Ο πατέρας μου έχει σχέση με μια 35χρονη. Είμαστε συνομήλικοι με την κοπέλα. Για την ακρίβεια είμαι 4 μήνες μεγαλύτερος. Δε θύμωσα που έχει ξεμωραθεί και κυκλοφορεί με την "κόρη" του. Δε χάρηκα που είναι χαρούμενος μαζί της. Ζήλεψα! Ζήλεψα και ζηλεύω αφόρητα γιατί εγώ δεν κατάφερα ποτέ να έχω τέτοια σύντροφο. Και δεν εννοώ μόνο εμφανισιακά. Εντάξει, είναι ωραία γυναίκα αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι έξυπνη, έχει χιούμορ, είναι γλυκιά και σοβαρή. Εγώ δε θα τολμούσα καν να σκεφτώ να της την πέσω αν τη γνώριζα υπό άλλες συνθήκες. Θα έτρωγα σίγουρα χυλόπιτα. Και πάλι, δε ζηλεύω μόνο που ο πατέρας μου έχει διπλα του μια νέα, ωραία και αξιόλογη γυναίκα. Ζηλεύω τον τρόπο που τον κοιτάει, που τον προσέχει...τον θαυμάζει! Λογικό. Είναι επιτυχημένος, μορφωμένος, έξυπνος, προσέχει την εμφάνιση του, έχει αυτοπεποίθηση, ζωντάνια, δεν έχει πια μεγάλα άγχη οπότε είναι κατάλληλος να ικανοποιήσει οποιαδήποτε γυναίκα. Εγώ ζω ακόμα με το άγχος της επαγγελματικής αποκατάστασης, δουλεύω όλη μέρα για να ζω ανθρώπινα, η εμφάνιση μου είναι πολύ μέτρια χωρίς να προσπαθώ να τη βελτιώσω, κάνω σχέσεις χλιαρές για να μην είμαι μόνος και γενικά αν και κάποιες με θεωρούν "κελεπούρι", δεν έχω σχετιστεί ποτέ με κάποια που θα κοιταζόμαστε έτσι. Ζηλεύω και το λέω μόνο σε εσάς.