ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αυτή την στιγμή της ζωής μου ξανανακαλυπτω μουσική και μαθαίνω γαλλικά. Αν δεν ήμασταν σε lockdown, σίγουρα θα έκανα πολύ περισσότερα! Και αυτά μετά από ένα πρόσφατο διαζύγιο από ένα γάμο που μετρούσε 10 χρόνια και με κράτησε πίσω, με έκανε να χάσω τον εαυτό μου και την ζωή μου.Γι'αυτό κοιτάξτε μπροστά και αφήστε τις γκρίνιες! Δυστυχώς οι απαντήσεις στα οποία "Γιατί?" βρίσκονται μόνο στο μυαλό αυτού που παίρνει τις αποφάσεις και ευτυχώς δεν διαθέτουμε όλοι το ίδιο!

Ειναι ώραίο να μην φοβάσαι, δν εννοώ τιποτα αλλά εκείνα που διαμόρφωσαν την ψυχολογία σου και τν συμπεριφορά σου.Δεν φοβάμαι να μείνω μονη, δεν φοβάμαι να χωρίσω, δεν φοβάμαι να απαιτώ, δεν φοβάμαι να λέω την γνώμη μου, δεν φοβάμαι να λέω οχι, δεν φοβάμαι να κάνω τις επιλογέςμου , δεν φοβάμαι την γνωμη των άλλων!Μόνο έτσι πιστεύω θα είμαστε καλά..

Παιδια χελπ, μολις μπηκα 3ο ετος σε μια σχολη που ναι μεν εγω διαλεξα , αλλα τελικα πιστευω δεν με εκφραζει , περναω τα μαθηματα αλλα νιωθω οτι δεν θα χρησιμοποιησω ποτε το πτυχιο . Ειμαι 21 χρονων και νιωθω σαν να εχω αποτυχει και οτι δεν μπορω να προσφερω κατι ουσιαστικο στην κοινωνια. Το χειροτερο ειναι οτι ημουν καλος μαθητης και ολοι με προετρεπαν να παω ιατρικη ή πολυτεχνειο ( περνουσα με τα μορια που εγραψα) αλλα εγω ¨επαναστατησα¨και δεν το εκανα , αφου δεν ηταν ονειρο μου να γινω γιατρος ή μηχανικος . Νιωθω οτι ειμαι απογοητευση για τους γονεις μου. Γενικα περναω μια φαση που δεν νιωθω τιποτα , δεν με νοιαζει τιποτα , ειμαι απαθης αλλα μονο ετσι μπορω να ζησω .

εγώ του είπα να χωρίσουμε,γιατί κάτι μου λείπει;Χωρίσαμε πολιτισμένα και μιλάμε σαν φίλοι,και έρχεται και πηγαίνουμε για περπάτημα.Η αλήθεια είναι πως δέν θέλω να τον δώ με καμμία άλλη.

την πρωτη καραντινα την περασα οικτρα ,μετα απο την προδοσια και την εγκαταλειψη ,ηρθε και η δευτερη καραντινα και ολοκληρωθηκε το σκηνικο Ολη την ημερα στο τρεξιμο και στην δουλεια και το βραδυ μπροστα στην τηλεοραση να μπουκωνω το συναισθηματικο κενο ,μεσα απο το ψυγειο Καθε πρωι λεω οτι ειμαι χαζη και πρεπει να το ξεπερασω αλλα το βραδυ ξανακυλω. Ουτε το περπατημα ,ουτε η γυμναστικη βοηθουν.Πολλοι θα πουν για ψυχολογο αλλα θεωρω και πιστευω οτι ο ανθρωπος μπορει να κανει τα παντα μονος του και να ξεπερασει τα οποια προβληματα και τις δυσκολιες που του εμφανιζονται .Εχω καταλαβει οτι καπου παρατησα τον εαυτο μου ,τον εβαλα στα αζητητα και φροντιζα παντα τους αλλους ,οποτε ξεπερασα την κοκκινη γραμμη και αντιδρω με το νυχτερινο φαγητο.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ,ΤΟ ΟΦΕΙΛΩ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ .Ειναι μια εξομολογηση για εμενα για να μπορεσω να συνελθω

Μετά από πρόσφατες απόγοητευσεις στο θέμα των σχεσεων και προδοσία φιλικού προσώπου, νιώθω πλεον πως δε νιώθω τίποτα.. Ένα μούδιασμα, μια αδιαφορία, απλά πηγαίνω στη δουλειά και μέχρι εκεί.. Η καραντίνα με περιόρισε πολύ και φυσικά δεν μου κάνει καλό αυτή η συνθήκη.. Γενικά περνάω μια φάση που προσπαθώ να αποδεχτώ ότι έτσι είναι τα πράγματα αυτό τον καιρό και δε μπορώ να κάνω κάτι..Δε θέλω να κλαίγομαι, αλλά για τους ανθρώπους που είναι μόνοι τους και δεν έχουν σχέση και φίλους, η κατάσταση που ζούμε δε βοηθάει καθόλου για να φτιάξουν τη ζωή τους και ορισμένους λόγω κλειστού χαρακτήρα τους χαντακωνει. Και ναι ξέρω ότι γνωριμίες γίνονται στο ίντερνετ αυτήν την εποχή, αλλά έχω ψαχτεί πολύ στο παρελθόν μέσω αυτού, και δε θέλω να ξαναρχίσω να παίζω αυτό το παιχνίδι..

Βγαίνω με το αγόρι μου εδώ και 4 χρόνια. Θεωρώ τη σχέση μας σαν κάτι απίστευτο να βρεθεί σε πολλά επίπεδα. Μέχρι εδώ καλά. Πριν 2 χρόνια άρχισε μια καθαρά φιλική σχέση και από τις 2 πλευρές με ένα παιδί συνομήλικο μου. Αυτός είναι ο μοναδικός άνδρας φίλος που όντως με βλέπει σαν φίλη. Ακούγεται άσχημο και υπεροπτικο αλλά όποιος με προσεγγίζε σαν φίλος το γύρναγε αργά ή γρήγορα στο ερωτικό. Στα 2 χρόνια δεν έχει δώσει το παραμικρό δικαίωμα. Σταδιακά με αυτόν έχουμε έρθει πολύ κοντά ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να βελτιώνεται και να εξελίσσεται. Πλέον εχει γίνει το άτομο που θα στείλω όταν δεν νιώθω καλά, που θα μου πει αυτό που πρέπει να ακούσω με ειλικρίνεια, που με κάνει να γελάω. Νομίζω ότι τελικά εγώ είμαι αυτή που δεν τον βλέπω πλέον μονάχα σαν φίλο και δεν ξέρω τι να κάνω.

Έβλεπα στις ειδήσεις τον ξυλοδαρμό ενός ανθρώπου που δούλευε στο μετρό από δύο νεαρούς. Τρόμαξα πάρα πολύ, αυτό θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα μας. Έχω αρχίσει να απογοητευομαι από τον κόσμο μας και πόσο μάλλον, να φοβάμαι.

Τι να πει κανείς για εμάς. Δεύτερο έτος και έζησα τη σχολή μου έξι μήνες. έξι μήνες ανάμεσα σε πρωτοετής χαμένους. Πόσους φίλους να προλάβεις να κάνεις και πώς να τους κρατήσεις όταν οι περισσότεροι έχουν να πατήσουν στην πάτρα απο τον Μάρτιο; Μηνύματα, βιντεοκλήσεις, διαδικτυακά μαθήματα όλα από το παιδικό μου δωμάτιο. Το φοιτητικό έχω να το δω δυο μήνες. Πάνω που συνηθιζεις στη νέα σου ζωή έρχεται η πανδημία σου καταστρέφει τη φοιτητική σου καθημερινότητα και σε οδηγεί σε μια ζωή ρουτίνας πίσω στο πατρικό σου σπίτι. Η ενιλικίωσή μας αργεί αλλά ταυτόχρονα είναι αναπόφευκτη. Πρέπει να ωριμάσουμε για να ανταποκριθούμε στις συνθήκες. Αλλά πως να ωριμάσουμε ουσιαστικά αν δεν ζήσουμε μόνοι μας; Μια ζωή μπρστά στον υπολογιστή μας μακριά απο παρέες και διασκέδαση και να πρέπει να διαβάσουμε κιόλας. Πως περιμένει κανείς να αποδώσουμε στην εξεταστική; Το σπίτι με πλακώνει. Η πλήξη με βαραίνει και το διαβασμα στον υπολογιστη με κουράζει. Σίγουρα όχι μόνο εμένα. Μόνο η μουσική και οι ταινίες μας έμειναν και η ελπίδα ότι θα βρεθεί τρόπος για να επιστρέψουμε στην κανονικότητά μας και να ζήσουμε τα νιάτα μας.

Δεν αντεχω άλλο τη ζωή μου..νιώθω χάλια με τον εαυτό μου νιώθω χάλια με όλα.. είμαι άσχημη,νιώθω ότι δεν στροφαρει το μυαλό μου και ας είμαι σε πολύ καλή σχολή νιώθω ότι δεν έχω τις απαραίτητες ικανότητες,χανγ ανθρώπους από τη ζωή μου,ΕΙΜΑΙ πολύ διαφορετική από όλους γενικά νιώθω ένα τίποτα δεν αντέχω...έχω κουραστεί με όλα και νιώθω ότι έχω χάσει εντελώς τις δυνάμεις μου..αυτος που θέλω επίσης δεν με θέλει γενικά τίποτα δεν πάει καλά πάλι καλά που έχω απλά την οικογένεια μου.εμενα η υγεία μου νιώθω ότι κάτι έχω και δεν ξέρω τι ..απλά έχω κουραστεί απίστευτα με ολα και δεν μπορώ να διαχειριστω καθόλου την στεναχωρια και το αγχος μου .