ειχα το πρωτο μου φιλι σχετικα αργα (στα 18). Και θελω να πω οτι,δεν ξερω πως ειναι για εσας που ειχατε το πρωτο φιλι σε μια πιο φυσιολογικη ηλικια, αλλα για εμας που αργησαμε, το πρωτο φιλι δεν εχει και τοση σημασια. Οταν εφτασε η στιγμη να δωσω το πρωτο μου φιλι ειχα περασει τοσα πολλα στη ζωη μου, ειχα περασει απο τοσες συναισθηματικες φασεις σε σχεση με τα αγορια και τις σχεσεςι, που πλεον ειλικρινα δεν ειχε σημασια αν αυτο το φιλι ηταν το 1ο ή το 2ο ή το 236ο. Ηταν απλα ενα φιλι, η αναγκη για συνδεση με τον αλλον και η ανγκη να σου εκφρασει τα σεξουαλικα του συναισθηματα. Δεν υπηρχε τιποτα απο τον ενθουσιασμο ή την τρελη περιεργια που θα ειχα αν φιλιομουν για πρωτη φορα στα 13 μου. Την τρελη αναμονη.Ουτε καν απο την απογοητευση . Ηταν μονο αλλο ενα γεγονος της ζωης μου, ενα κομματι μιας μερας μου, κατι που σε μερικα χρονια ισως δεν θα θυμαμαι καν. Το πρωτο φιλι επαψε πια να αποτελει οροσημο, επαψε καν να ειναι πρωτο. Ηταν απλα ενα φιλι.κοριτσια και αγορια που δεν εχετε ακομα φιληθει, ειλικρινα μην απογοητευτειτε οταν σας συμβει