Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
Παιδιά σήμερα πήρα το πτυχίο μου επιτέλους! Προφανώς χάρηκα που τα κατάφερα αλλά χάρηκα πολύ περισσότερο που είχα την οικογένεια και τους φίλους μου δίπλα μου. Ένιωσα τόσο χαρούμενη που με νοιάζονται τόσοι άνθρωποι και τους αγαπώ κι εγώ. Συγκινήθηκα πολύ αν και το γνώριζα ήδη, είμαι τόσο χαρούμενη που έχω πονοκέφαλο.Εύχομαι κέφια και χαρές συχνότερα σε όλους :)
Και τελικα η χυλοπιτα ηρθε.Στο προηγουμενο κειμενο ειπα γυμνασμενος και ωραιος απλα και μονο γιατι πιστευα (και τελικα αυτο εγινε)πως δεν προκειται να γυρισει να με κοιταξει με τον τροπο που θελω οχι οτι εχω το προτυπο του γυμνασμενου και κουκλου αντρα!Με το παιδι αυτο γνωριζομαστε 6 χρονια ειναι πολυ καλο παιδι εξυπνος και πολυ ωριμος για την ηλικια του!Πηγαμε πενταημερη την προιγουμενη εβδομαδα και ολα κυλουσαν ομορφα ασχολουταν συνεχεια μαζι μου και γενικα εδθχνε οτι γουσταρει εγω δεν εμεινα αμετοχη εδιχνα θετικη μεχρι και στο δωματιο του πηγα 3 η ωρα το βραδυ μετα απο μερικα ποτα και ενω οι αλλοι δυο φιλοι του που εμεναν μαζι ελειπαν και αυτος τπτ μου ειχε πει ο κολλητος μου οτι ειναι ντροπαλος και στον κοσμο του αλλα τοσο!?!Την τελευταια μερα μου μιλουσε αποτομα εγω δεν εδωσα σημασια γυρισαμε παμε την δευτερα σχολειο και παλι μου μιλουσε αποτομα προσπαθουσα να του πιασω κουβεντα και απαντουσε μονολεκτικα και με εγραφε.Μπαινω στπ φβ και βλεπω οτι με εχει σβησει απο φιλη.Και ρωτω ειναι τωρα αυτη σοβαρη συμπεριφορα 18 χρονου???Παμε καλα???
Τον τελευταιο ενα χρονο δεν εχω ορεξη να κανω τιποτα καινουριο. Θελω να φρεσκαρω τα αγγλικα μου, να βρω μια καινουρια δουλεια γιατι αυτη που εχω δεν με γεμιζει, να ξεκινησω καποιο χομπι. Αλλα μενω μονο στο θελω και δεν προχαραω στις πραξεις. Μενω στασιμη και αυτο δεν μου αρεσει. Ξερω οτι ειναι στο χερι μου να το αλλαξω αλλα δεν μου βγαινει.
Λοιπόν αρχίζω...Άκου τώρα τι έγινε που ξυπνάς μια μέρα και σκέφτεσαι "όπα τι έγινε?"Σχεδόν 20 χρόνια έχω κρυφή σχέση με έναν άνθρωπο 30 χρόνια μεγαλύτερο μου(όχι παντρεμένο).Τώρα λοιπόν στα μισά της 3ης δεκαετίας της ζωής μου όλα θόλωσαν.Με τρομοκρατούν:Η ζωή που δεν έζησα γιατί δεν βγήκα έξω ως ζευγάριΗ ζωή που δεν έζησα γιατί δεν πήγα διακοπές ως ζευγάριΗ δέσμευση που δεν είχα ποτέ γιατί ο καθένας σπίτι του και στην ζωούλα τουΟ άνθρωπος που είναι ο καλύτερος μου φίλος κι όμως πλέον το χάσμα και η κούραση βγαίνουν έντονα.Η τεράστια αγάπη αλλά και η κατανόηση πως πρέπει επιτέλους να αλλάξω ζωή.Η οικογένεια μου που ποτέ δεν έμαθε πως δεν είμαι μόνη μου αλλά κάποιον είχα κι εγώ στην ζωή μου.Πως θα κάνω το βήμα;Η απόφαση είναι κοινή, το βήμα όμως δικό μου...
Μου αρέσει υπερβολικά η κοπέλα σε περίπτερο, σε πολυσύχναστο σημείο, και ενώ είχε τύχει να γνωριστούμε εκτός περίπτερου μια φορά, και στη συνέχεια να της μιλήσω κάνα δυο φορές στο περίπτερο εν ώρα εργασίας. Εν τούτοις κολλάω γιατί έχει τόση πολύ δουλειά, που φαίνεται άκυρο εγώ να στέκομαι απ'εξω και να προσπαθώ να πιάσω συζήτηση μαζί της ενώ δουλεύει. Και έτσι φέυγω άπραγος. Δώστε καμία συμβουλή παίδες.
Σε 63 μερες δινω πανελληνιες δεν εχω διαβασει τιποτα και θελω να περασω σε μια σχολη με 13-14000 μορια ειμαι θεωριτικη εχω διαβασει μονο 2 σελιδες στην ιστορια και τπτ αλλο σε κανενα αλλο μαθημα προλαβαινω αν ξεκινησω απο τωρα???Δεν παω για το 20 με ενα 15 ιστορια ενα 15 εκθεση ενα 10 λατινικα και ενα 12 αρχαια ικανοποιημενη θα ειμαι.Απλα βαριεμαι να διαβασβ καθε μερα το παω απο αυριο σε αυριο
Βγαίνω έξω καθημερινά. Δεν βλέπω κανένα άτομο που να μου αρέσει και να μου δώσει ένα κίνητρο να το ψάξω, να προβληματιστώ, να κινηθώ. Πιο παλιά, όλο και κάτι έβρισκα, όλο και κάτι έκανα. Τώρα, τίποτα. Η απόλυτη αδιαφορία. Μάλλον κουράστικα και το πήρα απόφαση. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Cheers!