ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έχω ακούσει πολλές φορές από ανθρώπους πως η εμφάνιση δεν μετράει και αναρωτιέμαι αν πραγματικά το εννοούν , αν πιστεύουν αυτό που λένε ή συμβιβάζονται για να κερδίσουν αλλά στοιχεία ,την προσωπικότητα του διπλανού τους ή συμβιβάζονται για τις δικές τους ανασφαλειες ,δεν θέλουν ομορφότερο άτομο , ψηλότερο ,αδύνατο κλπ . Τι πιστεύετε;

Είπαν και οι δυο.Τέλος ιστορίας.

Πέρσι έφαγα ένα κόλλημα με έναν τύπο ναρκισσιστή, σαχλό, στα μάτια μου φαινόταν βέβαια τότε γλύκας, και τώρα που είμαι σε σχέση με έναν άντρα με τα όλα του νιώθω τόσο ηλίθια που άφησα τον εαυτό να αφεθεί και να κολλήσει με έναν τύπο τόσο αδιάφορο και ψυχρό, όπως αποδείχθηκε.

Ένα σου τηλεφώνημα. Έστω κι αυτό που δεν ήξερες τι να πεις και το έκλεινες. Ακόμη κι αν δεν ήσουν εσύ, εγώ σε ερωτευομουν ακομα πιο πολύ και πίστευα πως ακόμα με θυμασαι και πως κάποια μέρα, δεν μπορεί, θα συναντηθούμε πάλι. Η καρδιά μου χτυπούσε από αγωνία τόσο δυνατά λες κι ήμουν κοριτσάκι, και περίμενα να ακούσω έστω μια λέξη ή λίγη μουσική. Μα πως να σε ακουσω τωρα πια, μου έχεις λείψει.

Έχασα πολλά κιλά και τώρα ειμαι στα φυσιολογικά μου συν 5 παραπάνω. Όλοι βλέπουν τον χοντρό που αδυνάτισε αλλά εγώ βλέπω τον χοντρό αδυνατισμένο που χρειάζεται γυμναστήριο και να χάσει κι αλλο βάρος. Επίσης το σώμα μου θέλει συμμάζεμα. Τι εννοώ; εννοώ πως είναι απαραίτητο τα χαλαρωμένα μου μπράτσα, η κοιλιά και τα πλαδαρά μου πόδια να συμμαζευτούν και να σφίξει τι δέρμα μου. Ειμαι σαν μπαλόνι που ξεφούσκωσε απότομα και του έμειναν τατουαζ-δωράκι οι ραγάδες και η χαλάρωση.

Το ειναι μου

Τι γίνεται όταν του λές ότι τον σκέφτεσαι, σου λέει και εκείνος πως σε σκέφτεται αλλά είναι αλλού και είναι χαρούμενος πια;

Δεν έχω θαρρος να αλλάξω πολλά πράγματα στην ζωη μου με τρομάζει η αλλαγή έχω επαναπαυτει στην μίζερη καθημερινότητα και το ερώτημα είναι να μείνω έτσι όπως είμαι ή να πάρω ρίσκα

Το πρόβλημα μου είναι τα πεταχτά μου αυτιά. Από μικρός μου έχει δημιουργηθεί ή μάλλον μου δημιούργησαν ένα κόμπλεξ και χρόνια τώρα δεν λέει να με αφήσει ήσυχο. Καθημερινά είναι κάτι που με ενοχλεί. Έχω την εντύπωση οτι όλοι αυτό παρατηρούν πάνω μου, στις φωτογραφίες προσπαθώ να κρύβομαι γιατί με κάνει και αισθάνομαι άσχημα. Στην ουσία δεν είναι και τόσο πεταχτά αλλά τα κόμπλεξ είναι κόμπλεξ. Θέλω να τα διορθώσω με επέμβαση (πλαστική). Αλλά σκέφτομαι πάλι πως θα σχολιαστεί απο τους γύρω μου. Όμως στην πραγματικότητα θα με κάνει να νιώσω σιγουρα καλύτερα με παραπανω αυτοπεποιθηση και θα πάψω να ασχολούμαι πια με αυτό. Ποια είναι η γνώμη σας;

Ζω με τους γονείς μου και ολη μερα έχουμε τσακωμούς. Η μαμα μου απλά θα ουρλιάξει για να μου πει το οτιδήποτε. Θα ουρλιαξει που άφησα τη ντουλάπα λιγο ανοιχτή και χτύπησε πανω η πόρτα. Θα ουρλιαξει που δεν έστρωσα το κρεβάτι τοσο ίσια όσο ήθελε. Θα ουρλιαξει για τα πανταααααααα. Αυτο με επηρεάζει και σε όλα τα υπόλοιπα. Συνήθως ουρλιάζει λιγο πριν βγω έξω, εγώ βγαίνω με κλάματα και απλά δεν έχω όρεξη όλο το βράδυ. Όλη μερα έχω άγχος μήπως άφησα καμία τρίχα κάτω και τη δει και ουρλιαξει. Μήπως δεν εφαγα όλο το φαΐ μου και ουρλιαξει. Μόνο ουρλιαχτά. Το μεσημέρι πέταξα τη πετσέτα της κουζίνας καταλαθος πανω σε ένα πιατο με φαΐ με αποτέλεσμα να ακουμπήσει η γωνία της πετσέτας στο φαΐ και η μαμα μου απλά ούρλιαζε για 10 λεπτά που το εκανα αυτο. Έχω μονίμως άγχος. Πλέον κλείνομαι στο δωμάτιο μου να μη τη βλέπω που ουρλιάζει και αναρωτιέται άμα κλείνομαι επειδή έχω γκόμενο. Επισης οτι και να κάνω μετα θα με προσβάλει. Θα αρχίσει να κατηγορεί και να με στολίζει. Αυτά