ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ειμαι 20, μεχρι στιγμης δεν εχω κανει κατι. Με εχουν προσεγγισει ατομα και εγω εχω νιωσει σωματικη ελξη για καποιους αλλα δε νιώθω ετοιμη γιατι δεν εχω ερωτευτει κάποιον ακόμα... Παρολα αυτα εχω ορμες και κανω καποια πραγματα μόνη μου οταν νιωθω οτι δεν κρατιέμαι. Απλως επειδή δεν εχω κανει κατι, αναρωτιέμαι μηπως ειμαι ασεξουαλ; Η εφοσον το κανω μονη μου δεν ειμαι; Τι λετε;

Μετά από (πολύ) καιρό σκέψης αποφάσισα να του πω να βγούμε οι 2 μας. Είπε ότι θέλει και ότι θα μου στείλει για να κανονίσουμε. Αρχίζω να αναρωτιέμαι αν θα μου στείλει όπως είπε. Μου αρέσει τόσο τόσο πολύ. Έχουν περάσει 4-5 μέρες..Έχω ελπίδες έτσι; Δεν έχουν περάσει και 4-5 μήνες (παρεμπιπτόντως τόσο καιρό έκανα εγώ να του πω να βγούμε)...Αν έχει σημασία είμαστε και οι δυο 22 χρονών.

Άλλοι κλαίγονται ότι δεν έχουν δουλειά κι εγώ κάθε διβδόμαδο εξαιτίας της δουλειάς έχω πυρετό. Γονείς μάθετε στα παιδιά σας να βάζουν το χέρι τους μπροστά τους, όταν βήχουν κοκ, γιατί θα γίνω Ηρώδης.

Θεωρώ ότι αυτό που λείπει στην εποχή μας είναι η ουσιαστική επικοινωνία με τους άλλους (και η ειρωνεία είναι ότι η τεχνολογία μας προσφέρει ολοένα και περισσότερους τρόπους να επικοινωνούμε, χωρίς βέβαια αυτό να βελτιώνει απαραίτητα την ποιότητα της επικοινωνίας αυτής). Μπορεί να γνωρίζουμε πολλά πρόσωπα, αλλά ξέρουμε πραγματικά ελάχιστους ανθρώπους - ίσως και ποτέ πολύ καλά κάποιον. Μιλάμε πολύ, αλλά συζητάμε λίγο - παρουσιαζόμαστε συχνά ως κάτι άλλο από αυτό που είμαστε, γιατί όλοι σε κρίνουν από το φαίνεσθαι και σε βάζουν σε κουτάκια με ταμπελίτσες για την οικονομία χρόνου... Κι έτσι δημιουργούνται όλες αυτές οι επιφανειακές σχέσεις μεταξύ "γνωστών" που ταξιδεύουν μόνο με ούριο άνεμο, ίσα ίσα για να διαλυθούν στο πρώτο κυματάκι. Πρόκειται για δεσμούς (προ)βολής με ημερομηνία λήξης, οι οποίοι ναι μεν καλύπτουν τα χαμηλά standards του θεσμού της κοινωνικότητας, που επιτάσσει το να περνάς τον πολύτιμο και σύντομο χρόνο της ζωής σου με ανθρώπους που ίσως αύριο να μη θυμάσαι καν το όνομά τους, αλλά που στο τέλος της μέρας δεν σε βοήθησαν ούτε να εξελιχθείς ούτε να γεμίσεις την ψυχή σου... Αυτό!

Απόψε είπα στο αγόρι που μου αρέσει πως όντως μου αρέσει. Το είχε καταλάβει γιατί κάνουμε πολυ παρέα και ουσιαστικά το ήξερε απλά το είπα κιόλας. Με ρώτησε τι θα κάνεις γι αυτό, δεν πρόλαβα να απαντήσω, και μου είπε εντάξει δεν είσαι και άνθρωπος που κάνεις και πολλά, και εκείνη την ώρα μας, και μετά πήγε αλλού ή κουβέντα! Τώρα σκέφτομαι πως ίσως θα έπρεπε να τον φιλήσω!! Έπρεπε αλλά εκείνη την ώρα είχα ψιλό σκαλώσει.

Μου ειπε:" μου αρεσει η γυναικα να ειναι πιο εξυπνη απο εμενα..."Τι καταλαβαινεις τωρα εσυ απο αυτο;;

Εμένα άπαξ και μου πει άντρας από την αρχή έμμεσα ή άμεσα πως δεν θέλει δεσμεύσεις, πως δεν υπόσχεται τίποτε και τα γνωστά, μένω εκεί. Κλειδώνω την καρδιά μου πετάω τα κλειδιά και το έχω πάρει απόφαση. Μου πει δεν μου πει αργότερα πως θέλει κάτι περισσότερο είναι αργά. Αρνούμαι να δεθώ συναισθηματικά με άντρες που ακολουθούν αυτή την τακτική. Σεξ και επικοινωνία όση θέλει εφόσον τα βρίσκουμε σε αυτά, αλλά τίποτε παραπάνω. Και βγαίνω με όσους θέλω χωρίς να του δίνω λογαριασμό. Την καρδιά μου και το αποκλειστικό δόσιμο τα φυλάω για σοβαρούς άντρες που ξέρουν τι θέλουν. Τέλος.

Γεια σαςΛεγομαι Έφη και θα ήθελα τη βοήθεια σας σχετικά με κάτι.Πιο συγκεκριμένα είμαι στη 3η λυκείου και το Μαρτιο θα πάμε 7μερη εκδρομή στη Κρητη.Πρωτη φορά θα ανεβω σε αεροπλάνο και έχω ψιλοαγχωθει για τους κανόνες που πρέπει να ακολουθήσω(καμία σχέση με ύψη,τα απολαμβανω,δε τα φοβάμαι).Διάβασα σε αρκετές ιστοσελίδες σχετικά με τη βαλίτσα και τη χειραποσκευη και να οι ερωτήσεις μου..1)Είναι υποχρεωτικό να κουβαλάω χειραποσκευη?Δε μπορώ να πάρω απλά τη βαλίτσα μου και μία τσάντα χειρός?2) Ηλεκτρονικές συσκευές (πχ κινητο)δεν επιτρέπονται μέσα στη βαλίτσα.Αρα μπορώ να τα βαλω στη τσάντα χειρός?(όχι την χειραποσκευη)3)Θα ζητηθεί να βγάλω κάτι απ'τη βαλίτσα αν δεν περνάει τον έλεγχο?(πχ υγρά,πιστολακι μαλλιών,καλλυντικα,ισιωτικη μαλλιών κτλ??Αν κάποιος γνωρίζει παρακαλώ μα μου απαντήσει.Θα το εκτιμούσα πολύ ???

Σε αυτό το στάδιο της ζωής μου δεν βρίσκω δουλειά με τίποτα και μέρα με τη μέρα με προβληματίζει όσο τίποτα άλλο.... Πολύ φοβάμαι ότι μέχρι τώρα έκανα τόσες λάθος επιλογές που με οδήγησαν σε αυτό το σημείο. Αλλά ας τα πάρω όλα από την αρχή για να γίνω πιο κατατοπιστικός.Στις πανελλήνιες πέρασα σε μια σχολή ΤΕΙ που δεν μου άρεσε όταν την είδα. Αποφάσισα να πάω παρόλα αυτά. Στη πορεία μου άρεσε το αντικείμενο, και τελικά κατάφερα να την βγάλω στα 4 χρόνια. Πρακτική άσκηση έκανα σε μια δημόσια υπηρεσία (ήθελα να βρω εύκολα και γρήγορα μέρος για να τελειώνω την πρακτική, μεγάλο λάθος). Αμέσως μετά πήγα και τελείωσα το στρατιωτικό. Και μετά άρχισε το χάος.Καταρχάς με το που βγήκα στην αγορά εργασίας άρχισα να στέλνω άπειρα βιογραφικά. Από τα βιογραφικά που έστειλα για τον κλάδο μου, υπήρξε ένα μικρό feedback, αλλά δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Το καλύτερο που κατάφερα για δουλειές μέσα στη πόλη που ζω (Θεσσαλονίκη) ήταν κάτι συνεντεύξεις για τηλεφωνικές πωλήσεις, πωλήσεις περιοδικών (που προβλέπουν αμοιβή με ποσοστά και όχι κανονικό μισθό) και για δουλειά σε σχήμα πυραμίδας που φυσικά είναι κοροϊδία και δεν πήγα. Κάποια στιγμή μπήκα σε ένα πρόγραμμα voucher όπου και έκανα πρακτική σε μια επιχείρηση, και μετά τη λήξη του προγράμματος η επιχείρηση δεν κράτησε κανέναν από τα παιδιά που έκαναν πρακτική. Λίγο καιρό πιο ύστερα ξεκίνησα να απασχολούμαι εθελοντικά σε μια ΜΚΟ, αρχικά για να εμπλουτίσω λίγο το βιογραφικό μου, αλλά στη συνέχεια και με το κίνητρο ότι υπάρχουν πιθανότητες να ανοίξει κάποια κανονική θέση εργασίας. Μέχρι στιγμής που συνεχίζω εκεί, ακόμα δεν έχει συμβεί αυτό.Παράλληλα ψάχνω και για δουλειά μέσα από αγγελίες, μέσα από ΟΑΕΔ, δίνοντας βιογραφικά σε μαγαζιά, δίχως αποτέλεσμα. Με ένα πτυχίο στο χέρι που δεν έχει αντίκρισμα, και σε μια πόλη που δεν έχει δουλειές για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, πολύ φοβάμαι ότι έφτασα σε αδιέξοδο. Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Επίσης να αναφέρω ότι είμαι 25 χρονών.

Είμαι 27 χρονών και ζω στην Αθήνα εδώ και ένα χρόνο. Έχω προσπαθήσει πολύ να κάνω φιλίες αλλά δυστυχώς δεν τα έχω καταφέρει. Με όσους ξεκίνησα να προσπαθώ είχα πάνω - κάτω το ίδιο πρόβλημα: δεν θέλουν να φύγουν από την περιοχή τους,έπρεπε συνέχεια να πηγαίνω εγώ να τους βρίσκω. Τώρα πλέον έχω βαρεθεί να είμαι μόνη μου και να προσπαθώ κάθε φορά για το αυτονόητο.Με έχει βαρέσει η μοναξιά και ξεκινούν όλες οι συνήθεις ερωτήσεις: Τόσο αντιπαθητική είμαι που κανένας δεν ενδιαφέρεται να με γνωρίσει;και Όταν με γνωρίσει γιατί δε μένει ένας ; και Οκ δεν ήμουν πάντα και η σουπερ κοινωνική αλλά πάντοτε κατάφερνα να κάνω φιλίες;Πραγματικά δεν ξέρω τί να κάνω.