Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
Αν μία, δύο, τρεις φορές κωλοπαιδο, τότε πάντα, μα πάντα, έτσι θα είναι αυτός ο άνθρωπος! Άργησα να το καταλάβω, μα το εμπεδωσα. Μακριά από χειριστικους, κομπλεξικους, τσιγκούνηδες και του φαίνεσαι ανθρώπους. Ξέρω ότι δε σας λέω κάτι καινούργιο, αλλά θα σκάσω αν δεν το πω!Ss
Έχω τελειώσει ψυχολογία πριν 3 και κάτι χρόνια και επέστρεψα στον τόπο καταγωγής μου. Οι γονείς μου γεμάτοι χαρά για το πτυχείο αν και προβληματισμένοι για την επαγκελματική μου αποκατάσταση. Τέλος πάντως μου άνοιξαν ένα γραφείο αν και στις επαρχιακές πόλεις το επάγγελμα απλά δεν υπάρχει γιατί δεν υπάρχει ζήτηση. Στην αρχή είχα πολλές ελπίδες αλλά μετά από από λίγο καιρό κατάλαβα ότι σπαταλούσα τα λεφτά των γονιων μου στα ενοίκια και τους λογαριασμούς του γραφείου ενώ έμεσα κι αυτοί άρχισαν να μου δείχνουν ότι κάτι πρέπει να κάνω δηλαδή ν αλλάξω κατεύθυνση, να βρω κάτι άλλο να συντηρούμαι μόνη μου, έστω κι αν δεν γίνω τελείως αυτόνομη. Είναι δηλαδή πρόθυμοι να με βοηθάνε κάπως, ακόμα κι αν δεν τα βγάζω όλα πέρα μόνη μου οικονομικά. Αλλά αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί γιατί είναι πολλά τα έξοδα και αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι κάθομαι άπραγη περιμένοντας μάτεα πελάτες. Ξέρω από πρώην συμφοιτήτριες μου ότι στην Αθήνα είναι διαφορετικά, καθώς πολλές απ αυτές μπαίνουν incognito στα κοινωνικά δίκτυα σε διάφορα σάιτ προτρέποντας κόσμο να πηγαίνει στους ψυχολόγους ως ειδικούς κι έτσι ν αυξάνεται η πελατεία. Αλλά αυτό δεν είναι λύση στην επαρχία γιατί δεν υπάρχει κοινό ν απευθινθείς. Εντωμεταξύ προέκυψε μια ευκαιρία μέσω συγγενών για δουλειά βοηθού λογιστή με εγγυημένο εισόδημα, αν και όχι πολύ μεγάλο, αλλά με ασφάλεια κανονικά. Το δίλλημά μου αν θα πρέπει να κλείσω το γραφείο αφού μετά πιστεύω αν το κάνω αυτό δεν θα έχει γυρισμό στο επάγγελμά μου. Ποια η γνώμη σας? Ευχαριστω λιφοπαρέα.
Να υπήρχε λέει ένα κουμπί που αν το πατήσεις ξαναζεις κάποιες ωραίες στιγμές όχι μόνο στο μυαλό σου, αλλά ξανά και ξανά με όλο σου το είναι.Ένα φιλί ένα χάδι μια αγκαλιά μια νύχτα που δε θα ξεχάσεις όσο ζεις.....
δυσκολο πραγμα να ειναι μακρια αυτος που σου αρεσει...ισως στην δικη μου περιπτωση να μην επρεπε να ειναι ετσι..εμεις απλα μιλαγαμε ομως κατι υπηρχε,μεχρι τη στιγμη που εφυγε θα γυρισει σε 4 μηνεςαπο τοτε που εφυγε δεν μιλαμε οπως τοτε..αυτος το παιζει σνομπ κι εγω ανηξερη,εχει χαθει η επικοινωνια και ισως και το ενδιαφερον απο τη μερια τουοι μερες περνανε πολυ δυσκολα και αργα δεν ξερω τι να κανωτο ξερω πως κανονικα δεν θα επρεπε να με νοιαζει εφοσον δεν ειμαστε μαζι ομως δεν μπορω χωρις αυτον,και ενω κανονικα θα επρεπε να τον ξεπερασω εγω εχω κολλησει περισσοτερο μαζι τουτι να κανω? καμια συμβουλη?
Αγαπω τους bts ειναι κορεατες τραγουδιστες..Εχουν γλυκητατα πρωσοπα και καθε φορα που τους βλεπω μου φτιαχνει πραγματικα η διαθεση.Ειναι αξιαγαπητοι και οι 7...Παει φευγω για Κορεα...χαχα..
Έχετε καποιο φίλο/φίλη που δεν βλέπετε συχνά λόγο χρόνου, αλλα νοιάζεστε για εκείνον και γνωρίζεται οτι έχει θεματα με κατάθλιψη η γενικα περνάει δύσκολα, στείλτε ενα μυνηματακι ετσι να δείτε αν χρειάζεται τιποτα. Καμια φορα εμεις με τέτοια θεματα ντρεπόμαστε συνεχεια να δηλώνουμε οτι δεν είμαστε καλα. Ειναι πολυ όμορφο να κοιτάνε και οι άλλοι για σένα καμια φορα. Νιώθω πολυ χαλια αυτή τη περίοδο αλλα κάθε φορα που μιλάω για αυτο νιώθω σαν να κλαίγομαι.
Δύσκολες μέρες οι τελευταίες. Γίνανε πολλά οικογενειακα και όχι μόνο. Παρ'ολ' αυτά μόλις πέτυχα μια πανέμορφη φωτογραφία τοπίου από Costa Rica, είχα βάλει ωραία μουσική και ο ήλιος με χτυπούσε. Ένιωσα τόσο ευτυχισμένη. Για μια στιγμή τα ξέχασα όλα και ένιωσα χαρούμενη από κάτι τόσο απλό!Ελενα