ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Θέλω να εξομολογηθώ ότι είμαι τρισευτυχισμένος γιατί σε λίγη ώρα θα πάω θέατρο. Τώρα, Σάββατο βράδυ, εννιάμιση η ώρα ξεκινάει η παράσταση, στο Lolita reversed στην πειραματική σκηνή του εθνικού θεάτρου. Δεν ξέρω γιατί το γράφω, έτσι κι αλλιώς πηγαίνω μια ζωή αρκετά συχνά θέατρο και σινεμά και σε φεστιβάλ και σε συναυλίες(από τα δεκαπέντε μου χρόνια μέχρι τώρα που είμαι τριάντα τρία). Δεν ξέρω, απλά νιώθω μια άγρια χαρά και θα ήθελα να το εξομολογηθώ. Ολομόναχος βέβαια αλλά δεν πειράζει. Αν κάποιος ή κάποια από τους σχολιαστές ή εξομολογούμενους πρόκειται απόψε να είναι στην ίδια παράσταση, να του ευχηθώ καλή διασκέδαση. Θα φοράω ένα πουκάμισο και μαύρο παντελόνι και ίσως αν με δείτε να πείτε ''να, αυτός ο ολομόναχος μάλλον είναι ο εγώ έρχομαι και είμαι απ' το φεγγάρι από τις εξομολογήσεις της lifo. Μέσα θα έχετε πέσει. Να είστε καλά. καλό βράδυ Σαββάτου σε όλους και καλή Κυριακή.

Με χωρισε επειδη του ειπα κατι για τον χαρακτηρα του και αυτος...τσαντιστηκε; προσβληθηκε; ντροπιαστηκε; δεν ξερω. Παντως, ο ιδιος στο παρελθον κοροιδευε παντα τετοιους χαρακτηρες και αποδειχτηκε ιδιος. Μου ειπε πως δεν προκειται να μου ξαναμιλησει. Χωρισαμε τοσο ξαφνικα, αλλα δεν μετανιωσα για ο,τι του ειπα. Ηθελα πολυ να του το πω.

Ποσο θα θελα φετος να πηγαιναμε διακοπες ολοι μαζι Οι 5 μας Θα ταν απο τα πρωτα πραγματα που θα θελα να συζητησουμε Αλλα δεν ηρθες Δεν ηρθες

Γιατί ειναι τοσο σημαντικό να ακολουθειται κανεις στα μεσα κοινωνικης δικτύωσης απο τετρακόσια ατομα plus, ενω απο αυτα μονο οι τέσσερις /πέντε ειναι πραγματικα στη ζωη του? Ποιο ακριβώς είναι το νοημα και τι ακριβώς αποκομιζει ανεβαζοντας μισογυμνες φωτογραφιες και προβαλλοντας τον υλικο του πλούτο? Τι προσφέρει στη κοινωνία?

Θέλω να εξομολογηθώ ότι αυτό που σου είπα το εννοούσα εσένα που χτες βράδυ Παρασκευής δύο παρά στο κάτω μέρος του Συντάγματος στη στάση του 040 σε είδα και κοιταζόμασταν έντονα. Ήσουν πραγματικά πανέμορφη και με υπέροχα μάτια και χάρηκα που σε έκανα να χαμογελάσεις και μου ανταπέδωσες τα γλυκά λόγια. Δεν ξέρω το όνομά σου, ούτε εσύ το δικό μου, δεν ζήτησα κάτι παραπάνω, ούτε εγώ ζήτησα. Χάρηκα πολύ γι' αυτή τη μικρή γλυκιά μας στιγμή και τα λίγα λόγια που ανταλλάξαμε. Για λίγο σε ένιωσα και με ένιωσες. Σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι:https://youtu.be/UnfM-7py58E.Αφιερωμένο στο μελαγχολικό σου βλέμμα που άρχισε να φωτίζει μετά από τα λόγια που ανταλλάξαμε.

Χτες μου έλεγε να μην φλερτάρω και έκανε ζήλιες και σήμερα είχε κανονισμένο να βγει με άλλη.

Όχι μόνο ήθελε να με παντρέψει με τον γνωστό του, και το είχε και σίγουρο οτι θα δεχτώ, αλλά είπε και στους γονείς μου να φύγουν απο το σπίτι ΤΟΥΣ για να μείνω εγω με αυτόν! Αλλά δεν φταίει κανείς άλλος πέρα απο την μάνα μου που δεν τον έστειλε πουθενά!

Μήπως μου δώσει κανείς κουράγιο! Ή έστω να το βγάλω από μέσα μου. Έπειτα από 6 χρόνια απουσίας στα αγγλικά, αποφάσισα να δώσω για πρώτη φορά εξετάσεις για το Proficiency. Κάνω ιδιαίτερα (όχι εντατικά) εδώ και 1 χρόνο. Έχει πάει πολύ καλά, η καθηγήτρια πολύ ευχαριστημένη, έχω φτάσει σε καλό επίπεδο. Ωστόσο, ψυχολογικά δε νιώθω καθόλου έτοιμη! Ίσως και πρακτικά, δεν ξέρω.. σε 2 βδομάδες δίνω και φοβάμαι, ιδιαίτερα στο προφορικό που δεν έχω αποκτήσει καθόλου τριβή. Γενικότερα είμαι απίστευτα αγχώδες άτομο και δεν έχω μάθει να διαχειρίζομαι καθόλου το άγχος μου. Επίσης, μία ενδεχόμενη αποτυχία θα με ρίξει πολύ ψυχολογικά. Πέρα από το ότι θα νιώσω αποτυχημένη, σκέφτομαι ότι τα χρήματα που έχουν ξοδέψει μέχρι στιγμή οι δικοί μου δεν θα έχουν πιάσει τόπο. Αυτά!! Γ22

Θα ηθελα να σας πω τη δικη μου ιστορια. Τον τελευταίο καιρό εχω φαει κόλλημα με ενα αγορι στην ηλικια μου με το οποιο εχουμε αρκετη χημεια και κανουμε πολλες πλακες. Παρολο που ειμαστε 19 χρονων πειραζουμε συνεχεια ο ενας τον αλλο θα παιξουμε σφαλιαρες θα αρχίσουμε να τρεχουμε σαν μικρα παιδια γενικα κατι θα βρουμε για να πειράξουμε ο ενας τον αλλο. Εμενα μου αρεσει αρκετα αλλα δεν εχω βρει το θαρρος να του πω. Λετε να του αρεσω η απλα να με βλεπει σαν φιλη;;

Δεν θέλω να γυρίσω στο χωριό μου μετά την εξεταστική. Θα με πιάσει πάλι κατάθλιψη που δεν θα κάνω τίποτα και δεν θέλω. Θέλω να βρω μια δουλειά εδώ που είμαι στην πόλη. Να είμαι όλο το καλοκαίρι με 40 βαθμούς στην πόλη. Δεν με νοιάζει. Εγώ θέλω να δουλέψω. Να είμαι ανεξάρτητη. Αλλά κανείς δεν με παίρνει. Ούτε καν για σερβιτόρα. Γιατί και όμορφη είμαι και πολύ ευγενική με όλους. Αλλά λένε ότι δεν έχω προυπηρεσία και έτσι δεν με παίρνουν. Τι προυπηρεσία να έχω ως σερβιτόρα δηλαδή? Μήπως όλες αυτές οι κοπέλες που δουλεύουν έχουν προυπηρεσία? Το θέμα μου δεν έχει να κάνει με το είδος της δουλειάς. Κάνω το οτιδήποτε αρκεί να μην γυρίσω στο χωριό μου. Δεν θέλω με τίποτα. Και μόνο που το σκέφτομαι στεναχωριέμαι.