ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ψηλε διδακτορικέ που σε βλέπω κάθε μερα στα εργαστήρια και λιώνω είσαι ένας κούκλος ..και μάλιστα ευγενέστατος κούκλος παναθεμα σε . Που μυαλό για πείραμα :)

Η ζωη μου ειναι απαισια... Δεν ειχα ερωτικη σχεση ποτε μου , εχω μαλωσει με τους φιλους μου και κανω παρεα αναγκαστικα με ατομα που δεν ταιριαζω , με την οικογενεια μου δεν εχω και τις καλυτερες σχεσεις και νοιωθω μονος μου... Νοιωθω πως δεν μπορω να εμπιστευτω κανεναν... Γενικα ειμαι ατομο που ειμαι φουλ κοινωνικο , αλλα δεν μπορω πια... Ολα μου πανε χαλια...

Να θες να κάνεις κάτι στην ζωή σου, να προσπαθείς να βελτιώσεις το παρόν και το μέλλον σου και συνεχώς να σκέφτεσαι τον χαμό που γίνεται στην χώρα, το αν θα τα καταφέρεις με την κατάσταση αυτή ή απλά να κοιτάξεις μόνο να προσπαθείς να επιβιώσεις για την στιγμή χωρίς όνειρα για το μέλλον;Και αν ακολουθήσεις το όνειρό σου με τα λίγα χρήματα που έχεις στην άκρη, θα τα καταφέρεις ή θα τελειώσουν χωρίς να έχεις βρει εργασία; Και τότε τι θα γίνει; Ή να κάτσεις στα αυγά σου και σε αυτά που έχεις ήδη που ακόμα και να μην σου αρκούν τουλάχιστον είναι σίγουρα για την ώρα;Διευκρίνηση:αναφέρομαι σε αλλαγή τόπου κατοικίας και με σκοπό την βελτίωση ζωής μαζί με πχ. κάποια σχολή.

Μάλλον είναι ρητορική η ερώτηση αλλά η κατάσταση έχει ως εξής: γνώρισα κάποιον στο ευρύτερο επαγγελματικό μου περιβάλλον και μου άρεσε πολύ. Επειδή όμως είμαι νέα στον χώρο, δεν έχω αναπτύξει ακόμα τόσο στενές σχέσεις με άλλους συναδέλφους που τον ξέρουν ώστε να ρωτήσω ευθέως αν έχει σχέση. Πώς μπορώ να μάθω χωρίς να γίνω βούκινο;

Γνωστό μου ζευγαράκι 8ετίας. Ο τύπος πέραν του ότι ξενοπηδάει συστηματικά, διατηρούσε κάποτε και παράλληλη σχέση. Δεν έχω ιδέα αν η κοπέλα το γνωρίζει αλλά πήγανε χθες στην Πολωνία και πάνε βροχή οι selfies και καρδούλες και χαρά. Μη ζηλεύετε τις όμορφες φωτογραφίες.

Πως γίνεται να είμαι μόλις 18 χρονών και να μισώ τόσο πολύ τη ζωή μου; Η ερώτηση είναι ρητορική, απλά ήθελα να το πω..

Δε θα παω εφταημερη με το σχολειο και ο λογος?Δεν εχω παρεα!Θα προτιμουσα χιλιες φορες να μην πηγαινα λογω αφραγκιας παρα λογω ελλειψης παρεας.Εχω και τα βλαμμενα τους συμμαθητες μου να με ρωτανε γιατι δε θα ερθω.Τι να ερθω να κανω ρε ουγκανα με εσας?Εδω δεν με καλεσατε οταν ειχατε βγει ολη η ταξη για φαγητο.Τρια χρονια στο ιδιο τμημα και οσες φορες και αν βγηκατε σαν ταξη εμενα ποτε δεν με ειπατε.Απο τοτε που αλλαξα τμημα στο λυκειο ηρθε και η κατρακυλα στη ζωη μου,τουλαχιστον στο αλλο τμημα ειχα λιγους φιλους αλλα και αυτοι με το περασμα του χρονου με παρατησαν και εγω δεν ειμαι απο τα ατομα που τρεχουν πισω απο τους αλλους για να κρατησουν επαφη.Πραγματικα κανω εναν απολογισμο απο το σχολειο και συνειδητοποιω οτι το σχολειο δεν μου εχει προσφερει τιποτα αντε να τελειωνει η χρονια να μην ξαναδω ουτε αυτο ουτε τους συμμαθητες μου!

έχει γίνει λίγο χώρος φόβου. Βλέπω πάρα πολλές εξομολογήσεις που καταλήγουν στο στυλ "μην κράξετε, ουφ τα πα και ξελάφρωσα". Κι εγώ έχει τύχει να κράξω εξομολογήσεις που μου φάνηκαν ακραίες ή κάπως, ή να μην ταυτιστώ, μήπως υπερβάλλουμε καμιά φορά;

που οι περισσότεροι ψάχνουν έναν σύντροφο για να καλύψουν τα κενά τους πρέπει να σταματήσει. Το θέμα ειναι η εξέλιξη και η ολοκλήρωση, οχι η επιβεβαιωση ενος ανασφαλους εγω. Τα κενα μας μονοι μας πρέπει να τα καλύπτουμε αλλιως δεν θα αγαπήσουμε ποτε πραγματικά κανέναν.

Οι άνθρωποι που δε σας προσεγγίζουν πια μπορεί να έχουν λόγο που κι εσείς τους δώσατε.