ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Οικογενειακή πίτσα και οικογενειακό παγωτό.Δυο έννοιες που ποτέ δεν κατανόησα.Χρειάζεται άραγε μια ολόκληρη οικογένεια για να καταναλωθούν 8 κομμάτια πίτσα ή 700ml παγωτό;Ίσως τελικά μέσα στο στομάχι μου κρύβεται μια 4μελής οικογένεια...ποιος ξέρει;

Δεν μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου. Ξέρω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να είμαστε μαζί και παρόλα αυτά το μυαλό μου δεν λέει να ξεκολλήσει. Πρώτη σκέψη όταν ξυπνάω και τελευταία πριν κοιμηθώ κυριολεκτικά. Αφαιρούμαι ακόμα και όταν βγαίνω,που υποτίθεται το κάνω για να ξεχνιέμαι, αλλά μου έρχεται και πάλι η εικόνα του ή στιγμές που ήμασταν μαζί. Πώς θα σταματήσει όλο αυτό; Πάω σπίτι και βάζω τα κλάμματα καμία φορά... Πολύ άσχημο συναίσθημα όλο αυτό και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ για να μην πονάει τόσο. Με τον καιρό θα περάσει το ξέρω αλλά τώρα τα έχω παίξει!

Ζω στο εξωτερικό και δουλεύω για μια μεγάλη εταιρεία εδώ και τέσσερα χρόνια. Πριν ένα χρόνο πήρα προαγωγή και έχω τη δική μου ομάδα. Δυστυχώς έκανα το λάθος και ερωτεύτηκα τον κατά 15 χρόνια νεότερο υπάλληλό μου. Δεν το έχω πει σε κανέναν, πρώτον λόγω διαφοράς ηλικίας και δεύτερον γιατί θα σημάνει το τέλος της καριέρας μου. Απλά ελπίζω κάποια στιγμή να μου "περάσει".

Πως καταπολεμάμε την ερωτική ανασφάλεια; Πως χαλαρώνουμε τις σκέψεις που κάνουν πάρτι στο κεφάλι, όταν με το αντικείμενο του πόθου σου δεν έχετε μιλήσει για μερικές ώρες και σκέφτεσαι οτι πολύ πιθανόν να είναι με κάποια άλλη κοπέλα; Η αυτοπεποίθηση φταίει; Το οτι ίσως να μην έχω αρκετή πίστη στον εαυτό μου να φταίει; Τι φταίει και πως καταπολεμάται;

Πλέον πατημένα στα 30...καταλαβα ότι δε εχει σημασία η ομορφιά αλλά ο χαρακτήρας.... Κ αυτό το λέω γτ παλιά έμπλεξα με ωραίους αλλά από ουσία 0!!!εντελώς τυχαία γνώρισα κάποιον που ξέρει τι θέλει κ εχουμε πολλά κοινά γ τη ζωη!!!!! Αλλά ξερω οτι εμφανισιακά δε μου πολυτεριαζει!!!! Να δώσω ευκαιρία??

Καθόμουν μόνος κ είδα ένα ζευγαράκι που αγκαλιαζονταν φιλιοταν ποσο ωραίο ολα σου τα προβλήματα τα ξεχνάς

Περίμενα πολυ περιμενα.. Μεχρι που ολα ξανα καταστράφηκαν.. Ξανα παλι..

Ο περισσότερος κόσμος είναι αγενέστατος...δεν σέβονται τίποτα και απλά έρχονται με υφάκι και αγένεια για να σου την σπάσουν...αναγκαστικά τα ανέχεσαι αλλά μέσα σου βράζεις...σεβαστείτε πως ο άλλος εργάζεται και δεν είναι το δουλικό σας..πείτε μία καλημέρα/καλησπέρα και ένα ευχαριστώ,δεν κοστίζει...μακάρι να μην είχα ανάγκη την δουλειά μου και να έβαζα στην θέση τους ορισμένους αμόρφωτους που νομίζουν πως ο κόσμος τους ανήκει... πάλι έχω σκάσει για έναν ηλίθιο που δεν δέχτηκε την πολιτική του καταστήματος που δουλεύω και με έβρισε κιόλλας...

Πήρα το δίπλωμα οδήγησης πριν από 12 χρόνια. Στη δεύτερη βόλτα μου με το αμάξι των γονιών μου στο ξεπαρκάρισμα πάνω από πεζοδρόμιο (εξυπνάδες των γονιών μου) χτύπησα την πόρτα του απέναντι αυτοκινήτου με σχεδόν μηδενική ταχύτητα. Αυτή ήταν η πρώτη συνειδητοποίηση του ποσό εύκολο είναι να χτυπήσεις. Καπάκια έφυγα για σπουδές στο εξωτερικό όπου οδήγησα μια-δυο φορές rental.Όταν επέστρεψα μετά από έναν χρόνο δεν ήθελα να οδηγήσω. Ίσως και η ζωή τα έφερε έτσι που δουλειά, σχολή, μαθήματα κλπ ήταν όλα δίπλα και βολικά. Εδώ και λίγα χρόνια ασχολούμαι με τον τουρισμό και έκανα σεζόν καλοκαίρι σε νησί. Μου μπήκε η ιδέα για μηχανάκι όποτε πήγα πέρσι και πήρα και αυτό το δίπλωμα. Τον χειμώνα πήρα ένα μηχανάκι μικρών κυβικών αλλά με τις βροχές και τις κακοκαιρίες το κυκλοφόρησα μόνο κανα μήνα. Είναι εδώ και τρεις μήνες χωρίς μπαταρία και όλο αναβάλλω να το φτιάξω. Έχω ένα συνεχές άγχος ότι θα το πάρω και κάτι θα συμβεί και θα χτυπήσω. Ίσως έχει να κάνει με τη διαφορά νησιού-πόλης που μένω. Είδα και έναν παλιό συμμαθητή που είχε ατύχημα με μηχανή και φρικαρα.Η δουλειά πάλι είναι κοντά όποτε πάω με μέτρο. Τι να κάνω; Να το φτιάξω και μετά να το κρατήσω ή να το πουλήσω; Κάθε φόρα που είναι να αποφασίσω όλο το αναβάλλω. Βοηθήστε.

ενώ είστε σε σχέση και δε μιλάτε μεταξύ σας για τα προβλήματα δεν μπορώ να το καταλάβω...και πάτε και παρεξηγιέστε χωρίς κουβέντα. μπράβο!