ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γεια σας,ειμαι 25 και σκεφτομαι να γινω μοναχος.Ο λογος ειναι οτι ολα αυτα τα χρονια δεν βρηκα τροπο να ζησω την ηλικια μου οπως θα επρεπε.Ουτε την παιδικη,ουτε την εφηβικη,ουτε τη μεχρι τωρα ενηλικη ζωη μου.Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου καθε προσπαθεια μου πεφτει στο κενο με καθε τροπο πιθανο και απιθανο.Το ποτηρι ομως ξεχιλισε καθως μετα απο ενα μεγαλο διαστημα απομονωσης απο τον εξω κοσμο (Μπορει να εβγαινα εξω και μια φορα το χρονο η και καθολου) καταφερα τον τελευταιο καιρο να βρεθω με ατομα συνομηλικα κυριως και να αισθανθω οτι χαμογελασε επιτελους η ζωη και μπορω να δημιουργησω κι εγω φιλιες και ερωτες,κατι που κανονικα θα επρεπε να θεωρειται αυτονοητο αφου οι περισσοτεροι το ζουν απο τα εφηβικα τους χρονια.Τα πραγματα αλλαξαν δραματικα απ'τη στιγμη που λογω κακης ψυχολογικης καταστασης οικονομικης,οικογενειακης κλπ εβγαλα σε αυτα τα ατομα κακη,παραβατικη θα ελεγα συμπεριφορα με αποτελεσμα να τους δημιουργησω τη χειροτερη εντυπωση και να μου γυρισουν ολοι την πλατη.Αν ειχα καλυψει μεχρι τωρα αυτο το κομματι της ζωης μου θα το επερνα πιο χαλαρα αλλα πραγματικα απ τις επανηλειμενες φορες που εγινε αισθανομαι να με εχουν εγκαταληψει οι δυναμεις μου αφου τρεμω στην ιδεα οτι θα περασουν τα χρονια και δε θα εχω ζησει ποτε μου αυτο το γλυκο κομματι της νεοτητας που ζεις μια φορα και δεν επιστρεφει ποτε.Μεσα μου ολα αυτα τα χρονια νιωθω μια ακατανικητη ορεξη να ζησω αλλα οπως σας ειπα καθε προσπαθεια πεφτει στο κενο.Την απογνωση μου συμπληρωνει το γεγονος οτι ολα αυτα τα χρονια βιωνα παρα πολλα προβληματα οπως κοινωνικη φοβια (ισως και καταθλιψη),οικογενειακη καταπιεση (οχι σωματικη) και κυριως οικονομικη που δεν καταφερα ποτε να αντιμετωπισω αφου δε βρηκα τη δυναμη ολα αυτα τα χρονια να βγω για δουλεια που πιθανον να με βοηθουσε αφου δεν ειχα ποτε ετοιμο χαρτζιλικι πολλες φορες ουτε για ενα ποτο με αποτελεσμα να κλειστω στους τεσσερις τοιχους.Σκεφτομαι οτι το να γινω μοναχος θα μου δωσει τουλαχιστον κατι σταθερο αφου στην ουσια θα ξερω οτι η ζωη μου θα ειναι η ιδια καθε μερα (οσο σκληρη κι αν ειναι) και δε θα κυνηγαω τη ζωη που δε μπορω να εχω τωρα.Πραγματικα θελω τη γνωμη σας αφου καθε δευτερολεπτο πλεον μου φαινεται μαρτυρικο και θελω αμεση λυση.

Περασα σε μια σχολη που νομιζα οτι μου αρεσε στην αρχη, τωρα ομως ειμαι τριτο ετος και θελω να την παρατησω, φοβαμαι πολυ τι θα κανω στο μελλον!!!Θελω να σπουδασω φωτογραφος, ομως ολοι μου ειπαν οτι δεν θα βρω ποτε δουλεια σαν φωτογραφος και πως τα λεφτα που θα δωσω για τη σχολη φωτογραφιας θα φυγουν αδικα!!!!

Ειναι πολύ άσχημο να πληγώνετε και να χάνεται απο τη ζωη σας ανθρωπους που σας αγαπάνε χωρίς λόγο ... και ειναι ακόμη χειρότερο να στηρίζετε τη συμπεριφορά σας σε υποθέσεις και όχι σε γεγονότα...

νιώθω τη ματαιότητα να τυλίγει τις προσπάθειές μου.Αυτές τις νύχτες,ας γινόταν να μπορούσα ν'ακούσω λίγο τη φωνή σου τουλάχιστον...Τί λέω; Ίσως όλα να είναι,έτσι όπως θα'θελες να είναι.Όσο κι αν θέλω να πάρει η αγάπη λίγο χρώμα, η ζωή έχει μάλλον τα δικά της σχέδια κι εσύ,μπορεί να μην ξέρεις τι τραβάω για σένα...Καληνύχτα

Σημερα επαθα για πρωτη φορα κρίση πανικου. Τη στιγμη που ξεκινησε καθομουν ηρεμα χωρις να εχω σχετικες δυσαρεστες σκεψεις. Συνεβη πριν μερικες ωρες και εξακολουθω να νιωθω εξαντληση. Δεν θεωρω πως ειμαι ενα αγχωδες ατομο, βρισκομαι συνηθως σε λογικα διαχειρισιμα πλαισια. Νομιζω αναγνωριζω τα αιτια και θα προσπαθησω να το δουλεψω.Απλα θελησα να το μοιραστω.

Δεν μπορώ να χωρίσω γιατί δεν θέλω να τον απογοητεύσω και να τον πληγώσω...

οσο πιο πολυ κοσμο γνωριζω τοσο περισσοτερο συνειδητοποιω οτι η ωριμοτητα δεν εχει να κανει με την ηλικια οι ανθρωποι πατανε τα 40 και ακομα ενδιαφερονται για τις ζωες των αλλων ποσο αξιοθρηνητο και εγω ειμαι 18 και ηδη αφιερωνω τον ελευθερο μου χρονο στο να ανακαλυψω ποια πραγματικα ειμαι αλλα αν κατι υπαρχει που ηξερα εξ αρχης για μενα ειναι οτι ποτε δεν με αφορουσε τι κανουν οι αλλοι και τωρα θα μου πειτε οτι καθομαι και τους κρινω οχι απλως εκφραζω ενα παραπονο μου που για ακομα μια φορα με αναγκαζει να υποβαθμισω ενα μεγαλο κομματι της κοινωνιας δεν ειμαι προκατειλημμενη η τουλαχιστον προσπαθω να μην ειμαι αλλα συνεχως απογοητευομαι η παρατηρηση μου δεν εχει σκοπο να θιξει ανθρωπους αλλα να τους αφυπνισει που οντως δεν γινεται μεσα απο ενα τετοιο κειμενο!σε μια κατασταση θυμου οπου και βρισκομαι προτιμω να επικεντρωθω στα συμβαντα που μου εδωσαν την αφορμη να γραψω απο το να προσπαθησω να αλλαξω αυτη τη στιγμη την κοινωνια!ωστοσο ελπιζω μεσα απο την τεχνη που προσφερω να μεταδωσω μηνυματα που θα προτρεψουν τους ανθρωπους στο να συμβαλλουν στο εργο μου :)

θυμήθηκα ένα καραόκε πάρτι που είχα πάει κάποτες.

γεια σας, με τον συντροφο μου παντα χρησιμοποιουσαμε προφυλαξεις κατα την επαφη, αλλα στην τελευταια μας επαφη (πριν 3 μηνες) κατι τετοιο δεν συνεβει. (οι λογοι δεν εχουν καμμια σημασια,το αποτελεσμα ειναι αυτο που μετραει) . εγω μετα απο αυτο εχω τρελο αγχος μηπως εχω τιποτα.το προβλημα ειναι οτι εχω ΠΟΛΥ συντηριτικους γονεις, οι οποιοι πιστευουν οτι σεξ θα κανω μετα τον γαμο.Πηρα τηλεφωνο στο αλεξάνδρα να ρωτησω το κοστος για το τεστ παπ ως ανασφαλιστη (καθως δεν γινεται να χρησιμοποιησω το βιβλιαριο που με ασφαλιζουν οι γονεις μου για ευνοητους λογους) και μου ειπαν οτι ειναι δωρεαν,αλλα χρειαζονται το αμκα.και ερωτω εγω, εστω οτι ειμαι καλα ή εστω οτι εχω κολλησει οτιδηποτε, οι εξετασεις αυτες, εφοσον θα δωσω το αμκα μου, θα φανουν πουθενα?! οτι και να συμβαινει θα το αντιμετωπισω μόνη μου , αλλα δε θα ηθελα να το μαθουν οι γονεις μου.ευχαριστω εκ των προτερων

Ποσο σημαντικός παραγοντας ειναι για εσας η ανεργια οσον αφορα τα ερωτικα? Θελω να πω... ειναι βασικος παραγοντας απορριψης? Ειλικρινεις αποψεις παρακαλω. Ειμαι κοπελα.