Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
επειδή παραστενοχωρήθηκα, ασχολήθηκα, μπερδεύτηκα , κόπηκα και βαρέθηκα, είπα να δω λίγο και τον εαυτούλη μου, και να σου γράψω την μόνη θεραπεία που ίσως πιάσει στην περίπτωση σου. Να σε γράψω στα παπάκια μου δηλαδή. Διακοπές απ' όλα μα πιο πολύ από σένα. Κούρασες και τον ακούραστο.
Σήμερα μάζεψα όλα μου τα πράγματα και άδειασα το δωμάτιο μου. Χαιρέτησα φίλους, συμφοιτητές, συγκατοίκους και επιστρέφω Ελλάδα, σε αναμονή απαντήσεων για δουλειά. Ελπίζω να γυρίσω. Δεν αντέχω άλλες προσωρινότητες 2,5 χρόνια τώρα. Βαρέθηκα.
Εχω μια φιλη που γνωριζομαστε πανω απο δεκα χρονια. ειμασταν συμφοιτητριες στην ιδια σχολη και δεσαμε απ την αρχη.περασαν τα χρονια και αυτη δουλευει σε μια μακρινη πολη. παντα κρατουσαμε επαφη. ειτε απ το τηλεφωνο ειτε φροντιζαμε να βρεθουμε απο κοντα για να περασουμε καποιες διακοπες μαζι η να πουμε τα δικα μας για εναν καφε. πριν βρει τη δουλεια της παραπονιοταν ολην την ωρα για τις συνθηκες στο σπιτι της. οταν εφυγε απο κει και ξεκινησε δουλεια χαρηκα γιατι περναω την ιδια κατασταση και φανταζομαι ποσο λυτρωτικο θα ηταν και για εκεινη.μιλουσαμε στο τηλεφωνο και ακουγε η μια τα θεματα της αλλης. εδω και περιπου 9 μηνες εχει μια νεα σχεση και συζει. οποτε ειναι να μιλησουμε στο τηλεφωνο δεν μπορει. κι οταν τελικα απαντα παντα αρχιζει να λεει τα δικα της και ποτε δεν δινει πατημα σε μενα να της πω τα δικα μου. τελευταια μαλιστα το κανει με τετοιο τροπο του τυπου: να σου πω...το και το...αα τωρα πρεπει να κλεισω...γεια... νιωθω οτι πιστευει πως μονο η δικη της ζωη εχει ενδιαφερον και ειναι σημαντικη και εφαρμοζει την τακτικη...μπαι μπαι ξεκουμπαι....και οκ αν θελει να κοψει με γεια της με χαρα της. αλλα ειναι σπαστικο ξαφνικα να νιωθει οτι μπηκε στο ματι ολων που μεχρι προτινος την χλευαζαν γιατι δεν ειχε δουλεια και σχεση γιατι εγω ποτε δεν την αντιμετωπισα ετσι για να με κανει περα μ αυτον τον τροπο...οχι οτι θα κατσω να σκασω...αλλα ετσι το αναφερω...εξαλλου με το ζορι φιλια δε γινεται...
ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΩ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΜΟΥ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ.ΠΕΙΤΕ ΚΑΤΙ ΕΝΘΑΡΥΝΤΙΚΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΟΠΩΣ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ Κ ΑΛΛΑ ΤΕΤΟΙΑ,ΜΗΠΩΣ Κ ΠΑΡΗΓΟΡΗΘΩ ΛΙΓΟ!ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΩ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ Η ΒΛΑΚΕΙΑ!ΕΚΑΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΕΛΙΚΑ!ΚΑΛΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ Κ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΤΟ ΤΟΛΜΗΣΑ!
Αφού το βλέπω με αυτό το τρόπο ως τώρα δεν καταφέρνω τπτ.. Τόσο δύσκολο πια να πω αυτά που θέλω να πω; Να δείξω αυτά που θέλω να δείξω; Όλα τα συναισθήματα μ, μια ζωή τόσο καλά κλειδωμένα...
Ο άντρας μου πέθανε πριν πεντε χρόνια .Μια τυχαία γνωριμία εξελίχτηκε σε σχέση πάθους .Αυτός παντρεμένος με δυο μικρά και μια γυναικα συμπαθεστατη.Δεν είναι η πρωτη φορά που απιστει στο γαμο του.Η γυναικα του το γνωρίζει κι αυτή τη φορά κι απλα δεν επικοινωνούν παρα μονο για τα παιδιά που τα λατρεύει .Ουτε του κανει παράπονα ουτε γκρίνια ουτε τίποτα .Απέναντι μου άψογος .Δεν λογαριάζει για πάρτι μου τίποτα .Όλα στα πόδια μου .Όμως όταν δει γυναικα κάτι παθαίνει .Και πλεον κατι αρχίζει και με ενοχλεί και νιώθω ενταση και εκνευρισμό απέναντι του .Τον τσιτωνω να κατηγορήσει τη γυναικα του και δεν το κανει .Το κάνω περισσότερο απο περιέργεια να δω το ύφος της σχέσης τους. Νιώθω οτι τον θέλω κοντά μου αλλά και όχι γιατί δεν τον εμπιστευομαι απόλυτα .