθημενο παιδικης αποδοχης! Να γινουν αποδεκτοι στην κοινωνια και να βρουνε τεραστιες παρεες με τεραστια χαμογελα στις φωτογραφιες.. Και οταν καποιος που τους αγαπαει τους πει κατι που τον ενοχλησε η κατι που θεωρει οτι πρεπει να ξερει ο φιλος του για το καλο του αρχιζουν τα κλασικα "με κρινεις,ειμαι λιγος για σενα,πιεζομαι.." Ο εαυτος σας ειναι το μονο εμποδιο για τις αληθινες σχεσεις! Ναι ο κοσμος γενικα κρινει αλλα πρεπει να μαθετε να διαχωριζετε ποιος σας αγαπαει και οτι λεει το λεει απο αγαπη και ποιος κρινει κακοπροαιρετα! Γιατι πολυ απλα οσο τους βλεπετε ολους ως εχθρους και απειλη,οσο δε θελετε την αληθεια γιατι σας πιεζει και τρομαζει τοσο η μοναξια μεγαλωνει και απλωνεται... Φυσικα ο καθενας κανει τις επιλογες του ;)

Δεν εχω ολοκληρωσει μεχρι τωρα,καποια στιγμη θα γινει..συντομα.Φοβαμαι οτι εαν προχωρησω μαζι του,μπορει να με αφησει,να μην του αρεσω,ντρεπομαι για το σωμα μου,αν και δεν εχω παραπανω κιλα και του αρεσει πολυ το σωμα μου.Δεν μου αρεσει το στηθος μου,εχω κομπλεξ..Κανει πολλα για εμενα ολο αυτο το διαστημα που ειμαστε μαζι,μου δειχνει με πραξεις καθε μερα ποσο με θελει στην ζωη του.Αλλα και παλι,δισταζω. Το σωμα φωναζει ναι,το μυαλο με τραβαει πισω με αποτελεσμα να σκεφτομαι και την καθε λεπτομερεια. Ετσι ειναι την πρωτη φορα η μονο εγω το βλεπω ετσι; εχω απογοητευτει.

Ορισμένοι (όχι πολλοί) για κάποιο λόγο έχουν την άποψη πως όταν συναντιέσαι με κάποιον μόνο για σεξ τότε το σεξ είναι προτεραιότητα και πρέπει να είναι καλό, άρα όλα μια χαρά. Αλλά όταν έχεις σχέση για κάποιο λόγο το σεξ δεν είναι καθόλου προτεραιότητα και τσαντίζονται κιόλας επειδή έχεις φυσικές ανάγκες και τους το λες κιόλας... Και οι αντιδράσεις-γκρίνιες να είναι ''μα δε με αγκαλιάζεις αρκετά, και όταν είμαστε στο κρεβάτι μόνο σεξ θες'' αλλά οι πράξεις μου δείχνουν το ακριβώς αντίθετο, λολ. Καλά λένε όμως ότι όσο περισσότερα δίνεις, τόσο περισσότερες απαιτήσεις έχουν. Όταν ήταν με τον άλλο που την ήθελε για το σεξ τουμπεκί έκανε, δε την έπαιρνε για γκρίνιες. Όταν της δίνεις περισσότερα και κάνεις θυσίες και τη πηγαινοφέρνεις με το αμάξι, και τη βοηθάς ψυχολογικά στο τηλ με τις ώρες, μετά βγαίνεις και πεζός-ποταπός από πάνω που θες να πηδήξεις. Μα τι απαιτήσεις που έχω κι εγώ ο άξεστος. Αν της πούλαγα παραμύθια ότι δε ψάχνομαι για σχέση θα την έπαιρνε νομίζετε να γκρινιάζει; Ίσως το πράξω για να δω.Αλλά έτσι είναι η δομή του ανθρώπου τι να πεις.

Εξαιτίας των γονιών, δηλαδή του πατέρα μου που είναι υπερπροστατευτικος και την μητέρας μου που το αφήνει έτσι εξοργιζομαι και αισθάνομαι τόσο θυμο που κλεινομαι στο δωμάτιο μου για να μην τους βλέπω και τσακωθω έτσι στο ξεκουδουνο. Οι επιπτώσεις τους στις παρέες μου και την κοινωνικοτητα μου υφίστανται και θα συνεχίσουν να υφίσταται. Πλέον δεν έχω κόλλημα, το λεω ανοιχτά.σε όλους "Ο πατέρας μου είναι καλός άνθρωπος αλλά κολλημενος". Δεν έχω να ντραπω για αυτό. Τα πάμε μια χαρά αλλά μια στο τόσο που τα θυμάμαι η ξαναγίνεται παράλογος τον σιχαίνομαι όπως τώρα. Λες και τα άλλα παιδιά έπαθαν τίποτα. Εγώ αντιθέτως έχω ακόμη θέματα εξαιτίας του. Ηλιθιός. Ηλιθιός που νόμιζει ότι είναι έξυπνος. Και ακόμα πιο ηλιθια είμαι εγώ που αντί να διαβάζω για αύριο καθόμαι και σκέφτομαι τέτοια. Αλλά δεν μπορώ! Έτσι που τα έκανε νομίζω ακόμη ότι όταν με φωνάζει θα θέλει να με επιπληξει για κάτι, τον νιώθω ακόμη να δυσανασχετεί κάθε φορά που βγαίνω έξω και έχω γίνει και εγώ πια κομπλεξαρα. Ας πούμε όταν φεύγω από το σπίτι και μου λέει πρόσεχε εκνευρίζομαι. Και μετά έχει και παράπονο που τον αποφεύγω με τα πιο προσωπικά μου και που τον αφήνω στην απέξω. Είναι ευαίσθητος άνθρωπος και ξέρω ότι ενοχλείται. Δεν γίνεται να μην ενοχλείται. Ακόμη είναι και αντιδραστικος επόμενος για να αλλάξει πορεία το ρίχνω στο συναίσθημα και δεν πολυτσακωνομαι του λέω " Μπαμπά συγγνώμη, αλλά δεν φταίω μόνο εγώ που κομπλαρω μαζί σου. Φταίει και η στάση σου τόσα χρόνια και δεν ξέρω αν θα καταφέρω να αλλάξει αυτό ποτέ". Και όντως δεν φταίω μόνο εγώ. Πιο άνετα νιώθω με αγνώστους παρα με τον πατέρα μου, όσο άσχημα και αν ακούγεται όταν δεν είναι σπίτι κινούμαι πιο ελεύθερα. Αφού υπάρχει μόνο για να μου λέει όχι και να με περιορίζει "από αγάπη" σε λίγο θα μου είναι άχρηστος. Όσο σκληρό και αν ακούγεται δεν μπορώ να τον δω σαν κάτι άλλο από τον τύπο που λέει όχι και όχι, που ποτέ δεν έπαιξε μαζί μας, που με έκανε συνέχεια "ντα-ντα", που φέρνει σπίτι σοκοφρετες και λέει και κάνα αστείο έτσι για να γίνεται λίγο πιο ευχάριστος. Τον αγαπάω αλλά θα προτιμούσα να τον βλέπω μια φορά την εβδομάδα ας πούμε για κάνα δίωρο να μιλήσουμε παρα να κοιμάμαι στο δωμάτιο πάνω από το γραφείο του!

Θέλω να βρω το θάρρος να απαλλαγώ απ ότι με καταπιέζει! Και θα το βρω!