ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

είχα καιρό να μπω να γράψω.. πάντα εσύ είσαι η αιτία όταν το κάνω.. παλί εδώ λοιπόν μετά από μια ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια να λειτουργήσει η φάση με εμάς.. και αναρωτίεμαι πως ξεπερνάς κάποιον που νοίαζεσαι τόσο πολύ?.. τι πρέπει να κάνω ? όσο μιλάμε νίωθω ότι το μυαλό μου και η καρδία μου είναι εκέι σε εσένα.. πρέπει να σε αφήσω όμως στο παρελθόν μου.. αλλά πως? πρωτη φορά μου είναι τόσο δύσκολο..

Παράτησα τη Σχολή μου... δεν ξερω γιατί αλλα νιώθω τύψεις... δεν προσπάθησα αρκετά; βαριόμουν; τι έφταιξε; Γιατί πείρα αυτη την απόφαση; το μονο σίγουρο ότι δεν μου αρεσε σαν Σχολή.. λεω στον εαυτό μου ότι έπρεπε να ζοριστω και να τη βγαλω! Νιώθω απαίσια. Ένιωθα πίεση και της ελάχιστες φορες που πήγαινα.. έφτασα σε σημείο να μην με νοιάζει. Πάντα ήθελα ενα ανώτερο πτυχίο.. εκραζα τα ΙΕΚ και θα καταλήξω εκει. το μονο που με παρηγορεί ειναι οτι θα σπουδάσω αυτο που μου αρέσει απλα στο ΙΕΚ. Ντρέπομαι να λεω οτι άφησα το ΑΤΕΙ για να μπω στο ΙΕΚ.. δέχομαι αρνητικές κριτικές απο παντού λογο της επιλογής μου......

....μα γιατί να ειναι τοσο πολυ δύσκολες οι προσωπικές σχεσεις.Γιατι να πνιγόμαστε σε μια κουταλια νερό και γιατι να κανουμε την ζωη μας δύσκολη διογκώνοντας μια ανευ σημασιας κατάσταση. ...δλδ ειλικρινα..!

Από τότε που έφυγες αγάπησα τον εαυτό μου!! Οπότε σε ευχαριστώ.Αγάπησα περισσότερο τις φακίδες μου που εσύ ήθελες να ξεφορτωθώ. Αγάπησα περισσότερο το σώμα μου, όταν εσύ απλά έβλεπες μόνο τις ατέλειες μου. Αγάπησα περισσότερο τον χαρακτήρα μου, όταν εσύ τον κατέκρινες.Αγάπησα εμένα όταν εσύ ποτέ σου δεν το έκανες!!Ειλικρινά σε ευχαριστώ λοιπόν γιατί αν και άργησα, κατάλαβα πως μόνο εμείς φτιάχνουμε το μέσα μας και πως σε κάθε νέα γνωριμία είτε ερωτική είτε φιλική, δεν θα αφήνω κανέναν να επηρεάσει το είναι μου.Δεν με νοιάζει πλέον που δεν σου αρέσω, εμένα μου αρέσω!.! Ε.

Σχεδον 24 πισω στο σπιτι των πολυ διαταραγμενων γονιων μου, με ελαχιστους φιλους κανεναν να ρωτησει πως ειμαι, αν ειμαι καλα. Και οσοι ρωτανε θελουν απλα να "ακουσουν" ενα καλα, ΕΣΥ για να αρχισουν τα δικα τους. Ολοι βυθισμενοι στα προβληματα τους πως να καταλαβουν οτι ο αλλος ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ πνιγεται. Σχεση; Δεν ειχα ποτε. Παντα εμπλεκα με ανθρωπους ακαταλληλους που με μειωναν και με παραταγαν οπως ακριβως εκανε και ο πατερας μου. Πως ειναι αραγε να ξυπνας και να νιωθεις ας πουμε αγαπη; εμπιστοσυνη; θαλπωρη; Να ξυπνας και να θελεις να παρεις τη ζωη απ τα μαλλια και να την ξεζουμισεις; Δεν ξερω. Θελω να μαθω. Να μην υπαρχω μονο. Να ζω. Το προβλημα ειναι οτι τα παρατησα, την απραξια ειναι δυσκολο να την ξεπερασεις οταν νιωθεις να σου ανοικει μονο η μοναξια σου και το τιποτα που εισαι. Ποιος να μαζεψει τα κομματια και ποιος να καταλαβει το γιατι. Και ποιος να σε δεχτει πραγματικα οπως εισαι, για αυτο που εισαι . Δεν ξερω

Αγχος, πιεση, δουλειες, λεφτα, καθημερινοτητα, στοχοι, deadlines, λογαριασμοι. Ετσι καταντησαμε τη ζωη, ενω στη πραγματικοτητα αυτο που μετραει ειναι η αγαπη. να χεις 2 χερια να σ αγκαλιασουν κ εναν ανθρωπο να μοιραστεις τη χαρα σου κ το χαμογελο σου. Τελικα να απλοποιησουμε τη ζωη μας πρεπει. αυτο χρειαζεται για να ζησουμε.

ποσο θα θελα να γυρισω τον χρονο πισω. τοσα λαθη. υπαρχει κανεις στα 28 να αισθανεται τοσο χαλια? καμια ελπιδα πουθενα, σε κανεναν τομεα. Γιατι τετοια αποτυχια;

Έχει πάει δώδεκα και...είσαι άδειος ..Όχι...δε θα πας σπίτι σου ..Γιατί σε ένα απόλυτα άδειο μαγαζί κάθε βράδυ θα υπάρξει το βλαμμένο ζευγαράκι που θα έρθει θα κάτσει και μετά θα ρωτήσει "μήπως κλείνετε?" Θα κλείναμε φίλε .Αλλά τώρα ήρθες.και μας πας μια ώρα πίσω. Γιατί μόλις αποφασίσεις να φύγεις έχουμε να κάνουμε σκούπα-μάπα όλο το μαγαζί. Και να πάμε σπίτι μας στις τρεις .Γιατί εσύ δε μπορείς να καταλάβεις..καληνύχτα λοιπόν και στην υγεία σου

Έκανα το λάθος να δώσω στην κοπέλα μου το αμάξι. Μου το επέστρεψε με γδαρμένη την αριστερή πλευρά, από την πόρτα του οδηγού μέχρι πίσω. Της είπα να πληρώσει το συνεργείο και κλαίει. Θα κλάψω εγώ στο τέλος.

Πέρσι δουλεύαμε μαζί και υπήρχε καλό κλίμα μεταξύ μας. Ίσως και να φλερτάραμε αθώα. Μετα εγώ έφυγα από εκείνη την εταιρεία. Φέτος τον συνάντησα μετά από μήνες στο μετρό πηγα να τον χαιρετήσω με φιλική διάθεση,μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, και ήταν πολύ ψυχρός μαζί μου. Σχεδόν αγενής. Ήθελα να τον ρωτήσω μάλιστα και κάτι για τη δουλειά και είχε ένα ύφος βαριεστημενο σαν να μου έκανε χάρη που μου μιλούσε. Σήμερα τον ξανά είδα στο μετρό πάλι (είναι το σημείο συνάντησης μας δουλεύουμε κέντρο) και ήμουν εγώ ψυχρή μαζι του.Με χαιρέτησε πρώτος μιλούσα στο κινητό και ίσα ίσα που τον χαιρέτησα. Βρεθήκαμε στο ίδιο βαγόνι και ούτε του μίλησα αν και τον είδα να κοιτάζει κάποια στιγμή προς το μέρος μου. Και σκέφτηκα δεν θα είμαι συνέχεια εγώ το καλό το χαζοχαρουμενο. Αν κάποιος είναι αγενής μαζί σου ενώ εσύ δείχνεις τόση καλή διάθεση δεν αξίζει ούτε την ελάχιστη προσοχή σου. Πήξαμε στα γαϊδούρια πια!!