ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ας με λυπηθεί κάποιος σήμερα! Καλημερες!

Με το αγορι μου ειμαστε μαζι ενα χρονο. Δουλευω στο ιδιο γραφειο με τον πατερα του ο οποιος γνωριζει για τη σχεση μας κ με συμπαθει μπορω να πω. Με την μητερα του εχω βρεθει σε μια εκδηλωση που εκανε η εταιρεια και αλλη μια φορα που ανεβηκαμε σπιτι του να παρει κατι κ φυγαμε. Εχουμε μιλησει και καποιες φορες στο Facebook.Το σαββατο με καλεσαν για φαγητο οι ανθρωποι. Να παω;;Δεν θα ειναι αβολο να τρωω με τον πατερα του "οικογενειακα" σαββατο βραδυ και δευτερα πρωι να δουλευουμε μαζι; Ειναι σαν να σοβαρευει η σχεση; Κ δευτερον αν χωρισουμε δεν θα ειναι μαλακια που με εβαλαν οι ανθρωποι σπιτι τους και μετα χωρισαμε; Αν ηταν ατομα εκτος δουλειας δεν θα με ενοιαζει.Τα λεω λιγο περιεργα αλλα νομιζω καταλαβατε

Ξύπνησα, νυστάζω πολυ, αλλα δεν θελω να κοιμηθω πάλι! Είναι αυτη η ανεκτιμητη στιγμη της ημερας που καθομαι στα σκοταδια, σε σκεφτομαι και σε περιμενω....

Καθε φορα που διαβάζω τα σχολια των αγαπημένων μου σχολιαστων στις εξομολογήσεις, προσπαθώ να φανταστω πως ειναι εξωτερικά!

Δημιουργεί κενά, φόβους, ανασφάλειες και προβλήματα.Γιατί να υπάρχει στις ζωές μας;

έβλεπα μια λάμψη μέσα σου ...Όσο κι αν προσπαθούσες να το παίξεις σκληρός και αναίσθητος τώρα πια δεν βλέπω τίποτα... Μόνο ένα ψεύτικο προσωπείο...Μ.Μ.

Όταν δεν την παίρνεις σοβαρά!Ούτε αυτή αλλά ούτε τους ανθρώπους ειδικά.Δουλεύω τον κόσμο και έχω βρει την υγεια μου;)Κάποτε αρρωστησα γιατί υπολόγιζα πολύ τους κατώτερους νοητικά.Ποτέ ξανά.Τρελα μόνο.

εχω γραψει χαλια στις προεισαγωγικες φετος. Ολοι περιμενας πολλα απο μενα οπως και εγω σε 1 με 2 μαθηματα περιμενα να παρω πολυ πιο πανω. Ομως... δεν επιασα καν την βαση στα 2 απο αυτα. Η μανα μου οπως και ο πατερας μου εδω και δυο μερες με κανουν να νιωθω αχρηστη. Με απειλα η μανα μου και μου φωναζει χωρις λογο. Την ρωταω τι της εκανα και μου απανταει "Τι μου εκανες; Χα...!". Τι νομιζουν; Πως εγω δεν ειχα απαιτησεις απο τον εαυτο μου; Δεν ειχα προσδοκιες; Ονειρα; Και κυριως ικανοτητες που λογω αγχους και χαμηλης αυτοπεποιθησης δεν φανηκαν! Τι; για μια μερα αγχους η ζωη μου δεν θα κυλησει οπως την ονειρευομουν; Και κυριως η μανα μου και ο μπαμπας μου να μου κανουν αυτο τον ψυχολογικο πολεμο;; Δεν ξερω ποσα θα αντεξω φετος...

Ρε ειναι δυνατον? Την υιοθετησα σημερα, ειναι τρομερα εξαρτημενη και δεν με αφηνει να κοιμηθω. Την εχω διωξει χιλιαδες φορες και ανεβαινει παλι πανω στο κρεβατι μου τριβεται και με παταει, ολο το βραδυ αυτο γινεται. Ματι δεν εκλεισα. Θελω να την δωσω πισω αλλα εκανα συμβολαιο. Τι να κανω?

ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΕΞΥ!