ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αν μπορούσατε να "μιλήσετε" στον 20χρονο εαυτό σας τι θα τον συμβουλεύατε? Εγώ θα του έλεγα να πάψει να αγχώνεται γιατί το άγχος θα του καταστρέψει τη ζωή. Να νοιάζεται περισσότερο τον εαυτό του. Εσείς?

Εμφανίζονται κάτι μαύρα παράθυρα και κλείνουν μόνα τους αμέσως τι είναι ?

σχετικά με τον χαρακτήρα του άλλου και τι έχει να σου προσφέρει σαν άνθρωπος. Να μοιραστείς την ζωή σου θέλεις από δω και πέρα και δεν χωράνε λάθος επιλογές από ένα σημείο και μετά. Να σου αρέσει η άλλη δε λέω αλλά όταν αλλάζουν τα κριτήρια σε ελκύει από μόνο του κάτι το αληθινό. Άντε με τα μυαλά που κουβαλάτε μερικοί σας βλέπω τους περισσότερους σε είκοσι σε τριάντα χρόνια να είσαστε καλαμιές στον κάμπο και να χτυπάτε το κεφάλι στον τοίχο και δεν θα υπάρχει ένας άνθρωπος να πείτε δυο κουβέντες και να σας δώσει ένα ποτήρι νερό. Θα γεμίσει η χώρα χιλιάδες ηλικιωμένους που θα ζούνε μόνοι εκεί να δείτε κρίση και απελπισία. Όσο είναι καιρός να συνερχόμαστε εγώ δόξα τον θεό βρήκα μια καλή γυναίκα αργά αλλά την βρήκα, πάμε τις βόλτες μας κάνουμε τις δουλειές μας και συζητάμε για αργότερα να μείνουμε στο πατρικό μου στο χωριό. Να έχουμε τον κήπο μας και να ζήσουμε να έχουμε ο ένας τον άλλον. Είμαστε στα 60 είμαστε πολύ καλά στην υγεία μας κάνουμε ακόμη σχέδια και μας αρέσει να ταξιδεύουμε. Η σύντροφός μου με παρασέρνει και περπατάμε κάθε μέρα πηγαίνουμε σε συναυλίες πράγματα που δεν έκανα ποτέ μου. Πριν έξι μήνες αρρώστησα ήταν από πάνω μου να με φροντίζει αν δεν ήταν εκείνη θα ήμουν έρημος. Κάνουμε έναν έρωτα αλλιώτικο, αργό και τρυφερό και τα βράδια κοιμόμαστε αγκαλιά. Της ζήτησα να με παντρευτεί και είπε ναι, μας λένε συγγενείς πως δεν χρειάζεται σε αυτήν την ηλικία αλλά γραμμένους τους έχουμε η αγάπη δεν έχει ηλικία και εμείς αγαπιόμαστε και λέω δόξα τον θεό που μπορώ και αγαπάω ακόμα.

καλησπέρα θα επιθυμούσα μια συμβουλή ....... ζω με την μάνα μου είμαι "ιοθετιμενη" ο πατέρας μου ο θετός δε ζει ............... η μάνα μου πάσχει από κατάθλιψη 30 χρονια είναι μεγάλη σε ηλικία .............. εγώ αντιμετωπίζω ένα νευρολογικό πρόβλημα κι δε είμαι καλά με τον εαυτό μου............ η μάνα μου ζητα να της αφιερώνομαι ολοκληρωτικά εδω κι χρονια .............. αυτό με πνιγει πολύ έχω κόψει κοινωνικές "συναναστροφεσ χρονια" τώρα ................ ασχολούμαι συνεχώς με "εκεινη"........... αυτή είναι εγωκεντρική από τότε που την γνώρισα μόνον τα δικά της "συνεσθιματα εχουν" σημασία θεωρεί ................ασκεί συναισθηματική χειραγώγηση και βία παλιότερα σωματική ............... ζητα το 100 τις 100 να της δόσεις κι αν της δόσεις το 99 θα δυσαρεστηθεί ................. τι να κάνω εγώ ??? τα δικά μου θέλω οι ανάγκες τα όνειρα μου δε έχουν καμια τελικά αξια ??? κι νάxοω κι της κοινωνίας την απόρριψη από παντού.............. να νιώθω ότι πουθενά δε ανήκω όσο κι αν προσπαθώ κι παλεύω να βρω κι εγώ λίγη αποδοχή κάπου μια στήριξη .............. ούτε συγγενείς ούτε φίλοι τίποτα ........παρακαλώ θα ήθελα απαντήσεις με λίγη ανθρωπιά κι όχι εξυπνάδες κι βλακείες ..............που μερικοί απαντάτε σε άλλες εξομολογήσεις κι θίγεται πρόσωπα κι καταστάσεις .......... αν δε έχετε κάτι να πείτε με σωστό τρόπο "αφιστετο"............. προχωρήστε σε κάποιο άλλο μήνυμα κι κάντε χαβαλέ ανώδυνα με πιο ανάλαφρες συζητήσεις και θέματα ............... ευχριστω πολύ "εκτοπροτερον" monaxia

Πριν μερικά χρόνια είχα γνωρίσει κάποιον από εδώ και βγαίναμε. Ένα από τα τελευταία μας ραντεβού, ήταν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Είχα χαρεί τόσο πολύ γιατί πίστευα πως θα μου έλεγε να είμαστε μαζί. Ήμουν ενθουσιασμένη και χαρούμενη. Σε μια στιγμή μου λέει "Μην ενθουσιάζεσαι, γιατί εγώ μπορεί να είμαι ερωτευμένος με άλλη κοπέλα ". Ένιωσα ξαφνικά τόσο αβοήθητη, ήθελα να εξαφανιστώ και να γυρίσω σπίτι μου να κλάψω με την ησυχία μου. Το πρωί εκείνης της μέρας, είχα οργώσει όλη την Αθήνα για να βρω marshmallow σε σχήμα καρδιάς. Ήθελα, με το νου μου, να τα φάμε μαζί όταν θα μου έλεγε να γίνω η κοπέλα του. Αφού με διέλυσε με τα λόγια του, μου είπε "Τι είναι αυτό που είπες ότι έχεις στην τσάντα σου για μένα;" και του είπα "Δεν πειράζει ας το αφήσουμε". Στο μυαλο μου, είπα πως αυτά τα ζαχαρωτά θα τα φάω με έναν άντρα που θα θέλει να είμαστε μαζί. Έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε. Τα marshmallow έληξαν και τα πέταξα. Νιώθω τόσο απογοητευτικά μόνη. Έχω τόση αγάπη να δώσω, τόση τρυφερότητα και φαίνεται πως κανένας δεν θέλει να είναι μαζί μου. Φταίω εγω; Φταίει ο κοσμος; Δεν ξέρω. Είμαι τόσο μόνη :(

Προχτές μέθυσα και είπα στην παρέα μου και στους γονείς μου ότι είμαι λεσβία.. Τώρα τι κάνω? Αν τους πω ότι δεν είμαι και ότι δεν θυμάμαι ότι είπα κάτι τέτοιο θα με πιστέψουν?.. Η απλά να παραδεχτώ ότι είπα αλήθεια?

Και σημερα τσακωθηκα με την μανα μου 1. γιατι με λεει χοντρη (1.59 και 53 κιλα) και πως θα επρεπε να ειμαι 49 τουλαχιστον και λιγοτερα 2. πιστευει οτι οι γυναικες δεν μπορουν να οδηγησουν και πρεπει να ειναι συνοδηγος παντα ενας αντρας και να μην κανουν μεγαλες αποστασεις. Λοιπον, βλεπετε ποσο ηλιθιοι ειναι καποιοι γονεις; Και περνανε τετοιες ηλιθιοτητες στα παιδια τους; Και καλα εγω καταφερα να εχω δικη μου αποψη σε πολλα και να ξερω να απανταω καταλληλα και να εξηγω γιατι κατι τετοιες αντιληψεις ειναι βλακωδης ομως (πχ η ξαδερφη μου που τωρα τελειωνει το Λυκειο) πολλα παιδια μεγαλωνοντας απλα παπαγαλιζουν οσα ακουνε απο τους γονεις και δεν δημιουργουν ποτε δικη τους αποψη με αποτελεσμα να εχουμε εναν φαυλο κυκλο. Και το κακιστο με αυτο ειναι οτι δεν δεχονται αλλη αποψη αυτα τα νεα παιδια, και ας τους αραδιαζεις χιλιους λογους που ειναι λαθος, και αυτα να μην μπορουν να σου πουν εναν που ειναι σωστο αυτο που υποστηριζουν. Εχω απειρα παραδειγματα να πω αλλα τελος παντων! Εχω εκνευριστει απιστευτα απο την ανθρωπινη ηλιθιοτητα και ηθελα λιγο να το βγαλω απο μεσα μου γιατι παλευω να βοηθησω ανθρωπους να σκεφτονται πιο ορθα και αυτοι εχουν βουλωμενα αυτια και ματια! Εκνευριστηκα παλι ουφ!

Μια προσευχή και για μένα..

Ειμαι 37 χρονων και δεν ειχα ποτε σχεση με γυναικα. Εκανα σεξ μερικες φορες επι πληρωμη,αλλα δεν την βρισκω με την διαδικασια. Η φαση ειναι πως ποτε δεν προσεγγισα αλλο ανθρωπο,αλλα εμεινα να φαντασιωνομαι ρομαντικες ιστοριες και τον τελειο ερωτα. 3-4 γυναικες στα τοσα χρονια με διεκδικησαν εντονα,αλλα τις απερριψα ο ιδιος,γιατι τις εβλεπα φιλικα και δεν ηταν στις προσδοκιες μου. Σημερα το σκυλομετανιωνω. Το οξυμορο ειναι πως εχω αρκετα καλη εμφανιση και γενικα ξερω να μιλαω και να συμπεριφερομαι. Απλα πλεον εκ των πραγματων δεν εχω κυκλο,ουτε αντοχες και αισθανομαι πως η ζωη μου περασε. Αν τα γραφω ολα αυτα ειναι για να τα πω σε καποιον πρωτα απο ολα,να το βγαλω απο μεσα μου,μια και δεν το υποψιαζονται ουτε οι πιο στενοι μου ανθρωποι,αλλα εγω βασανιζομαι καθε βραδυ και μου ερχετε τρελα που εχω χασει τον ερωτα και για να διδαχθουν και κατι απο εμενα οι νεοτεροι και οι νεοτερες που ισως να εχουν βυθιστει σε μια τετοια στασημοτητα

Αναρρώνω από πτώση,έχω πυρετό από αμυγδαλίτιδα και εμπύρετο μικράκι. Στο σπίτι θα επιστρέψω 9 μιση.Θέλω να ξημερώσει αύριο Μάρτης.