ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ηρθε πριν περίπου 8 μήνες στην δουλεια στην οποια εργάζομαι. Απο την πρώτη στιγμή μου έκανε κλικ. Εχει αυτο που λένε κοινωνική άνεση (γλυκομίλητος εκει που πρέπει, χιουμορίστας στα διαλλείματα αλλά και σοβαρός οταν το απαιτουν οι περιστάσεις της εργασίας μας). Επίσης είναι μορφωμένος (απο ότι μου είχε πει σε συζητήσεις που κάνουμε τελειωσε Πανεπιστήμιο). Εμφανισιακά είναι ψηλός, λυγερόκορμος και ηλικιακά νέος στα 43 του. Κελεπουρι για κάθε κοπέλα θα μου πειτε. Αμ δε θα σας απαντήσω. Διότι εμαθα ανήμερα τα Χριστουγεννα απο κοινή γνωστή ότι τα έχει με αλλη !!!!!!!!!!!!!!

Οι γονείς μου είναι τοοοσο τοξικοί δν ανέρχονται. Είμαι 23 χρονων και ζω δυστυχώς ακόμα με τους γονείς μου. Είμαι κοπέλα κι έχω σχεση με κοπέλα 6 χρόνια. Δεν το έχω πει στους γονείς μου, την ξέρουν σαν πολύ καλή μου φίλη. Η κοπέλα μ δν είναι από το μέρος που είμαι εγώ, είχε έρθει πριν 1 μήνα περιοου να μας βοηθήσει με μια μετακόμιση και έκανε Χριστούγεννα μαζί μας. Είχαμε πει να πάω εγώ για πρωτοχρονιά στο μέρος της. Εγώ τώρα τελείωσα σπουδές και δν έχω βρει κάποια δουλειά ακόμα Με πρήζουν ότι θέλω να κάνω πάλι διακοπές και ότι φν έχω βρει δουλειά και μ κάνουν αντίποινα. Δεν άντεχονται άλλο είμαι 23 δεονων και νιώθω «υποχρέωση» να μείνω μαζί ρους την πρωτοχρονιά για να είναι εντάξει.

Περασε 1,5 χρόνος απο τον χωρισμό μου. Ημασταν μαζί 4 χρόνια. Αγαπιόμασταν υποτίθεται...ημασταν οικογένεια υποτίθεται..οταν είσαι 38 χρονών και έχεις περάσει απο διάφορες σχέσεις και πλεον βρισκεις εναν ανθρωπο και λες ωπ! Εδώ είμαστε! Εδώ νιωθω σπίτι! Νιώθω οικογένεια! Νιωθω ο εαυτός μου! Βρήκα το λιμάνι μου! Την αγαπώ , με αγαπά. Νιωθεις συναισθηματικά πιο ώριμη σ'αυτη την ηλικία. Και να μαι εδω να γράφω με δάκρυα στα μάτια, με covid,λίγο μετα τα Χριστούγεννα...μόνη μου..ακόμα να μην μπορώ να ξεπεράσω αυτον τον άνθρωπο που ορκιζοταν οτι μ'αγαπουσε...και αυτη προχώρησε τοσο εύκολα, τοσο γρήγορα. 2 μήνες μετα τον χωρισμό μας ηταν ηδη με αλλη. Αυτή ήταν η αγάπη της η βαθιά για μένα. Χωρίσαμε και με αντικατέστησε με άλλη. Αναλώσιμη ήμουν. Εύχομαι να ξεριζωθεί απο μέσα μου κ οταν και αν ποτέ την ξαναδώ να μη νιώθω τιποτα. Κανενα συναίσθημα.

Πλέον κουράστηκα να είμαι χωρίς παρέα, να ανέχομαι ψεύτικες τυπικές σχεσεις με κοπελες που κάνω πως δεν βλέπω ότι με κοντράρουν, ανώριμες, που ζηλεύουν, φίλες που ψάχνουν σε μενα μια ψυχολόγο και όταν κάθομαι 5 ώρες με μηνύματα και τους τα λύνω ενα ενα όλα, και όλα καλά και τα βρίσκουν με το αγόρι τους καπνός, που σου στέλνουν μια φορά τον μηνα, που σε κρύβουν απο τον γκόμενο για να μην σε γουστάρει, που κάνουν κακόβουλα σχόλια, fake ταχα μου παρέες ή κοπέλα φίλου του αγοριού σου που σου παίζει με το ζορι την καλή ενώ είδες οτι είναι τοξική απο την αρχή που την γνώρισες, και ξεκάθαρα δεν ταιριάζετε, σε κράζει σίγουρα με τις φίλες της αφού τους κρίνει και τους κουτσομπολεύει όλους ακόμα και το ιδιο της το αγόρι μπροστα σε όλους, ενώ εσύ δεν τα μπορείς αυτά, ουτε πολλά κουτσομπολιά, ούτε δηθενιές ουτε κατινιές θέλεις κάτι αληθινό, δεν μπορώ να προσποιούμαι με άτομα, το θεωρώ βλακώδες. Αγαπαω πολύ το αγόρι μου τόσα χρόνια είναι μεγαλύτερος αρκετά, πραγματικά υπέροχος και αληθινό άτομο, αλλα είναι αντρική παρέα όσο να ναι θέλω κάποια στιγμη και κοπέλες για φίλες. Πλέον δεν μπορώ να ειμαι ουτε τυπική. Βεριέμαι. Και το δείχνω και ας παρεξηγούνται. Θέλω διαφορετικου τυπου άτομα δίπλα μου, με καλοσύνη ανοιχτόμυαλα, με όρεξη να δώσουν και να παρουν σε μια σχεση, σεβασμό και καλή διάθεση. Είμαι 26 κοπέλα στην Αθήνα και ειλικρινά μετά απο πολλές στραπάτσες θέλω μια αληθινή φίλη. Εστω και μια !! :)

Όντας μόνος και βολτάροντας σκέφτομαι πραγματικά τι σημαίνει η αδράνεια και η αλλαγή που δεν είναι προσφιλής για τους μόνους ανθρώπους. Έτσι μου έχουν πει. Ότι είμαι μόνος γι' αυτούς τους λόγους. Πραγματικά αναρωτιέμαι ποιά είναι αυτή η αλλαγή που δεν βλέπω εγώ ή που την σνομπάρω ή οτιδήποτε τέλος πάντων. Ή πώς ακριβώς αδρανώ. Αδυνατώ να καταλάβω. Βέβαια κι όταν ρωτώ τους ανθρώπους που μου προβάλλουν επιχειρήματα όπως τα παραπάνω για τη μοναξιά αδυνατούν να μου εξηγήσουν λεπτομερώς -ή έστω κι εν συντομία- τι ακριβώς εννοούν. Ίσως επειδή ξέρουν κατά βάθος πως λένε ανυπόστατες ανεφάρμοστες ουρανομήκεις ανοησίες. Πώς δηλαδή να ξεφύγω από την αδράνεια; Να υποχρεώνω άτομα που βλέπω γύρω μου να σηκώσουν τα μάτια από το κινητό τους ή να βγάλουν τα ακουστικά τους ή να με προσέξουν και να τους πω να έρθουν λίγο μαζί μου να πάμε κάπου να γνωριστούμε; Ή ποιά ακριβώς είναι η αλλαγή που δεν μου είναι προσφιλής όπως μου λένε κι ότι γι' αυτό παραμένω στη μοναξιά μου; Το ότι κοιτάω ανθρώπους γύρω μου (με καλοπροαίρετη διάθεση, όχι με επίμονο και ηλίθιο βλέμμα) και δεν μου έχει επιστραφεί ποτέ πίσω ούτε ένα ανταποδοτικό βλέμμα;

Περιδιαβαίνοντας την πόλη και αυτά τα Χριστούγεννα (ειδικά την παραμονή) έβγαλα το εξής συμπέρασμα: Τελικά είναι μια αγνή γιορτή αγάπης. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Μόνο αγάπη. Τίποτα υλικό. Γι' αυτό οι ουρές στα κεντρικά πολυκαταστήματα ήταν τεράστιες, γι' αυτό παντού δεν υπήρχε χώρος ούτε να αναπνεύσεις. Ακόμα και τα βιβλιοπωλείαπ ου γενικώς βαράνε μύγες τις άλλες μέρες γιατί είναι γνωστή η αναγνωστική λατρεία του λαού μας, έχει αποτυπωθεί πολλάκις σε έρευνες. Ξέρω, ξέρω, παίρνοντας δώρα δείχνεις την αγάπη σου. Το ξέρω, δεν είμαι χαζός. Δείχνεις ότι σκέφτεσαι τον άλλον. Ότι τον νοιάζεσαι. Ότι του παίρνεις κάτι όμορφο με σκοπό να χαρεί. Απλώς δεν αντέχω την σκόπιμη υποτίμηση των χρημάτων. Κυρίως από αυτούς που έχουν. Και στα οικογενειακά τραπέζια τα πιάτα και τα κουτιά θα έχουν μόνο αγάπη. Αγάπη θα φάνε οι αγαπημένοι. Χρόνια πολλά με υγεία πάντως.

Μόλις εκλεισα τα 30 και δεχω κανει σεξ, μονο φασωματα. Απο επιλογη και απο τυχη ταυτοχρονα. Απο επιλογη διοτι θελω να το κανω με τη γυναικα μου και απο τυχη διοτι δεν βρηκα ακομα αυτη που να εκμπεμπει στο ιδιο μηκος κυματος. Δεν μετανιωνω... αλλα εχω κουραστει λιγο γιατι επιθυμω βαθια την εγγαμη ζωη και ανυπομωνω

Δεν χωράει σε μία εξομολόγηση ο πόνος που νιώθω για αυτή την απώλεια. Δεν ξέρω τι μουσική ακούει ο/η καθένας/καθεμιά εδώ μέσα αλλά για μένα ο Βασίλης Καρράς ήταν ο αγαπημένος μου τραγουδιστής. Με συντρόφευε σε κάθε δυσκολία στη ζωή μου, σε κάθε χωρισμό ήταν σε όλα εκεί. Έβρισκα παρηγοριά στη μουσική του και ποτέ δεν ένιωσα πως μπορεί κάποιος να με καταλάβει όπως ο στίχος των τραγουδιών του. Ήταν ο ορισμός της καψούρας και του ερωτικού πόνου και μιλούσε κατευθείαν στη καρδιά μου. Δεν μπορώ να πιστέψω πως όντως "έφυγε", είχε δηλαδή χρόνια προβλήματα με την καρδιά του αλλά ήταν τόσο ξαφνικό σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων, να γίνει αυτό, τόσο απότομα και ξαφνικά. Ακούω τα παλιά του τραγούδια και πραγματικά δεν θυμάμαι κεγώ πόσο καιρό έχει να χαλαστει τόσο η ψυχολογία μου. Αντίο Βασίλη. Θα σε θυμόμαστε για πάντα...

Πόση ανθρώπινη βλακεία μπορεί να χωρέσει σε έναν μόνο τοίχο!; Ψάχνω να βρω αν εγώ είμαι βλάκας και δεν καταλαβαίνω, αλλά ρε φίλε... Μου καίγονται τα εγκεφαλικά κύτταρα όταν ψάχνω να δω πως σκέφτεται και συζητά ο κόσμος, χαζοποιωντας (ΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΛΕΞΗ ΕΝΤΑΞΕΙ?!) το σεξ και ανάγοντας το σε κάτι όπως το μπάντζι τζαμπινγκ στο οποίο όμως ο ένας σπρώχνει τους άλλους επειδή τον έχει μεγάλο. Αντί να το δουν ξέρω γω σαν ταίριαγμα, σαν επικοινωνία, σαν κάτι φυσικό ξέρω γω..? ΝΤΙΠ ΓΙΑ ΝΤΙΠ ΟΜΩΣ. XD

Ειμαι 25 ολοι λενε ποσο καλος χαρακτηρας ειμαι αλλα δεν κραταει η φιλια για πολυ. Μονο εγω προσπαθω... Τυχεροι οσοι εχετε αληθινους φιλους και που μοιραζεστε μαζι τους χαρες,λυπες,ανησυχιες,επιτυχιες...