ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Εχθές συγκεκριμένα έγραψα κάτι σε αυτό το blog και θα ήθελα να εκφράσω την δυσαρέσκειά μου ως προς κάποια μέλη. ΔΕΝ είμαστε δικαστές και κριτές των άλλων ο καθένας βιώνει κάποιες καταστάσεις και θέλει απλώς να τις εκφράσει. Τα σχόλια ορισμένων μελών είναι λίγο προσβλητικά χωρίς να σκέφτεται τι νιώθει ο άλλος. Ας μάθουμε να ακούμε και αν μπορούμε να βοηθάμε τον άλλον έστω με μια καλή κουβέντα χωρίς ειρωνείες και αυθαίρετα συμπεράσματα. Τα συγχαρητήριά μου στους διαχειριστές της σελίδας που διέγραψαν ένα σχόλιο που με ενόχλησε.

Είναι βλακεία να λέτε σε κάποια να μη νιώθει ανασφάλεια γιατί ο άντρας της επέλεξε να είναι μαζί της. Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα μαζί με κάποιον επειδή τον αγαπάν, άλλοι είναι από ανάγκη ή γιατί δεν βρίσκουν άλλον υπάρχουν πολλές περιπτώσεις.

...νοιωθω πανω μου38ρης ,εργασια οχι σταθερη ,παιδικοι "φιλοι" τακτοποιηθηκαν παντρεμενοι με σκυλια γατια με εκαναν στην μπάντα,παρεες δεν εχω μιλαω στους τοιχους , με γονεις ολο μαλωματα (ειδες ο Κωστας μικρότερος απο εσενα σε περασε εφτιαξε οικογενεια , εσυ ουτε μια κοπελα αχρηστε , ,θα μεινεις γεροντοκορος καημενε ) ,απο γκομενα ουτε θυληκια γατα ,θελοντας και μη στα σπιτακια με τα κοκκινα φωτακιαΩρες ωρες σκεφτομαι κατι που δεν με αρεσει αλλα συμβαίνει σκεφτομαι την αυτοκτονια !Γιωργος

ήταν δύο γυναίκες και συζητούσαν και κάποια στιγμή άκουσα τη μία να ρωτάει την άλλη "αλήθεια τώρα, έκανες παιδί για να πάρεις επίδομα;" η άλλη γυναίκα γέλασε και της απάντησε "ναι" (τι ηλίθια γυναίκα όχι μόνο από αυτό που έκανε αλλά δεν μου άρεσε και πολύ ο τρόπος της όπως την έβλεπα). λίγο αργότερα στο ίδιο βαγόνι μπαίνει ένα ζευγάρι γύρω στα 60. κάποια στιγμή απέξω φάνηκε μία εκκλησία και η γυναίκα κάνει τον σταυρό της, βλέπει τον άντρα της και τον χτυπάει στην κοιλιά και κάνει και αυτός το σταυρό του....

Μιλησαμε με βιντεοκληση γιατι ειχαμε καιρο και μετα του ειπα οτι ενοιωσα οσο μιλουσαμε ενθουσιασμο κσι μου ειπε οτι αυτος ενοιωσε νορμαλ γιατι τα λεμε καθε μερα με μνμτα...στην αρχη δε μου αρεσε η απαντηση του...και τον ρωτησα αν πρεπει να χαθω για να το νοιωσει και μου λεει αυτο καταλαβες;μεταφραση παρακαλω..τι εννοει ο ποιητης;

Κατάντια να περιμένεις ενα τηλέφωνο απο εκείνον..τον μοναδικο... αυτόν που αγαπας μονόπλευρα...εκεινος μαλλον απλα νοιάζεται για σενα...δεν δειχνει σημάδια οτι θέλει να ειναι μαζι σου ξανα...και εσυ να πέφτεις στα πατώματα.... μου ειπαν αδιαφόρησε...μου ειπαν σε θελει αλλα τον πολιορκεις πολυ...και που εισαι?δεκα μέρες ...τωρα...δεν στέλνεις ούτε ενα "τι κάνει ς" ...για ποσο να ζητιανευω την αγαπη του? Ποναω ρε άνθρωποι...ποναω.

ότι με κάνεις ευτυχισμένο. δε στο λέω επειδή ξέρω ότι δε θες να ακούς τέτοιου είδους λόγια.

Αντί να σκέφτομαι τι θα κάνω με την ζωή μου, επαγγελματικά, για το αν θα πάω να μάθω άπταιστα καμιά ξένη γλώσσα, ακόμα και τα αγγλικά τα παράτησα πριν το lower αλλά μην με αρχίσετε να με ψέλνετε για αυτό τώρα, εγω αυτό που γυροφέρνει το μυαλό μου είναι γιατί δεν με θέλει αυτός που θέλω ή γιατί είμαι μόνη μου ή γιατί δεν προσέχω λίγο την εμφάνισή μου για να γίνω πιο όμορφη ή οποιαδήποτε άλλη μαλακία!Αν συνδιάσετε και το γεγονός οτι είμαι 33 χρονών, αμέσως καταλαβαίνετε οτι είμαι ''καμένο χαρτί''.

Η αλήθεια είναι πως αγαπώ πολύ τα παιδιά και περνάω πραγματικά καλά μαζί τους, όμως δεν ξέρω αν θέλω να κάνω αν κάποτε οι συνθήκες είναι ιδανικές. Βασικά, ξέρω αλλά φοβάμαι. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με πολλούς πολλούς καυγάδες, έντονους και πολλές φορές χυδαίους. Δεν έχω μνήμες από μία οικογενειακή έξοδο που να μην έπεσε ένας γερός καυγάς. Θα φανεί ασήμαντο σε πολλούς, αλλά δεν θυμάμαι να πέρασα ποτέ καλά με την οικογένειά μου. Επιπλέον, η μητέρα μου, που θυσιάστηκε για να μας μεγαλώσει και όταν ήμουν μικρή ήξερα ότι της ήμασταν βαρίδι κι ας το ξεπέρασε καθώς μεγάλωσαν μου διαμόρφωσαν μια άρνηση.Η αλήθεια είναι ότι θα την ήθελα αυτή την θαλπωρή αλλά από την άλλη τα χρόνια περνάνε. Δεν πρόκειται να ψάξω να βρω έναν ιδανικό για οικογένεια αν δεν λιώνω όταν τον κοιτάζω κι αν δεν μου βγάλει την επιθυμία να περάσουμε όσα περισσότερα χρόνια γίνεται μαζί και γιατί όχι, να κάνω τα δικά μας παιδιά. Απλά περνάνε τα χρόνια κι έχω μείνει πίσω σε τόσα ζητήματα που αναρωτιέμαι ώρες-ώρες αν μ' ενδιαφέρω στ' αλήθεια καθόλου. Σκέφτομαι ότι είμαι ολόκληρη γυναίκα και σε λίγα χρόνια τριανταρίζω. Ή πάλι να έχω επηρεαστεί από τις εξομολογήσεις που σε κάνουν να νιώθεις γι' απόσυρση μετά τα τριάντα. Μπορεί και η άδεια μου ζωή. Κάποτε με γέμιζε κι ας μην έκανα πολλά πράγματα. Μπερδεμένη νιώθω.

Μακάρι να μη με ένοιαζε ποτέ θα βρω σχεση...Μακάρι να μη με ένοιαζε τι λένε οι αλλοι πίσω από την πλάτη μου...Μακάρι να μη με ένοιαζε τι λένε οι δικοί μου...Μακάρι να μη με ένοιαζε ποιον θα επιλέξω για σύντροφό ώστε να αρέσει στους δικούς μου...Μακάρι να ήμουν πιο δυνατή και να στήριζα τις επιλογές μου...Μακάρι να πίστευα στον εαυτό μου....Μακάρι να είχα σχεση...Μακάρι να μην τα σκεφτόμουν όλα αυτά....