ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Λειπω στο εξωτερικο για σπουδες και μολις έμαθα οτι η μαμα μου πεθαινει.. Αν φυγει χωρις να την δω δεν θα μου το συγχωρησω ποτε..μακαρι να την προλάβω..ουτε ενα σαγαπω δεν της εχω πει..ηταν παντα εκει για εμενα και τωρα που με χρειαζεται εγω λειπω...εκανα τα πάντα για να την γλιτωσω απο την κωλοασθενεια αλλα τωρα με χρειαζεται πιο πολυ και εγω λειπω...σε παρακαλω μαμα μη φυγεις..ειμαι μικρος ακομα..σε χρειάζομαι..θεε μου αν με ακους μη μου τη πάρεις...

Ήμασταν μαζί από παιδιά,αγαπιόμασταν από 14 χρονών. Τελειώσαμε μετά από 7 χρόνια και μου είχες υποσχεθεί ότι η αγάπη σου για μένα δεν θα τελειώσει ποτέ,πως όποιο πρόβλημα και να έχω θα μπορώ να το μοιράζομαι μαζί σου για πάντα.Μου έλεγες μακάρι να μην καταφέρουμε ποτέ να σταματήσουμε να μιλάμε ο ένας στον άλλον. Με φιλούσες και έκλαιγες θυμάσαι? Θυμάσαι που έλεγες ότι ο χωρισμός δεν θα μπορέσει να σταματήσει την αγάπη σου για μένα? Όταν ο μπαμπάς σου αρρώστησε ήταν ένα διάστημα π ήμασταν χωρισμένοι. Με πήρες τηλέφωνο τοτε στη 1 το βράδυ και σε στήριξα,σε άκουγα και σε αγαπούσα. Και τώρα ρε μπ*****ε που μία φορά σε χρειάστηκα επειδή ο σημαντικότερος ανθρωπος της ζωής μου πεθαίνει που είσαι ρε ζώο?Αυτή ήταν η αγάπη σου ρε? Σου έστειλα μήνυμα και σου είπα πως εχω ανάγκη να μιλήσουμε μία φορά επειδή νιώθω πως τρελαινομαι,επειδή εδώ και ένα μήνα δεν έχω δύναμη να ζήσω,επειδή η γιαγιά μου πεθαίνει. Και συ με μπλοκαρες. Δεν έχω ξανανιώσει τόσο θυμό τόσο μίσος.Θελω να φωνάξω,να σκίσω όσα πραγματα έχω κρατήσει από σένα.Ειμαι τόσο κενή...

Το μονο που θα ήθελα τώρα ηταν να μοιραστω μια ανάμνηση μου μαζί του...Ενας μήνας χωρια και είναι σαν να μην έγινε ποτε.Δε χωρίσαμε με τον καλυτερο τροπο,μίλησα ασχημα όμως ακόμα ελπιζω.Μου λείπει πολύ,τον σκέφτομαι συνεχεια και το μονο που θέλω τώρα είναι να του πω ποσο όμορφα ένιωθα εκείνο το βράδυ που καθομασταν σπίτι και έβρεχε..Ποτε θα ηρεμησω απο τις αναμνησεις; Ποτε θα με παψουν να με βασανιζουν;Να του στείλω;

Τι κάνεις όταν έχεις τελματώσει στους ψυχαναγκασμούς σου και δε μπορείς να ξεμπλέξεις; Είσαι υγιείς, έχεις δουλέψει κάποια πράγματα με τον ευαυτό σου, είσαι λίγο "ψαγμένος", "καλό" παιδί, αλλά παρόλα αυτά αισθάνεσαι μόνος, αβοήθητος και αντιπαθής με ψυχολογία στα τάρταρα;

Γιατί κάποιος ξεκινάει να σε φλερτάρει, δείχνει να σε γουστάρει, σε γεμίζει ελπίδες και μετά γυρνάει στην πρώην του? Γιατί ο κόσμος σκέφτεται τόσο εγωιστικά?

Εντάξει κ για να σου πω την αλήθεια, πολύ που χεστηκα αν αποφάσισες να μου στείλεις σήμερα, μετά από 2 χρόνια που έχουμε να μιλήσουμε πολιτισμένα, για να με ρωτήσεις αν σε είχα απατήσει προπολεμικά, πριν 7 χρόνια, στον 3ο χρόνο δηλαδή της 5ετους σχέσης μας. Δικό σου είναι το πρόβλημα αν δεν έχεις εμπιστοσύνη ούτε στα αντερα σου, αν τρως φλασιες κι αν σ αρέσει να βασανίζεσαι. Σ απάντησα φυσικά (αν μπορώ να σε βοηθήσω λίγο να ξεκολλήσεις από το κολλημένο σου μυαλό) κ συνεχίζω να προχωρώ τη ζωή μου χιλιόμετρα μακριά σου....Αλλα..κι ας τα χω όλα τόσο οργανωμένα στη ζωή κ το μυαλό μου...Ποτέ μα ποτέ δε θα καταλάβω γιατί διαβάζω τόσες φορές το μήνυμά σου, που σχεδόν έχω μάθει απέξω κ την παραμικρη ανάσα που θα έπαιρνες αν ρωτάγες προφορικά.

την Ε., για να μη μ` αρέσουνε πια οι μελαχρινές. Με καστανή δοκίμασα, με κοκκινομάλλα επίσης, πλέον όλα οδηγούν σε γνωριμία με ξανθιά.

Παλι εδωσα το τελευταιο μου κατοσταρικο στους γονεις μου... Εχουν και 2 μικρα να μεγαλωσουν... Τυπικα πραγματα... Αφραγκιες... Παλι θα ακυρωνω εξοδους γιατι δεν εχω λεφτα , παλι θα τρεχουν νοικια και λογαριασμοι αλλα υγεια :)~μια εργαζομενη φοιτητρια

Όλα ξεκίνησαν όταν επέστρεψα απο τις σπουδές μου. Επιστρέφοντας στη πόλη μου υπήρξε μια επανασύνδεση με τον πρώην μου.Δε θα μπώ σε λεπτομέριες για το λόγο που χώρισα και γιατί επέστρεψα πίσω σε αυτόν κλπ. Θα σταθώ στο ότι είναι ένα άτομο το οποίο μου χει σταθεί αφάνταστα πολύ σε δύσκολες φάσεις όπου πέρναγα ανά καιρούς και παρόλο που υπήρξαμε χωρισμένοι για κάποιο διάστημα,πάντα ερχόταν να μου δώσει τη βοηθειά του. Επιστρέφοντας λοιπόν πίσω στην επαρχεία,πίσω στο σπίτι,με τους γονείς μου και με τα αδέρφια μου,είδα πως επικρατεί μια απαράδεχτη συμπεριφορά απτον αδερφό μου προς τους γονείς μου. Μιλάει πολύ άσχημα,δε σέβεται ώρες κοινής ησυχίας,κάνει παράπονα για το φαι που φτιάχνει η μάνα μου πως δε του αρεσουν πχ η φακες ενώ ποτέ δεν έδωσε χρήματα να βοηθήσει με τα έξοδα του σπιτιού. Δε μπορείς να του μιλήσεις,όλο σου τη λέει κλπ. Όταν μιλάει άσχημα στους γονείς μου έχω φτάσει σε σημείο να τσακωνόμαστε ακόμα και να πιανόμαστε στα χέρια. Δε μπορώ να βρώ ησυχία σε αυτό το σπίτι. Θέλω να κοιμηθώ το μεσημέρι σα κανονικός άνθρωπος και δε μπορω γιατί έχει τέρμα τη μουσική,το ίδιο και το βράδυ . Σκέφτομαι ακόμα και το να κάτσω στο τραπέζι να φάω γιατί ξέρω πως θα ρθει και θα βρεί να πει τη μαλακία του μόνο και μόνο για να τσακωθούμε. Δεν είχαμε ποτέ κόντρες παλιότερα. Τώρα τελευταία έχει αλλάξει τελείως. Και επειδή πραγματικά με το να πλακωνόμαστε δε βγάζω άκρη επέλεξα να λείπω τις περισσότερες ώρες απτο σπίτι για να βρίσκω την ησυχία μου... Έτσι με αυτά και με αυτά το αγόρι μου γνωρίζει τη κατάσταση που επικρατεί στο σπίτι και είμαστε όλη μέρα μαζί. Και νιώθω άσχημα διότι το πολύ μαζί πιστεύω πως θα μας σκοτώσει. Και βρίσκομαι σε δύσκολη θέση διότι αν κάποιο βράδυ μου ζητάει να μη κοιμηθούμε μαζί για τον α-β λόγο,όποτε κοιμάμαι σπίτι μου ξέρω πως το πρωί που ξυπνάω θα πρέπει να χουζουρέψω μεχτο μεσημέρι που φεύγει ο αδερφός μου απτο σπίτι για να μην βρίσκομαι μαζί του στη κουζίνα και για να μην φάω τη γκρίνια και την προκλητικότητα με τη τσίπλα στο μάτι. Δε πρόκειται για υπερβολη πραγματικά όμως. Είναι ψυχοφθόρο να μη μπορείς να βρείς την ησυχία σου μέσα στο σπίτινσου καινα αναγκάζεσαι να λύπεις όλη μέρα. Το αγόρι μου μεν με ενθαρύνει αρκετά,απλά νιώθω άσχημα γιατί δεν έχω επιλογές και ξέρω πως το πολύ μαζί ίσως δημιουργήσει φθορά στη σχέση μας..

για κάτι. Μία φίλη μου,χωρίς να δώσω δικαιώματα για κουτσομπολιό κάνοντας ανάλογες δηλώσεις, με ρώταγε συνέχεια αν έχω κάποια κοπελα ή αν βλέπω κάποια. Η ίδια έχει αγόρι, οποτε μάλλον φαινοταν να ενδιαφερεται για το πώς τα πάω με τα προσωπικά μου. Εγώ γενικα δεν μου αρεσει να συζητάω τη προσωπικη μου ζωη. Δε ρωταω τους αλλους αν εχουν ταιρι καθως δε μου αρεσει να με ρωτανε.(η αληθεια ειναι οτι θελω να βελτιωσω τη προσωπικη μου ζωη χωρίς να κάνω θόρυβο ρωτώντας τον καθένα να μου γνωρίσει κάποια. Παλιότερα ήμουν πολύ κλειστός άνθρωπος και πλέον προσπαθώ να κάνω υπέρβαση του εαυτού μου. Αυτά όμως θα τα πω σε κάποια άλλη εξομολόγηση :) ) Στο θέμα που ανέφερα πιο πάνω λοιπόν, απαντούσα στις ερωτήσεις της με διακριτικότητα. Οπότε καποια στιγμη προεκυψε να μου αρεσει μια κοπελα απο κοινη μας παρεα, την οποια η φιλη μου την ηξερε πολυ καλα. οταν λοιπον της μιλησα για τη συγκεκριμενη, το ενδιαφερον της όλο εξανεμίστηκε. Απαντούσε αδιάφορα, με ασάφειες και λίγο ψυχρά δλδ το ακριβώς αντίθετο απο τη προηγούμενη συμπεριφορά της. Αφού λοιπον ενδιαφερόταν τοσο πολυ, γιατι αντέδρασε ετσι οταν τη ρωτησα για τη φίλη της; Και μάλιστα είχε παρεξηγηθεί μια φορα παλιότερα όταν δεν της είχα πει αν βγαίνω με κάποια, και καλά ότι ειμαι κλειστός και πρέπει να ανοίγομαι περισσότερο. Εσάς πώς σας φαίνεται αυτή η συμπεριφορά;Κώστας 21Ευχαριστώ όποιον το διάβασεΝα περνάτε καλά :)