ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Βρε παιδιά κοιτάω από δω από κει σε σαιτ στο ινστα και δεν μπορώ να καταλήξω! Θέλω να φτιάξω στο αγόρι μου ένα γλυκάκι. Κάτι σαν ταρτα-τούρτα (?) δεν έχω αποφασίσει, αλλά δεν θέλω να είναι πολύ μεγάλο για να μπορώ να το κουβαλάω. Όχι ολόκληρη τούρτα δλδ. Και θέλω να το στολίσω όχι πολύ υπερβολικά με άλλες σοκολάτες από πάνω, μπαλάκια κτλ. Που μπορώ να βρω ένα τέτοιο σκεύος που ναι μεν είναι μικρό κ πρακτικό αλλά δεν μοιάζει με ταπερ ή ταρτιερα; τα ζαχαροπλαστεια πουλαν; Ευχαριστώ αν κάποιος ξέρει να μου πει!

Έχω παρατηρήσει ότι τελευταία έχω πάρει κιλά. Κι όταν λέμε τελευταία εννοώ εδώ και μισό χρόνο περίπου. Οι λόγοι που δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία είναι 2. Πρώτον οι γνώμες που λάμβανα από το περίγυρο και κυρίως το αγόρι μου, που παρόλο που εγώ πλέον ζυγίζω περίσσοτερο από αυτόν εκείνος πάντα με ενθαρρύνει και μου λέει πόσο ωραίο σώμα έχω. Και οι πράξεις του το ίδιο δείχνουν γιατί με το που με δει λίγο γυμνή στο δωμάτιο αμέσως μου ορμάει για σεξ και με ανεβάζει όλο αυτό. Δεύτερον είμαι πολύ γλυκατζού και δεν ήθελα να χαλάσω τα γεύματα μου και να πιέζομαι κάνοντας διατροφες κτλ. Αλλά πλέον όντας 82 κιλά μπορώ να παρατηρήσω τις μεγάλες διαφορές στο σώμα μου σε σχέση με πριν ένα χρόνο και δε ξέρω τι να κάνω. Από τη μια είμαι εντάξει και τρώω πλουσιοπάροχα από την άλλη με ενοχλεί κιόλας που δειχνω έτσι. Αφήστε που δεν είναι και υγιεινό. Θέλω να κάνω διατροφή αλλά και το λίγο που προσπάθησα να κρατηθώ απλά δεε... Αυτό που θέλω είναι να ΜΗΝ κάνω αυτό που πρέπει ("πρέπει" εννοώ σύμφωνα με τα πρότυπα τα όποια έγω έχω λίγο γράμμενα-εδώ με το ζόρι κάνω και μπάνιο χαχα) , αλλά ανταυθού να κάνω αυτό που είναι σωστό για μένα, για την υγιεία μου. Αλλά δε το νιώθω...

Ειμαστε σε κοινη παρεα, εγω τον βλεπω ερωτικα. Να του πω να παμε καμια βολτα οι δυο μας ή ειναι χοντρο πεσιμο; Θα φανω λυσαρα ή θα τον κομπλαρω; Γενικα ειναι αμηχανος μαζι μου

Πόσος καιρός πρέπει να περάσει για να καταλάβω ότι τα πράγματα δεν θ μου έρχονται πάντα όπως τα θέλω??? Πόσος καιρός πρέπει να περάσει για ν σταματήσω να κυνηγάω φαντάσματα και να αφήσω τον καιρό και το χρόνο να βάλουν τ πράγματα στη θέση τους. ΝΑΙ!ΠΛΗΓΩΘΗΚΑ! Από φίλους κυρίως αλλά και από συντρόφους. Κάτι πρέπει να κάνω λάθος για να φτάνω στο τέλος να νιώθω ότι χρησιμοποιήθηκα και αναλώθηκα σε ανθρώπους που με πέταξαν στην πρώτη δυσκολία. Αυτή την φορά όμως πόνεσε περισσότερο από τις άλλες. Η ίδια αίσθηση! Το ίδιο κενό! Νιώθω άδεια από συναισθήματα. Νιώθω φοβισμένη να εμπιστευτώ άλλον άνθρωπο. Νιώθω κενή. Νιώθω ότι με πήραν και με στράγγιξαν και δεν έχω τίποτα να δώσω πλέον και το χειρότερο.... νιώθω ότι μου χρωστάνε μια συγγνώμη για τον τρόπο που με χρησιμοποίησαν και με πέταξαν. Ζω με την αυταπάτη ότι κάποια μέρα το σύμπαν θα συνωμοτήσει να μου επιστραφεί αυτό που μου χρωστάει αυτός που με πλήγωσε. Μία αγκαλιά και μία συγνώμη. Νιώθω εχθρός για κάποιον άνθρωπο με τον οποίο ποτέ δεν επιδίωξα να είμαι. Νιώθω εχθρός για έναν άνθρωπο για τον οποίο τρέφω στοργή, αγάπη και συμπάθεια παρότι εκείνος με αποφεύγει όταν με βλέπει σαν να του έχω κάνει κακό. Δεν πείραξα ποτέ κανέναν, τουλάχιστον εθελημένα. Έχω και εγώ τα ελλατώμματα μου όπως όλοι οι άνθρωποι αλλά κανείς δεν φαίνεται διατεθειμμένος να αγαπήσει τα δικά μου παρά μόνο με χρησιμοποιούν και με πετάνε όταν δεν τους κάνω. Κακό πράγμα τα αποθημένα !!! Ξυπνάω και κοιμάμαι κάνοντας φανταστικές συζητήσεις στο μυαλό μου μαζί σου. Το μόνο που θέλω είναι να με δεις και να μου μιλήσεις να αγκαλιαστούμε και να ζητήσουμε συγνώμη ο ένας στον άλλον και ας μην σε ξαναδώ ποτέ μετά από αυτό. Δεν σε κρίνω για την απόφαση που που πήρες αλλά πονάει να νιώθω ότι ήμουν εκεί σε όλες τις δύσκολες σου στιγμές και εσύ με πέταξες όταν εγώ σε χρειάστηκα. Δεν ξέρω αν το σύμπαν θα σε φέρει ξανά στο δρόμο μου να μου πεις αυτή τη συγνώμη που μου χρωστάς αλλά αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως κάποια στιγμή στη ζωή σου θα καταλάβεις πως νιώθω. Θα είναι εκείνη τη στιγμή που θα έρθει η δική σου η σειρά ν ζητήσεις δεύτερη ευκαιρία αλλά δεν θ σου δοθεί και θ πονέσεις. Τότε μόνο θα καταλάβεις πως νιώθω φίλε μου!!! ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ!Να ξέρεις ότι σ'αγαπάω με όλη μου την καρδιά αλλά η λιποψυχία σου με πόνεσε πολύ!!!!

Ετυχε βρεθηκαμε σε κοινη παρεα κανα δυο φορες. Την τελευταια φορα, με ρωτησε αν εχω σχεση και τετοια, καταλαβαινοντας που το πηγαινε, του ειπα, οτι δεν εχω και οτι δεν επιθυμω να εμπλακω με κανεναν αυτην την περιοδο της ζωης μου (και ετσι ειναι ή ετσι θα ειναι μεχρι να μου ερθει κανας ντουβρουτζας χωρις να το καταλαβω, γιατι ολα ειναι πιθανα σε αυτη τη ζωη).Ε κολλητσιδα απο τοτε, αποφευγω ευγενικά οσο μπορω γιατι δεν ενδιαφερομαι, το ειπα εξαρχης και δεν θελω να μιλησω ασχημα απο σεβασμο στο ατομο που ειναι κοινος μας γνωστος και ετυχε να βρεθουμε στην κοινη παρεα (να μου πεις δεν ευθυνεται ο ιδιος για το οτι ειναι κολλητσιδα). Η πρωτη απορία μου ειναι: δηλαδη επειδη ειπα οτι δεν γουσταρω να μπλεχτω με κανεναν, αυτοματα σημαινει οτι κανω ξεπετες και μου εχει πρηξει τα π@π@ρια, ποτε θα βρεθουμε?? κι αν εχεις δουλεια, θα ερθω εγω κοντα στο σπιτι σου και γιατι δεν βγαινεις καθημερινες το βραδυ... ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΓΟΥΣΤΑΡΩ και δεν θα σου δωσω λογαριασμο ρε φιλε...Η δευτερη απορια ειναι, τι δεν καταλαβε απο το: δεν επιθυμω να εμπλακω με κανεναν αυτη την περιοδο για δικους μου προσωπικους λογους?? Ειναι κατι ακατανοητο σε αυτη τη φραση ή νομιζει οτι μπορει να με κανει να αλλαξω γνωμη?? (ξερουμε τι θεμε, δεν σας αρεσει, δεν ξερουμε τι θεμε παλι δεν σας αρεσει...Ε μα TAKE NO FOR AN ANSWER γ@μω το φελεκι μου μεσα)

Τη συγχώρεση που ποτέ δε μου ζήτησες να ξέρεις έτσι κι αλλιώς δε στη δίνω. Ακόμη κι αν είμαστε μαζί. Ακόμη κι αν περάσουν τα χρόνια και κάνουμε οικογένεια. Ακόμη κι όταν θα λέμε παραμύθια στα εγγόνια μας, εκεί που θα μιλάω για την πικρία της Σταχτοπούτας που ανακάτευε τις στάχτες θα βάζω κάτι κι από τη δική μου, και ποτέ δε θα βάλω τον εαυτό μου στη θέση της πριγκίπισσας. Έχει φροντίσει η ζωή -κι εσύ μαζί της- να μου υποδείξει ποια είναι η θέση των παραμυθιών και ότι, αν τολμήσεις να ξεσκονίσεις τα ράφια των μεγάλων, μόνο δράκους μπορεί να βρεις,. κεί εξαντλείται η μαγεία σου και μ' αυτό πρέπει να μείνεις ικανοποιημένος. Αλλιώς υπάρχει και παρακάτω.

Τη συγχώρεση που ποτέ δε μου ζήτησες να ξέρεις έτσι κι αλλιώς δε στη δίνω. Ακόμη κι αν είμαστε μαζί. Ακόμη κι αν περάσουν τα χρόνια και κάνουμε οικογένεια. Ακόμη κι όταν θα λέμε παραμύθια στα εγγόνια μας, εκεί που θα μιλάω για την πικρία της Σταχτοπούτας που ανακάτευε τις στάχτες θα βάζω κάτι κι από τη δική μου, και ποτέ δε θα βάλω τον εαυτό μου στη θέση της πριγκίπισσας. Έχει φροντίσει η ζωή -κι εσύ μαζί της- να μου υποδείξει ποια είναι η θέση των παραμυθιών και ότι, αν τολμήσεις να ξεσκονίσεις τα ράφια των μεγάλων, μόνο δράκους μπορεί να βρεις,. κεί εξαντλείται η μαγεία σου και μ' αυτό πρέπει να μείνεις ικανοποιημένος. Αλλιώς υπάρχει και παρακάτω.

Φετος περασα μεσω πανελληνιων στο Ρεθυμνο. Παρ'ολα αυτα, δεν μου αρεσει, νομιζω δηλαδη. Δεν μου αρεσει σαν πολη το Ρεθυμνο. σκεφτομαι να κανω 10 τις εκατο για καποιο αλλο μερος οπως Πατρα, που θεωρω οτι μου αρεσει πιο πολυ σαν πολη. Το προβλημα με το ρεθυμνο ειναι οτι το βρισκω αρκετα μικρο. Παντα ονειρευομουν να περασω σε μια μεγαλη πολη, το εχω αχτι καπως. Επισης μου φαινεται αρκετα μελαγχολικο,πραγμα που δε βοηθα ιδιαιτερα την ψυχολογια μου. Η σχολη δεν ειναι θεμα,γιατι θα δηλωσω παρομοιες με αυτην που ειμαι τωρα. Το μονο που χανω ειναι δυο-τρεις φιλους που προλαβα να κανω σε αυτο το διαστημα που ειμαι εδω. Αν και θα κρατησω επαφη. Αξιζει ομως να προσπαθησω να φυγω; Θελω να βρισκομαι σε μια πολη με περισσοτερες επιλογες και οχι τοσο ''ησυχη''. Αν ομως δεν καταφερω να βρω φιλους καπου αλλου; αν νιωσω οτι θα ηταν καλυτερα να μην ειχα φυγει; Τι να κανω;!! Νιωθω πως αλλοι φοιτητες περνουν καλυτερα στις μεγαλυτερες πολεις και νιωθω οτι κατι ''χανω'' ετσι. Η ψυχολογια μου σκατα και δε ξερω τι να κανω.

Καλησπερα! Πριν λιγο ειχα μια ενταση στην συζητηση μας με το αγορι μου. Εκει που μιλάγαμε αρχισε και μου ελεγε οτι ειναι πιο ωραίος απο εμένα και οτι ευκολα μπορει να βρει μια καλυτερη από εμένα και οτι στα 10 παιρνει 7-8 και οτι ειναι ενας απο τους καλύτερους σε εμφάνιση και οτι εγω ειμαι πολυ κατώτερη απο αυτον επειδη εχω λιγα παραπανω κιλα! Τοτε του ειπα οτι και εγω ειμαι όμορφη και το ότι εχω παραπανω κιλα δεν σημαινει κατι μιας που εχω ωραίο πρόσωπο και πως ετσι και αλλιώς θα τα χασω και εκτος αυτου μαζι μου εισαι αν θες πηγαινε στο κατι καλυτερο που μονο εμφανιση θα σου προσφέρει και το οτι εισαι 7-8/10 αυτο ειναι δικη σου αποψη ! Τοτε απαντησε οτι θα το δουμε οταν τα χασεις! Και ετσι αρχισε να με ανταγωνίζεται για το τι? Δηλαδή ελεος 5χρονων ειμαστε? Γιατι να με ρίχνει ετσι? 2χρονια ειμαστε μαζι δεν ειμαστε 2μηνες... Γιατι να το κανει αυτο? Ριχνει εμενα για να σηκωθει αυτος? Μηπως απλα εχει αυτος το κομπλεξ τελικα? Απλα στεναχωρήθηκα πολύ και ηθελα κάπου να το πω αν τυχόν καποιος εχει ζησει κατι παρόμοιο και ξερει.. Ευχαριστω!

Δε με νοιάζει πλέον η μοναξιά, αυτό είναι κάτι που το έχω συνηθίσει... Αυτό που με λιώνει και γονατίζω είναι ότι στα 43 μου πια έχω παραδοθεί, πείσθηκα απόλυτα ότι αυτό μου άξιζε και τίποτε καλύτερο: μία ζωή μόνος από εδώ και πέρα, χωρίς ένα τρυφερό άγγιγμα και μια γλυκιά κουβέντα. Έκανα τα πάντα, προσπάθησα, πάλεψα, δεν κατάφερα τίποτε. Απλά παραδίνομαι, ίσως είναι καλύτερα από το να ελπίζω αδίκως χωρίς αποτέλεσμα.