ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αχ ρε Γιαννακο πώς γιναμε ετσι..εγω να του λεω πως τον αγαπαω πολυ και θελω να ξαναειμαστε μαζι και μου λεει οτι "αυτος με νοιάζεται πραγματικα και νιωθει οτι φρεναρει τη ζωη μου γιατι δεν ειναι σε θεση για γαμο και παντρια εφοσον το θελω εγω πολυ και οτι αν δεν αποκατασταθει επαγγελματικα αυτο το βημα δεν θα το κανει...συνεχεια χρησιμοποιεί το ρημα νοιαζομαι...αυτο δεν σημαίνει οτι φοβαται να πει το αγαπαω ?ισως επειδη δεν το νιωθει?τι να κανω ρε παιδια...ειναι λογος αυτος για να μην ειμαστε μαζι? Να προσπερασω? Νιωθω τρελα ερωτευμένη τον λατρευω...ομως το να του λεω ολα αυτα και να μου λεει "δεν ειπα ποτε οτι με ενοχλεις άντε καληνυχτα" και να μου κλείνει τα τηλέφωνα στη μουρη ειναι καλα ολα αυτα? 38 χρονων αντρας.Γιατι αραγε προσπαθω ακομα? Δωστε μου ενα καλο λογο να συνεχίσω τη ζωη μου χωρις να ελπιζω για αυτον....σας ευχαριστωω.

Μια φιλη μου ξερει οτι με χωρισε ο φιλος μου προσφατα και οτι ειμαι πολυ πεσμενη και στεναχωρημένη και προχθές που βγηκαμε για καφε μου λεει "πω πω απορω πως μενεις τωρα μονη σου μεσα στο σπιτι ,δηλαδη γυρνας μονη σου και βλέπεις εναν αδειο χωρο..δεν νιώθεις ασχημα??εγω δεν θα το αντεχα καθολου..μαρεσει που παιρνω αγκαλια τον αντρουκη μου και μου χε λειψει πολυυυ" Πώς το θεωρειται δεν ειναι κακια? Ή ισως βλακεια στον εγκεφαλο..δεν είναι οτι ζηλεψα αλλα λιγη στοιχειωδη λογικη θα πρεπε να υπαρχει...ειναι φίλη πραγματικη τωρα αυτη?τι λετε?

Οχι δεν κανω διαιτα , ουτε εχω εμμονη με το σωμα μου. Παντα ετρωγα ισορροπημενα και μερικες φορες εκανα και τις ατασταλιες μου. Μεγαλη στεναχωρια δεν περναω, οποτε η ψυχολογικη μου κατασταση ειναι σταθερη. Το θεμα ειναι πως ολα τα φαγητα μα ολα μου μυριζουν η μου φαινονται περιεργα στη γευση η στην υφη τους σε σημειο να μου ερχεται εντονη αναγουλα η να θελω να βαλω να τα κλαμματα αν πιεστω για να φαω. Στην αρχη καποιος μου ειπε πως πολλες φορες το παθαινουν αυτοι που μαγειρυεουν. Μα σπανια μαγειρευω εγω, λογω ωραριων συνηθως προετοιμαζει το φαγητο ο συντροφος μου. Αρχισα να τρωω περισσοτερο απο εξω, μα ειδικα εκει ουτε μια μπουκια δεν μπορουσα. Αποφασισαμε με τον συντροφο μου , αφου το συζητησαμε να αλλαξουμε τις ωρες μαγειρεματος και να ψωνιζω τα τροφιμα αποκλειστικα εγω ,μηπως και λυθει το θεμα γιατι σκεφτηκα πως ισως εχω φαει κολλημα πως πρεπει να ξερω τι τρωω και τα σχετικα. Ουτε τοτε εγινε κατι , ακομα χειροτερα τα πραγματα αηδιαζα γιατι ολα μου φαινοταν αθλια.Ουτε στις γιορτες μπορεσα να φαω σε αλλα σπιτια. Πειναω. Καταναλωνω πλεον πολλα υγρα ,χυμους και ροφηματα. Απο στερεα τροφη καμια φρυγανια, καροτα καιι βραστα φασολια βραστες πατατες και ρυζι και καποιες φορες και αυτα με δυσκολια. Θυμαμαι στην αρχη εγινε με το κρεας και στη συνεχεια με τα υπολοιπα. Ημουν 58 κιλα και ειμαι περιπου 51 πλεον. Νιωθω οτι δεν ειμαι καλα και φυσικα θα εχει επιπτωσεις και στην υγεια μου. Σχεδον δυο μηνες αυτη η ιστορια. Αποφασισα να παω σε καποιον ειδικο ισως σε ενα ενα ψυχολογο με ειδικευση σε διατροφικες διαταραχες, η σε παθολογο η σε καποιον γιατρο δεν ξερω. Αν καποιος εχει καποια ιδεα η εχει περασει κατι παρομοιο ας μου πει. Πραγματι εχω κουραστει ποτε δεν ειχα καποιο αλλο θεμα με αυτα.

Ό,τι και να λέμε, οι άνθρωποι που ερωτευτήκαμε κι αγαπήσαμε κάποτε, παραμένουν μέσα μας, δεν φεύγουν ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν... Τα συναισθήματα μπορεί πια απ'το χρόνο, αλλά κι απ'την επιμονή μας, να είναι ξεθωριασμένα, αλλά πάντα κάτι μικρό, ελάχιστο, ξεμένει... ένα χαμόγελο, μιά ματιά, μιά ημερομηνία, κάτι ξεμένει...

Την τελευταία χρονική περίοδο πήγαινε να γίνει κάτι με ένα παιδί που μου αρέσει εδώ και χρόνια αλλά τις τελευταίες μέρες με αποφεύγει λέγοντας οτι δεν έχει όρεξη. Είναι δύσκολος σαν άνθρωπος και δεν φανερώνει τα συναισθήματα του και έτσι δεν ξέρω αν δεν έχει όρεξη ή με αποφεύγει με αυτήν την δικαιολογία....Τι να κάνω; Να τον αφήσω λίγο καιρό χωρίς να μιλάμε ή να τον ξεγράψω;

Έχω έναν μικρό αδερφό 17 χρονών. Ο αδερφός μου λοιπόν εδώ και 5-6 χρόνια πιστεύω ότι έχει κατάθλιψη. Ποτέ του δεν μας μιλάει αλλα υποθέτω ότι είναι από το μπούλινγκ στο σχολείο. Εδώ και έναν χρόνο ακούει μια μουσική λίγο περίεργη που προσωπικά δεν την ξέρω. Έψαξα και βρήκα ότι η μουσική αυτή λέγεται χίπ-χόπ. Ψάχνοντας είδα ότι αρκετοί καλλιτέχνες της μουσικής αυτής έχουν πεθάνει από τα ναρκωτικά. Τρόμαξα και αναρωτήθηκα τι σχέση έχει ο αδερφός μου με αυτούς. Λέτε να μπλέξει κι αυτός?? Επίσης ψάχνοντας είδα ότι σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες αυτού του είδους, δεν είναι και τα καλύτερα παιδιά. Είναι λίγο πειραγμένοι. Στα μυαλά τους δηλαδή δεν είναι καλά. Δεν θέλω ο αδερφός μου να γίνει σαν αυτούς.

Και μια φίλη μου την πάτησε σαν τον άλλον. Πριν κάτι μήνες σκοτώθηκε με τον δικό της. Του είχε σφηνωθεί η ιδέα πως εκείνη ψάχνεται γιατί είχαμε φύγει μαζί σαββατοκύριακο τρεις φορές σε μικρό χρονικό διάστημα. Όλα φαντασίες δικές του απλά να ξεσκάσουμε θέλαμε και εκείνος την ζάλιζε και της έκανε σκηνές της κακομοίρας. Με τα πολλά ένα βράδυ που ετοιμαζόταν να βγούμε της είπε πως θέλει να έρθει και αυτός μαζί. Αλλά εμείς δεν θέλαμε, καλύτερα περνάμε μόνες μας μόνο γυναίκες. Θα ερχόταν και άλλες δυο φίλες, αυτόν που να τον πηγαίναμε; Αν ήταν έτσι έπρεπε να πάρουμε όλες τους άντρες μας. Εκείνος της ζήτησε να μείνει μαζί του, εκείνη νευρίασε εκείνος θυμήθηκε κάτι χαζοφλέρτ της φίλης μου, σκοτωθήκανε. Μέχρι που της είπε πως δεν μπορεί άλλο και να χωρίσουνε. Μετά από 16 χρόνια που είναι μαζί. Αυτή πήρε δυο πράγματα και πήγε στο πατρικό της να μείνει προσωρινά. Όταν μετά από κάτι μέρες βγήκε με άλλον και πήγανε σπίτι του το έμαθε ο δικός της και άφρισε. Αυτά είναι τα αποτελέσματα όταν δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Ή χωρίζεις ή δεν χωρίζεις, όχι πρώτα την διώχνεις και μετά σε πιάνει ο πόνος με ποιόν περνάει η γυναίκα σου τις νύχτες της. Τι να έκανε η γυναίκα, να κλεινόταν στην κάμαρή της και να έκλαιγε; Το κερασάκι στην τούρτα ήταν πήγε και ζήταγε τα ρέστα από τον άλλον επειδή ήταν γνωστός από την παρέα τους. Ξεφτίλα δεν ήξερε που να κρυφτεί η γυναίκα. Μιλάμε πλακωθήκανε κανονικά οι δυο άντρες βούκινο γίνανε.

Ήπια, μεθυσα και το.μόνο που νιώθω ειναι ταπεινωση . Αυτό. Σιχαθηκα το αλκοόλ και μείωσα τον εαυτό μου για μια εργασία. Ωραία επιβραβευση. Τωρα πάω να μαζέψω τα απομειναρια μου

Ξερει κανεις αν μπορω να δω ενα δικό μου ατομο με ελεύθερο επισκεπτήριο δηλαδη χωρίς να ειστε πισω απο το τζαμι και να μιλάτε ατο τηλεφωνο; Δεν ειμαστε συγγενεις

δεν μπορω να καταλαβω πως με το να απατησεις καποιον θεωρεισαι αμεσως ανηθικη..χωρις συναισθηματα..πορνη κτλ.καποτε ειχα και γω την ιδια αντιδραση..στα 15 μου ισως..που τα εβλεπα ολα "αγαπες και λουλουδια"..Οσο μεγαλωνω ομως καταλαβαινω πως καποια πραγματα ειναι αναποφευκτα.δυστηχως δε διαλεγεις ποιον θα ερωτευτεις..ποιον θα αγαπησεις και ποιος θα ειναι αυτος που θα εμφανιστει ξαφνικα, και θα στα τερματησει ολα..