ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Μου αρεσουν πολυ οι γοβες με κανουν να νιωθω πιο λεπτη κ σεξι αλλα φοβαμαι πολυ μην πεσω. Μιλαω για 10 -12ποντους παραπανω δν θελω καθως το βρισκω καπως αχαρο για τα δικα μου γουστα.Απευθυνομαι κυριως σε αυτες που περπατουν ανετα στο δρομο με γοβες.Προς ολες εσας λοιπον ποιο ειναι το μυστικο σας και περπατατε με τοση ανεση κ αυτοπεποιθηση χωρις να τρωτε τα μουτρα σας?Οταν πρωτοφορεσατε γοβες κανατε εξασκηση κ γενικα βοηθηστε με αν εχετε καποια συμβουλη θα χαρω πολυ να την ακουσω.

Σε σχεση εδω και αρκετα χρονια.Γυρω στα 26 και οι δυο ας πουμε.Μια μαμα με πολυ εντονη προσωπικοτητα,εχει μαθει να δινει εντολες και οι δυο ''αντρες της'' να τις εκτελουν.Με μια κακια συνηθεια οσο καλος ανθρωπος κι αν ειναι να θελει να αποφασιζει εκεινη για ολα να εχει μια γνωμη για ολα ειτε της ζητηθει ειτε οχι (συνηθως δεν της ζητειται),θελοντας να την επιβαλλει κιολας ακομα και για το πιο ασημαντο θεμα.Π.χ τι ρουχα θα βαλει ο γιος της.Τι θα σπουδασει.Με ποια θα εχει σχεση.Αν θα παει με τους γονεις του διακοπες η οχι.Κλπ.Πως την αντιμετωπιζεις οταν αποφασιζεις με αυτον τον ανθρωπο να ξεκινησεις μια κοινη ζωη;Πως της κοβεις τον αερα οταν μεχρι τωρα ησουν καλουλα και εκανες τουμπεκι και εκεινη ειχε μαθει παντα να κανουν οι αλλοι ο,τι λεει;Γενικα ολοι.Και πως αντιμετωπιζεις το αγορι σου μεσα σε αυτο οταν πολλες φορες εχεις μιλησει σε εκεινον και εν τελει εχεις βγει η κακια της υποθεσης.Και μη μου πειτε χωριζεις.Αν υπηρχε τοσο σοβαρο θεμα χωρισμου δεν θα εκανα καν το θεμα αυτο τωρα.Απλα ολο αυτο μου χαλαει τη διαθεση και καταληγω να νιωθω ενα αβουλο ον μπροστα της κατι που δε μου αρεσει καθολου.Ακουω γνωμες απο μεγαλυτερους και εμπειροτερους.

Είμαι τόσο ευτυχισμένη! Παντρεύτηκα τον πιο υπέροχο και γλυκό άνθρωπο του κόσμου και μετά από 7 χρόνια που είμαστε μαζί νιώθω πιο ερωτευμένη από ποτέ! Η ζωή είναι τόσο όμορφη όταν αυτός που αγαπάς σε αγαπάει... ^_^ Δεν έχω περιουσία, δεν έχω πολλά χρήματα, δεν έχω δουλειά αυτή τη στιγμή, αλλά μόλις με παίρνει στην αγκαλιά του αυτός ο άνθρωπος αισθάνομαι ότι μου ανήκει ο κόσμος όλος!! Μακάρι να το νιώσουν όλοι οι άνθρωποι του κόσμου αυτό... μόνο τότε θα καταλάβουν πόσο ασήμαντα είναι όλα τα άλλα...

Και τι δεν θα εδινα να ήμασταν ξανά μαζί. Φοβάμαι ότι πάντα θα περιμένω να γυρίσεις. Φοβάμαι οτι όποιον και να βρω, δεν θα είναι αντάξιος σου. Φοβάμαι οτι όσο και να προχωρήσω μέσα μου πάντα κάτι θα ελπίζει. Προς το παρόν ελπίζω ότι σε 2 εβδομαδες που θα σε ξαναδω θα κοιμηθούμε ένα βράδυ μαζί, ένα βράδυ που θα σου αλλάξει γνώμη. Να με πεις πάλι "μάτια μου" , σε αυτό ελπίζω.

Το ξερω οτι ακουγεται τρελο,παρανοικο αλλα γινεται να ερωτευτεις καποιον απο τον τροπο που γραφει,χωρις να τον ξερεις προσωπικα δηλαδη... Να αισθανεσαι οτι οσα γραφει ειναι και δικες σου σκεψεις,οτι ταυτιζεστε πνευματικα - νοητικα,δεν ξερω πώς να το περιγραψω... Οτι εγκεφαλικα ταιριαζετε και σε τραβαει σαν μαγνητης... Μεσω διαδικτυου προφανως... Βοηθεια,πνιγομαι και ασφυκτιω! Ειναι παιχνιδια του μυαλου μου ολα αυτα λετε?

Αύριο γίνομαι 40 - δεν έχω παντρευτεί, δεν έχω παιδιά και στη δουλειά ακόμα το παλεύω... ελπίζω να μην είμαι μειονότητα! Δεν προλαβαίνω ούτε κρίση ηλικίας να πάθω ή έτσι θέλω να πίστευω. Οκ παθαίνω...

Με αφορμή την εξομολόγηση ενός 43χρονου που δεν έχει σύντροφο. Αν και μικρότερος, είμαι στα ίδια: χωρίς σχέση εδώ και 30 χρόνια και συνεχίζω ακάθεκτος !!! :P :P Δυστυχώς η πικρή αλήθεια είναι πως κάποιοι άνδρες ενδέχεται να μην αποκτήσουν ποτέ κάποια γυναίκα είτε λόγω μέτριας ή και κακής εξωτερικής εμφάνισης, είτε λόγω ανεπαρκούς οικονομικής κατάστασης, είτε λόγω "μυστήριου" χαρακτήρα (πχ εσωστρέφεια, ντροπαλότητα). Διότι, για κακή μας τύχη, εμείς είμαστε που πρέπει να διαθέτουμε το "πακέτο" στις μέρες μας, και αυτό είναι που αποζητά η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών. Και καλά κάνουν, δεν τις κατηγορώ. Όσοι άνδρες, λοιπόν, διαθέτετε το "πακέτο", σας εύχομαι "καλή επιτυχία" στην αναζήτηση συντρόφου. Στους υπόλοιπους που "υστερούν", καλή καρδιά και υπομονή για μια μοναχική ζωή.

Περσυ ιουνιο τυχαια εκει που βαριομουνα εβαλα αγγελια και μου απαντησες!!!!βρεθηκαμε...ειχαμε τοση εντονη χημεια....φιλιομασταν και ανατριχιαζα......αλλα οπως λενε ειναι πολυ καλο για να ειναι αληθινο.......μετα απο σενα ενω εχω γνωρισει ατομα δε με εμπνεουν εγκεφαλικα......α......σε θελω....τι αλλο να κανω....δε θα βρεις αλλη σαν εμενα.....

Είμαι σε διλημμαααα.Είμαι στην ιατρική.Δινω δύο σχετικα δύσκολα μαθήματα ένα στις 3 και ένα στις 6 Φεβρουαρίου. Έδινα σήμερα ενα χρωστούμενο και το πέρασα αλλα εξαιτίας αυτού μου έμειναν μόνο 10 μέρες για τα επομενα δύο.Ειναι προτιμότερο να δώσω και τα 2 και ότι γίνει ή να συγκεντρωθω στο 1?

Θελω να φυγω απο δω. Δεν αντεχω να ζω σε μια κλειστη κοινωνια , που ολοι κρινουν τους παντες, κουτσομπολευουν και γενικα ολοι γνωριζονται μεταξυ τους... Δεν μπορω... Θελω να ζησω λιγο ελευθερα , χωρις πιεσεις του τυπου "τι θα πει ο κοσμος" και να πρεπει αναγκαστηκα να ειμαι οπως τους αλλους για να ταιριαξω... Ειλικρινα , δεν εχω ιδεα τι θα κανω. Ελπιζω μια μερα να φυγω οσο πιο μακρυα γινεται , να αφησω πισω οικογενεια και φιλους , να τα φτιαξω ολα απο την αρχη.