ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σε είδα στο όνειρο μου ανεκπλήρωτε έρωτα μου.τοτε προσπάθησα με λέξεις τι περιμενες άλλωστε κι εσυ απο το ανώριμο,ντροπαλό κοριτσάκι του πρώτου έτους; Μαλλον εισαι εξιδανίκευση αλλα και να μην εισαι δεν θα το μάθω

Παρατηρώ πόσες αρνητικές παίρνουν όταν λένε ανοησίες η δεν έχουν σωστά επιχειρήματα, αλλά πάλι καταλήγουν να έχουν περισσότερες θετικές........καταλαβαίνω πως μπαίνουν κατά τη διάρκεια της ημέρας και ανεβάζουν τις θετικές τους για να μη χαθεί το κύρος τους στη lifo. Τρομάρα σας που ούτε την απόρριψη των αναγνωστών δε δέχεστε.....και ας μην το παραδέχεστε

Προτιμώ να κάθομαι σπίτι και να τρώω πίτσες ή σουβλάκια ή οποιοδήποτε άλλο φαγητό.Όποτε κανονίζουμε να βγούμε έξω με φίλους για φαΐ δεν αισθάνομαι άνετα να τρώω μπροστα σε τόσο κόσμο.Προφανώς και δεν θα κατσει να ασχοληθεί κανένας ιδιαίτερα με το πως τρωω και τι κανω και εννοείτε πως δεν έχω καποιο θεμα με τους φίλους/ες μου..ΑΛΛΑ ρε παιδιαα στο σπιτι το απολαμβανεις καλυτερα το φαγητο χωρίς να σε περιτριγυρίζουν τα μάτια των αλλων και να σε σχολιάζουν όποτε τύχει να σε κοιτάξουν;/

Τι να σας λεω και τι να λεω και σε εμενα... Αυτο τον ανθρωπο τον γνωριζω απο 6 χρονων παιδικοι καρδιακοι φιλοι, τωρα ειμαστε 25. Ολα μαζι τα ζησαμε, εφηβιες, τα πρωτα χτυποκαρδια, προσωπικες επιτυχιες και αποτυχιες και τα πρωτα επαγγελαμματικα στραπατσα. Φυσικα και ενα διαστημα (ενος μηνος) στα εφηβικα μας χρονια υπηρξε εντονη ελξη οπως και αλλως ενας μηνας σεξουαλικης εντασης ως φοιτητες τα ειχαμε ξεπερασει γρηγορα γιατι τοτε ημασταν και οι δυο σε ευαλωτες καταστασεις. Φτανουμε λοιπον στο σημερα ειμαι τρελα ερωτευμενη μαζι του. Ουτε απο απελπισια ουτε απο αναγκη. Τοσα χρονια καταλαβαινα πως μεσα μου τον θεωρουσα το πιο γοητευτικο αρσενικό, μιλουσα για εκεινον χωρις να ειναι εκεινος και ελαμπα, εκανα σκεψεις οταν ημουν ζαλισμενη απο το ποτο πως θα ηταν να με φιλαει. Μα και καλα θα μου πειτε τοσο καιρο το μυαλο σου που ηταν; Θα σας πω πως δεν ξερω, πως ντρεπομαι να παραδεχτω πως νιωθω, πως τελικα σε μια φιλια που πονταρα για εμενα δεν ειναι πλεον φιλια. Και σας ρωτω φιλοι μου τι να κανω; Να του μιλησω και να του πω τι; Και αν το χασω;

Πήγα μέχρι το μπάνιο να πλύνω το πρόσωπό μου.Και σε σκέφτηκα. Χωρίς όμως πρόθεση να χαμογελάσω.Και ξαφνικά έσκασα ένα χαμόγελο λες και σε είδα εκεί, να με σκέφτεσαι κι εσύ και να χαμογελάς, κι ας είμαστε τόσο μακριά απόψε.Περίεργο δεν είναι;Μόνο εσύ μου προκαλείς αυτό το χαμόγελο.

"Δε σήμαινες τίποτα για εκείνη,Σε έπαιζε και σε χειριζόταν κι ακόμα δείχνει να προσπαθεί."Κάθε πρωί ξυπνάω και φαντάζομαι πως κοιμάται αγκαλιά μου και της λέω καλημέρα. Με ηρεμεί αυτό κι ας μην έχει νόημα.Αλλά το βράδυ, πάλι από την αρχή..

Τριγυρίζεις στο μυαλό μου και απόψε. Ανακαλώ το παρελθόν μας. Τρία χρόνια σχεδόν από τότε που μιλήσαμε, τρία και κάτι από τότε που σε είδα να μπαίνεις στο αμφιθέατρο. Από τότε που άλλαξες τη ζωή μου, που σε έβλεπα και σε ποθούσα κρυφά, που σε παρατηρούσα μέχρι να ενωθούν οι ματιές μας και να μείνουν έτσι σκαλωμένες για αρκετή ώρα. Όμως ένιωθα πάντα αυτό το σφίξιμο στην καρδιά, αλλά και τόσο αμήχανα και μόνο στην ιδέα να σου μιλήσω. Κακό παρελθόν, βλέπεις. Στερνή μου σκέψη... Λίγους μήνες μετά βρήκα τη δύναμη και έκανα το βήμα. Επανέλαβα όμως τα ίδια λάθη. Πάλι προσέγγισα φιλικά το δεύτερο άτομο στη ζωή μου που μου δημιούργησε τόσο δυνατά συναισθήματα. Παρ' όλα αυτά, υπήρχε ένα φλερτ στην ατμόσφαιρα. Με τον έξυπνο τρόπο εκατέρωθεν. Τον ασφαλή. Τον σίγουρο. Αυτόν που αν γίνει ξεκάθαρη κουβέντα μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου όπως συμφέρει τα δεδομένα της στιγμής. Σε σκέφτομαι και λέω δεν πειράζει. Ας είναι. Τουλάχιστον πριν λίγο καιρό στα εξομολογήθηκα όλα... Δεν σε αγκάλιασα όταν σε καληνύχτισα και το μετανιώνω πολύ. Αν χαθείς, θα ξέρω το γιατί αυτή τη φορά. Λίγος χρόνος χρειάζεται μόνο...

σ'αγαπώ κι απόψε μικρό μου; Ποτέ δεν θα ξαναχωθώ στην αγκαλιά σου,δεν θα ξαναχαθώ στη δΰναμη της αγάπης μου για σένα...Καλά να πάθει ο απίστευτα απαράδεκτος εγωισμός σου,που με εξόντωσε και συνεχίζει...

Οτι τα 2 τελευταια χρονια στο σχολειο για μενα ειναι ενας εφιαλτης. Κυριολεκτικα. Τον Σεπτεμβριο θα παω Γ'γυμνασιου και πραγματικα δε θελω να περασει το καλοκαιρι και να γυρισω παλι σ'αυτο το αθλιο περιβαλλον... Κι αυτο γιατι δυστυχως στην ταξη που ειμαι εγω θεωρουν νορμαλ (οχι ολοι φυσικα,αλλα οι περισσοτεροι)να σκοτωνομαστε,να δερνει ο ενας τον αλλο ή να βριζομαστε μεταξυ μας. Δεν ξερω τι εχω κανει. Δεν ξερω που τους εχω φταιξει. Κι ομως αυτοι και το ματι μου μαυρισαν,και καρεκλα πανω μου καταφεραν να σπασουν την ωρα που διαβαζα και δεν τους ειδα οτι ετοιμαζονταν να την πεταξουν,και γρατζουνιες μου εκαναν,και μπουνιες και κλοτσιες μου εδωσαν,και τα μισα μου πραγματα τα εχουν πεταξει ειτε απο το παραθυρο ειτε στα σκουπιδια. Δεν λεω,αν μου πουν καμια βρισια λεω κι εγω τις περισσοτερες φορες μια και με τσαντιζουν,ομως οταν μου σηκωσουν χερι απλως προσπαθω να φυγω. Κι αυτο γιατι σχεδον ολοι οσοι ανηκουν σ αυτη την "παρεα" ειναι χοντροι και αρκετα ψηλοι θα ελεγα. Ενω εγω ουτε ιδιαιτερο υψος εχω για να τους φτανω,και αδυνατος ειμαι επισης. Την πρωτη φορα που αρχισαν αυτα εννοειται οτι κατεβηκα στο γραφειο. Ομως το εμαθαν προφανως,ετσι ο πιο μεγαλοσωμος απλως με κολλησε στον τοιχο και με απειλησε με εναν τροπο που δεν θελω να τον γραψω αν παω νατον "ξανακαρφωσω". Ξερω οτι αυτα που γραφω σε καποιους απο εσας μπορει να φαινονται απο παρατραβηγμενα εως απιστευτα. Καποιοι αλλοι ισως να εχετε ζησει και χειροτερα και να καταλαβετε. Μην σας κουραζω αλλο,θα πω τελος οτι στους γονεις μου δεν εχω πει σχεδον τιποτα απο αυτα,εχω πει μονο ψιλοπραγματα τυπου:"Βριστηκαμε με τον ταδε,εκεινος θυμωσε και μου εκανε μια γρατζουνια". Δεν θελω να τους στεναχωρησω,γι'αυτο. Και τωρα,για να τελειωσω το κειμενο μου,ευχομαι καλο υπολοιπο του καλοκαιριου σε οσους εφτασαν ως εδω και καλη δυναμη σε οσους αντιμετωπιζουν τα ιδια-ή χειροτερα-προβληματα. Ελπιζω πως μια μερα θα βρω τη δυναμη να σταθω μπροστα τους με το κεφαλι ψηλα και να τους αποδειξω ποιος ειναι στα αληθεια ο χαζος και ο αχρηστος...

Πριν λίγους μήνες ήμουν υπερβαρη στα όρια της παχυσαρκίας (1.73-88 κιλά) και για λόγους υγείας μου είπε ο γιατρός πως πρέπει να χάσω 15-20 κιλά.Εχω ήδη χάσει τα 10 και συνεχίζω αλλά ειμαι απογοητευμένη.Δε μου αρέσει καθόλου η νέα μου εικόνα.Πριν ένιωθα γυναικάρα και είχα αυτοπεποίθηση.Τώρα εχει μικρύνει το στήθος μου, έχουν πεταχτεί φλέβες στα χέρια μου και στο στέρνο διαγραφουν τα κόκκαλα. Ξέρω, δεν ειμαι καν αδύνατη αλλα δε μου αρέσω καθόλου.Και δε με νοιάζει αν αρέσω περισσότερο στους άντρες. Με νοιάζει που δεν αρέσω σ εμένα.