ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σημερα συναντησα μετα απο 2,5 χρονια μια κοπελα που ηταν πολυ ερωτευμενη μαζι μου οπως μου ειχε πει κ δειξει η ιδια..η τελευταια μας συνομιλια τελειωσε οταν με διαολοστειλε γιατι θελησα να εκμεταλλευτω τα συναισθηματα της κ ενω ημουν παντρεμενος της ζητησα να βριακομαστε κρυφα.Ολο αυτο τον καιρο δεν την ειχα σκεφτει,της μιλησα σημερα κ ενω ηταν απομακρη μου ειπε οτι τοτε επικρατησε η λογικη κ το ενστικτο της αυτοσυντηρησης.Μαλιστα μου ειπε οτι παντρευτηκε κ οτι ειναι μια χαρα πια.Απο τη μια θυμωσα που φερθηκε ετσι ενω ελεγε οτι ηταν ερωτευμενη μαζι μου και απο την αλλη ζηλεψα που φερθηκε με τοση αξιοπρεπεια.Εσεις τι γνωμη εχετε;

Έχασα όλους τους φίλους μου λόγω πανελληνίων, πραγματικά δεν ξέρω με ποιον να βγω βολτα, και το έχω πραγματικά ανάγκη! Τι να κανω; Να βγω στους δρόμους να ψαρεύω άτομα; Ειμαι απελπισμένα μόνη..

Αυτο θα θυμαμαι μονο.Κι αν ησουν οντως εσυ, δε θα το μαθω ποτε.Ξερεις... Ειχα πραγματικα σκεφτει τοσα ομορφα πραγματα που θα μπορουσαν να γινουν, ειχα τοσες πολλες ιδεες και ηθελα να στις πω γιατι πιστευα οτι θα μπορουσες να αλλαξεις πολλα.Η αληθεια ειναι οτι πιστευα πιο πολυ σε εσενα παρα σε εμενα. Πιστευα σε εσενα πιο πολυ απο ο, τι πιστευεις εσυ στον εαυτο σου.Και αυτο να ξερεις δεν εχει καμια σχεση με το πως ενιωθα για εσενα.Ομως ολα γινονται για καποιο λογο. Ισως καποτε τον μαθω.

Είμαι 50 χρονών, διαζευγμένη εδώ και 15 χρόνια κι έχω μία σχέση εδώ και 8 χρόνια με τον 58χρονο Γ. Έχουμε και οι δύο μεγάλα παιδιά (φοιτητές). Όταν ο δικός μου γιος πέρασε στο πανεπιστήμιο, πίστευα πως θα μου πρότεινε να συγκατοικήσουμε ή τουλάχιστον να περνάμε παραπάνω χρόνο μαζί. Να αναφέρω πως τόσα χρόνια η σχέση μας ήταν του Σαββατοκύριακου μια και εγώ γυρνούσα σπίτι για να είμαι με τον γιο μου. Τώρα που ο γιος μου μετακόμισε (φοιτητής ον) κι αφού δεν έβλεπα να προτείνει κάτι "παραπάνω" για τη σχέση μας, το πρότεινα εγώ. Φάνηκε αμέσως πως δεν θέλει κάτι περισσότερο με την αιτιολογία την άσχημη (προ 10ετίας) σχέση με την πρώην γυναίκα του...Μου είπε μάλιστα πως είμαι η καλύτερη δυνατή επιλογή για εκείνον (δυστυχώς όχι η μοναδική επιλογή), αλλά φοβάται, δεν θέλει κάτι παραπάνω. Είμαι έτοιμη (με πόνο ψυχής) να τον αφήσω. Ακόμα κι αν το δεχτεί (που δεν το βλέπω), θα είναι προϊόν πίεσης και δεν το θέλω. Θα ήθελα να με θέλει όπως κι εγώ, αλλά...

πάντα όταν μαλώνουμε και έχει αυτος άδικο θα σταματήσει να μου μιλάει. Οταν θα του περάσει θα ειναι λες και δεν έγινε ποτε τίποτα. με εχει κουράσει αυτο. μετά απο επτά χρονια σχέσης με κανει να αισθάνομαι ηλίθια. βασιζόμαστε πάντα σε αυτά που κανω εγω λάθος και όταν ειναι αυτος το πρόβλημα απλά δεν το ξανασυζητάμε. και εαν παω να το ανοίξω το θέμα για συζήτηση έχω την ίδια αντιμετώπιση. τι ειναι αυτο;

Στην ουσία δεν έγινε ποτέ τίποτα μεταξύ μας, όμως τώρα πια ό,τι και αν υπήρχε νιώθω πως έχει τελειώσει και έχω δώσει εγώ το τέλος. Αυτό θεώρησα σωστό, δεν ξέρω για ποιον. Για εκείνη; Για μια κοπέλα που δεν ξέρω καν; Για την συνείδηση μου;Τελικά δεν ξέρω, έχω μπερδευτεί. Όταν θέλεις κάποιον πρέπει να τον διεκδικείς ή να τον αφήνεις ( ακόμα και αν σου δίνει δικαιώματα και ελπίδες για να προσπαθήσεις) αν είναι αλλού;Πείτε μου ότι έκανα το σωστό.

Γεια σας! Ειμαι κοπελα 20 χρονων και εχω προβλημα με την σχεση μου.Οι γονεις μου ειναι αρκετα παλαιών αρχών και δεν με καταλαβαίνουν. Εδω και ενα χρονο διατηρώ μια σχεση με ενα παιδι που σπουδάζει σε ιεκ Ενω εγω σε ΑΕΙ. Συνεχώς με υποβαθμίζουν και εμενα Αλλα κ τον ιδιο. Οι γονεις μ δεν θελουν να βγαινω μαζι του Γιατι τον θεωρούν πολυ υποδεέστερο μου και φτωχό και με κατακρίνουν συνεχεια που βγαινω μαζι του. Επισης αρκετες φορες με βριζει πορνη επειδη μπορει να βγω αργα το βραδυ ή να ντυθω οπως ντύνονται κοπελες της ηλικίας μου σε λογικα πλαίσια. Ουτε διακοπες με αφηνουν να παω μαζι του, ουτε να κοιμηθω ενα βραδυ σπιτι του τιποτα. Ισα ισα με θεωρούν μικρη για να εζω σχεση Αλλα απο την αλλη θελουν παντρευτώ μικρη... δεν το καταλαβαινω αυτο το πραγμα

Ποτέ,μα ποτέ,δεν κατάφερε ένας κακός άνθρωπος να γίνει σοφός.

Είμαι κοπέλα 19 ετών δεύτερο εξάμηνο πλέον στη σχολή μου. Θεωρούμαι εμφανίσιμη, σχετικά έξυπνη και αρκετά κοινωνική. Δεν περιαυτολογώ, μου το έχουν πει άτομα εκτός από γονείς και υποψηφιους μνηστήρες. Όλα καλά μέχρι εδώ. Πάντα στο θέμα παρέας είχα πρόβλημα. Τα αγόρια στο τέλος μου έκαναν ερωτικές εξομολογήσεις και οι κοπέλες έβρισκαν αφορμές να ξεκόψουν μαζί μου λόγω ζήλειας. Ήμουν πάντα αγαθή κ έδινα τα πάντα στις φιλίες κ στο τέλος κατέληγα μόνη. Όπως έγινε και τώρα. Ο λόγος ανούσιος καθαρα θέμα της άλλης πλευράς. Κανονισα γενέθλια αλλού η φίλη δεν μπορούσε να έρθει διότι της το απαγόρευσαν οι δικοί της και νευρίασε που δεν έφερα τις άλλες μου φίλες εδώ επειδή δεν μπορούσε να έρθει μαζί μας αυτη. Συν ότι με θεωρούν οι δικοι της κακη επιρροή γιατί ζω μόνη μου κ έχω ελευθερία μιας και αυτή σπουδάζει στην πόλη που έχει μεγαλώσει. Οι άλλες μου φίλες μένουν σε άλλες πόλεις κ όχι σε αυτή που σπουδάζω κ αυτό το κάνει ακόμη πιο δύσκολο. Λοιπές γνωστές έχουν σχέσεις και τα δίνουν όλα εκεί κ γω μένω κλεισμένη σπίτι. Από την ερωτική πλευρά οποίος μου αρέσει είναι μη διαθέσιμος για διάφορους λόγους ή κλινική περίπτωση. Μόνη και σε αυτό. Χάνω τα καλύτερα μου χρόνια στο σπίτι. Όποιον και να γνωρίσω είτε φίλο είτε σύντροφο ξέρω που θα καταλήξει κ στο τέλος δεν το επιχειρώ καν. Έχω απογοητευτεί και ήμουν πάντα το καλό παιδί που δίνει και στο τέλος δεν παίρνει τίποτα. Δεν είχα ποτέ ύφος η έπαρση. Ήμουν σωστή. Και δεν κέρδισα τίποτα. Δεν ξέρω τι να κάνω με έχει πάρει από κάτω και προφανώς δεν βγαίνω έξω ούτε για να πάρω αέρα.Μου λένε μια σχέση θα σε βοηθήσει. Ας μου πει κάποιος που να τη βρω όταν όλοι ενδιαφέρονται να γ******ν κ ποτέ να γνωρίσουν ένα άτομο βαθύτερα. Διότι όταν "βλέπεσαι" θέλουν να σε έχουν για βιτρίνα. Αυτά. Έχω απελπιστει.

Μπήκαστο γραφείο του αφεντικού μου για να του πώ οτι χρειαζόμουνοπωσδήποτε κάποια βοήθεια ή μια προθεσμία για το μεγάλο ερευνητικό πρόγραμμα στο οποίο εργαζόμουν.Δεν πρόλαβα καν να αναφέρω το αίτημά μου, και κατευθείαν με πήρε μονότερμα:*Ξέρω πόσο πολύ θέλεις να πας στο σπίτι και στην οικογένειά σου.Τους λείπεις, βέβαια, αλλά ξέρεις πόσο θα χαρούν μόλις μάθουν οτι πήρες προαγωγή που σχεδιάζουμε για σένα.Σεν πειράζει όμως πήγαινε. Ασχολήσου περισσότερο με τα παιδιά.Απλώς , να ξέρεις ότι αν είναι αυτες οι προτεραιότητές σου να αναθεωρήσουμε τα σχέδια που έχουμε για σένα*.'Eνοιωσα σαν να έφαγα ένα γερό χτύπημα κάτω από τη ζώνη, και με ώρα δεν ξέρω τι να κάνω.