ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

.. ότι είμαι μια συνηθισμένη κοπέλα.Η φάση μου είναι πιο εναλλακτική , μουσικές , τέχνη , φιλοσοφία κτλ. .Πάντα είχα φίλες , αρκετές , πάντα διαφορετικές η μια απ΄την άλλη, ποτέ όμως δεν βρήκα κάποιον που να ταιριάζει μαζί μου.Δεν λέω,περνάω καλά , αλλά ώρες-ώρες δεν τις αντέχω.Με το που με γνωρίζει κάποιος καταλαβαίνει τι άνθρωπος είμαι , έτσι λίγο πιο ροκ, πιο χίππι , λίγο χύμα , ..αλλά δεν έχω γνωρίσει κάποιον σαν και εμένα.Κατάλαβα οτι λίγοι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να διαλέγουν τους φίλους τους και να μην τους διαλέγουν οι άλλοι. Πώς ελκύεις λοιπόν αυτο που ψάχνεις?..

Κανω σεναρια μονη μου οτι θα μου χτυπησεις σε λιγο την πορτα με την βαλιτσα στο χερι και θα μου πεις οτι σήμερα που γιορταζεις θα ηθελες σα δωρο να δεις τα ματια μου.Αλλα δε θα έρθεις.Το ξερω.Μια φορα ειχα γραψει εδω μια εξομολόγηση σχετικα με την αποσταση.Οτι δυο ανθρωποι αγαπιουνται πολυ και απλα θελουν να είναι μαζι ακομα και με απόσταση.Όμως ποναει ρε γαμωτο.Γιατί δεν εισαι εδω.Γιατί σήμερα που γιορταζεις δεν μπορεσα ουτε καν να σε αγκαλιάσω και να σου πω χρονια πολλά απο κοντα.Και συνεχιζω και κανω σενάρια.Οτι μήπως πηρες το τελευταίο λεωφορείο για να έρθεις,οτι η φωτογραφία που ανεβασες είναι παλιά και απλα την ανεβασες για να μην καταλάβω οτι ερχεσαι ή κατι τετοιο.Οτι θα μου χτυπησεις ξαφνικά την πορτα και εγω θα σου ανοιξω και θα σε σφίξω στην αγκαλιά μου και θα περάσουμε ένα τελειο 2ημερο.Όμως δεν θα έρθεις.Θα με παρει ο ύπνος στον καναπε περιμενοντας και αυριο θα ξυπνήσω 9 για να μαι σχολη 10 και ολη η μερα θα κυλήσει παλι χωρίς εσενα.

Είμαι 30 ετών και μέχρι τη στιγμή που σας γράφω αυτές τις γραμμές ποτέ δεν έχω συνάψει ερωτικές σχέσεις με το άλλο φύλο. Ικανοποιώ τις σεξουαλικές μου ανάγκες αλλά ποτέ στα πλαίσια σχέσης. Αυτό οφείλεται στο ότι είμαι άσχημος, κοντός και δεν είμαι ευέλικτος στις κοινωνικές σχέσεις που συνάπτω με τους ανθρώπους. Έχω μια σεβαστή δουλειά και μια αυτονομία με χρησιμεύουν αποκλειστικά στην επιβίωσή μου. Με τον καιρό η κατάσταση αυτή έχει παγιωθεί, δηλαδή ξέρω τελεσίδικα ότι θα είμαι μια ζωή μόνος μου. Το θέμα είναι ότι μέχρι εχθές νόμιζα ότι τα χαρακτηριστικά που αναφέρω έχουν ενσωματωθεί ομαλά στην προσωπικότητά μου και δεν επηρεάζουν την συμπεριφορά μου και τα συναισθήματά μου. Εχθές όμως έτυχε στην παρέα μου να έρθει η γυναίκα ενός φίλου μου. Και η συζήτηση αναπόφευκτα στράφηκε προς τις ερωτικές σχέσεις. Υπεραναλύσεις των υπεραναλύσεων. Για τις οποίες για εμένα δεν υπάρχει νόημα να συζητάμε εξαιτιίας της χαοτικής (μη προβλέψιμης) φύσης των σχέσεων. Βέβαια δεν εξέφρασα τη συγκεκριμένη γνώμη αλλά, χωρίς η συζήτησή να στραφεί στις εμπειριές του καθενός, ένοιωσα, από το βλέμμα της γυναίκας της παρέας, ότι είχε καταλάβει από μόνη της οτί ποτέ δεν έχω κάνει σχέση. Με κοίταζε σαν εξωγήινο συμπονετικά και καταλάβαινε ότι προσπαθούσα να κρύψω το ανωτέρω γεγονός. Γυρνώντας πρωινές ώρες στο σπίτι μου ένοιωσα σαν ένα σκουπίδι που με λυπούνται και κυρίως γιατί τελικά κατάλαβα ότι το γεγονός που δεν είχα ποτέ κάνει σχέση δεν με επιτρέπει να έχω μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, που μπορεί να είναι υπερήφανη για τα καλά της και για τα κακά της και το κυριότερο, η δύναμή της να μην επηρεάζεται από τα μηνύματα που στέλνουν οι άλλοι.Ένοιωσα βαθύτατα πληγωμένος στο εγώ μου επειδή κατάλαβα ότι η ψυχολογία μου επηρεάζεται από τους άλλους.Θέτω τον προβληματισμό στο πως θα καταφέρω να είμαι ένας σταθερός άνθρωπος χωρίς ψυχολογικές μεταπτώσεις. Δηλαδή να αποδεχτώ για πάντα πως θα μείνω μόνος και αυτό να μην με επηρεάζει στις υπόλοιπες εκφάνσεις της ζωής μου. Δηλαδή πως θα μπορέσω να προσαρμόσω τον τρόπο συμπεριφοράς μου ούτως ώστε η μοναξιά μου να είναι σαν ανύπαρκτη όταν αλληλεπιδρώ με τους άλλους;

Δεν θα ήθελα να αναφέρω περισσότερες λεπτομέρειες γιατί είναι πραγματικό ερώτημα και δεν θέλω να εκθέσω κανέναν. Θα ήθελα,όποιος θέλει εννοείται,να απαντήσει σοβαρά. Πως θα σας φαινόταν αν κάποιος ("χ") σας έλεγε ότι εδώ και μισό χρόνο περίπου δεν σηκώνει τα τηλέφωνα, έχει σταματήσει κάθε επαφή και επικοινωνία με ένα πολύ στενό, συγγενικό, οικογενειακό του πρόσωπο (πχ.γονέας-"ψ"), το οποίο ("ψ") κακοποιούσε παλιά (λεκτικά και σωματικά) το "χ", κάποια στιγμή εξομαλύνθηκαν και βελτιώθηκαν αρκετά οι σχέσεις τους αλλά πρόσφατα το "ψ" άρχισε πάλι να ασκεί ψυχολογική πίεση/ψυχολογικό πόλεμο (όπως θέλετε πείτε το) στο "χ" με αποτέλεσμα το "χ" να μην αντέχει άλλο την όλη κατάσταση και να μη νιώθει ότι θέλει να έχει άλλες επαφές με τον γονέα-"ψ"; Θα το θεωρούσατε αχάριστο; Τι γνώμη θα είχατε για το "χ"; Γ23

... ως πότε θα με αφήνεις στον άσσο? Ξέρεις κάτι αντε και γαμήσου, δε θέλω καμία παρτίδα μαζί σου, έτσι κι αλλιώς ποτέ δε μου ξηγιέσαι σωστά..δε ξαναβαράω προσοχή για πάρτη σου

Κορίτσι 19 ετών , να γυρνάει σπίτι και να έχει ανάγκη να πιεί αλκοολ.Μου αρέσει το ποτό..πολύ. Γενικά είμαι μια χαρά στη ζωή μου, σπουδάζω , έχω παρέα , συναισθηματικά εντάξει.. συνηθησμένη στο να με απογοητέουν όλοι.. και το προγαμμά μου ειναι αρκετά κουραστικο.Δεν το παθαίνω καθημερινά, αλλα μια φορά την βδομάδα ή τις δύο βδομαδες έχω ανάγκη να πιώ.Όχι να γίνω ντίρλα , αλλά να κάνω ένα καλο κεφαλάκι,να χαλαρώσω.Είμαι εξαρτημένη? Είναι μια φάση και θα μου περάσει? Τί συμβαίνει?

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο με τον παραπάνω τίτλο και η αλήθεια είναι πως σχεδιάζω να γράψω ένα ;ρ

Αυτή που μου αρέσει, έχει πανέμορφα μάτια και όταν λέω πανέμορφα , δεν εννοώ γαλάζια η πράσινα, αλλά εννοώ εκφραστικά. Τεράστια καφέ εκφραστικά υγρά μάτια. Όταν μιλάμε βλέπω το πρόσωπο της να παίρνει χίλιες εκφράσεις και είναι πραγματικά πολύ όμορφο θέαμα. Όταν γελάει γελάει πιο πολύ με τα μάτια πράγμα σπάνιο... Τις προάλλες είχε βραχνιασει και επικοινωνούσε μόνο με γκριμάτσες και έβγαζε κάτι το τόσο γλυκό και θεατρικό. Κρίμα που έχει αγόρι.

Καλησπέρα παιδια!Ψαχνουμε σεναριο ερασιτεχνικης ταινιας η οποια θα γυριστει σε δασος την περιοδο των Χριστουγεννων από παρεα περιπου 10 ατομων (αγορια/κορίτσια).Θα θελαμε να υπαρχει πλόκη που θα κραταει το ενδιαφερον!Καθε θεματολογια αποδεκτη.Σας ευχαριστούμε πολύ εκ των προτερων!

Δεν είχα καταλάβει ότι έχω πρόβλημα να δημιουργήσω φιλικές σχέσεις μεχρι που για διαφορετικούς λόγους έπαψα να κάνω παρέα με τις δύο κολλητές μου.Δεν πίστευα πότε ότι θα είμαι μόνη μου τόσο καιρό...εντάξει περιστασιακά έκανα κάποιες φίλες αλλά όχι για πολύ και όχι ουσιαστικές φιλίες...Όταν έμεινα μόνη μου χωρίς τις φίλες μου είχα κάνει σχέση με ένα παιδί και δεν κατάλαβα στην αρχή πόσο πολύ θα με πονεσει αργότερα η μοναξιά....Δούλευα και εκείνη την περίοδο σχεδόν όλη μέρα δεν μου εμένε και πολύς χρόνος για σκέφτομαι ότι είμαι μόνη μου....Ήμουν καλά ψυχολογικά μεχρι που σταμάτησα από την δουλειά και ξαφνικά μένω σπιτι χωρίς δουλειά χωρίς φίλες...Άρχισα να αισθάνομαι πολύ μόνη μου...Η σχέση που είχα ήταν η μόνη μου διέξοδος είχα...Έτσι το έβλεπα τότε πολύ λανθασμένα βέβαια....Όσο εμένα μέσα τόσο πιο πολύ μεγάλωνε το πρόβλημα μου νόμιζα ότι αφου δεν έχω φιλους δεν αξίζω δεν είμαι αρκετά καλή...Άρχισα και έχω φοβίες,η αυτοπεποίθησή μου χάθηκε φοβόμουν να γνωρίσω νέα άτομα γιατι φοβόμουν ότι δεν με συμπαθησουν και δεν θα με θέλουν για φίλη τους...τα χρόνια πέρασαν και εγώ τα ίδια μόνη σαν το λεμόνι....Δεν είμαι πολύ εξωστρεφής μου είναι λίγο δύσκολο να προσεγγίσω κάποιον που δεν ξέρω αλλά μόλις γνωρίσω κάποιον λιγο καλύτερα χαλαρώνω και είμαι πια ο εαυτός μου...ποσο θελω να κανω φιλους να συζητάω με κάποιον τα προβλήματα μου να μοιράζομαι με κάποιον τις χαρές μου οσο μικρές και αν είναι να πάω για ένα καφέ σαν άνθρωπος καλά για ποτό έχω ξεχάσει πλέον πως είναι...γράφω όλα αυτά και τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα αν με ρωτήσει κάποιος ποιο είναι το ποιο μεγάλο σου πρόβλημα θα απαντήσω η μοναξιά μου που με αγαπάει τόσο πολύ και δεν λέει να με αφήνει....Το πρόβλημα μου σε πολλούς φαντάζει αστείο και ανύπαρκτο ο περισσότερος κόσμος θεωρεί τόσο εύκολο τόσο φυσιολογικό να είναι περικυκλωμένος από φιλους πόσο ζηλεύω αυτή την ικανότητα μερικών ανθρώπων να κάνουν φιλους όπου και να βρίσκονται...πιο πολύ πονάει η μοναξιά μέσα στο πλήθος πάρα από όταν είσαι μόνος στο σπιτι.Πιο παλιά ντρεπόμουν τόσο πολύ να ξέρει ο κόσμος ότι είμαι μόνη ότι δεν έχω ούτε έναν φίλο οι μόνοι άνθρωποι που συναστρεφομουν ήταν πλέον μόνο οι δικοί μου οι οικογένεια μου...Με την μάνα μου πήγαινα κάμοια βόλτα αχ μανούλα αγαπημένη εσυ ήσουν και εσύ πάντα δίπλα μου.Ποσο έχω βαρεθεί αυτήν την κατάσταση από την μια έχω συνηθίσει βλέπεις είναι πολλά τα χρόνια της μοναξιάς το βλέπω πλέον σαν δεδομένο σαν την πραγματικότητα μου αλλά ώρες ώρες όλη αυτή η κατάσταση γίνεται ένας κόμπος στο λαιμό μου και με πνίγει....Τι ζητάω πια δεν ζητάω πολλά μια φίλη να εμπιστευτώ να αγαπήσω με όλη μου την καρδιά...Πιο πολύ με πονάει που έχω τόσα να δώσω αλλά δεν έχω κανέναν να τα δώσω....