ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Κατεβηκα απο αθηνα θεσσαλονικη για να την γνωρισω. Πριν απο αυτο μιλουσαμε ενα 4ωρο την μερα στανταρ, και ομολογω πως το δεσιμο που ενιωθα ηταν μεγαλο. Οταν βγηκαμε ομως και μετα δε ξερω, κατι με χαλασε. Δε μπορεσα να νιωσω οπως περιμενα οσο και να προσπαθουσα. Και την εβλεπα να δενεται ολο και πιο πολυ μαζι μου. Μισουσα τον εαυτο μου που δε μπορουσα να νιωσω ετσι. Ειναι και γαμω τα παιδια ρε γαμωτο! Και οντως δεθηκα μαζι της, αλλα δε ξερω πως. Η αληθεια ειναι οτι ημουν πολυ μοναχικος σαν ανθρωπος, οποτε ηταν μια προσθηκη που εσπασε την ρουτινα μου. Δε νιωθω ομως οπως αυτη, και σκεφτομαι την ωρα που θα την πληγωσω, και με μισω! δε το αξιζει...δε ξερω τι σκατα νιωθω, ειναι σπανιο κοριτσι και αξιζει, αλλα η πιεση που νιωθω πραγματικα μου σπαει τα κοκαλα. Η δεσμευση, και η υπόνοια οτι την κοροιδευω και παιζω μαζι της. με σκοτωνει....Την θελω μεσα στη ζωη μου, αλλα οπως και να χει το αθηνα θεσσαλονικη για φοιτητες ειναι ασυμφορο και αδυνατο. Και επιπλεον ολοι να σου λενε οτι σε αυτην την ηλικια πρεπει να πας με γυναικες και να συλλεξεις εμπειριες...Ποση πιεση...κοινωνικη πιεση....Δε ξερω τι να της πω. Δε ξερω πως νιωθω. Δε ξερω τι θελω....Ομολογω πως υπηρξε ενα σκίρτημα, την ποθησα αυτο το νιωθω. Αλλα δε ξερω...Αν οντως ενιωθα πολλα ρε παιδι μου δε θα το καταλαβαινα?.....οποιαδηποτε γνωμη ευπροσδεκτη..

Πέρασε τόσος καιρός (δε θα πω πόσος γιατί ντρέπομαι) κι ακόμα τα ίδια αισθήματα. Μια στιγμή τα έφερε όλα πάλι στην επιφάνεια!Και εσύ με το ίδιο βλέμμα σιγουριάς.Τι κι αν απομακρύνθηκα,τι κι αν προχώρησα με τη ζωή μου,κι αν έφτασα να ξεχάσω,τι κι αν είμαι σε σχέση , πάλι εσένα σκέφτομαι από τότε που συναντηθήκαμε τυχαία.Και δεν είναι σωστό, ούτε δίκαιο να συμβαίνει αυτό. Κουράστηκα! Πάνε χρόνια!Δε θέλω άλλο! Δε μπορώ! Φτάνει!

Ξεκολλησε κομματι απο το δοντι μου χωρις να με πονεσει καθολου. Δηλαδη και τωρα δεν εχω καμια ενοχληση. Εννοειται οτι θα παω στον οδοντιατρο απλα μου φανηκε παραξενο γιατι δεν το καταλαβα καν. Αν ηταν χαλασμενο δεν θα επρεπε να ποναει κανονικα;

Eίμαι το παιδί που έχει κόμπλεξ με το να στέλνει μηνύματα για ραντεβού...και η αλήθεια είναι πως είμαι πιο επικοινωνιακός και τα πάω καλά στο τετατετ...Με το άτομο λοιπόν που θέλω να στείλω έχουμε μία διαφορά ηλικίας οπότε τα πράγματα χειροτερεύουν.Αλλά δεν μπορώ να αφήνω άλλο τα πράγματα στην τύχη τους και να περιμένω πότε θα ξανασυναντηθούμε τυχαία στο γραφείο με τους πειρασμούς εκεί έξω να κυκλοφορούν!Είναι κρίμα με λυπάμαι!Είναι too much για εμένα,είμαι δειλός!Έχω τα κόμπλεξ μου,αλλά δεν είμαι και ο πιο άνετος τύπος για να καλύψω το κενό της ηλικίας! (21VS29)Και τα μηνύματα πολύ έμμεσα,δεν καταλαβαινει ο άλλος το ύφος που τα λες,δεν καταλαβαίνεις κι εσύ αν έγινες κατανοητός.Ε χέσε μέσα!Feel free to judje! (no swear)

Από το διαμερισμά μου κάθε απόγευμα βγαίνει έξω στο μπαλκόνι κάνει το τσιγάρο του πίνει τον φραπέ του και κοιτάζει τον ουρανό. Τι κοιτάζει στον ουρανό ήθελα να ξέρω. Ομορφόπαιδο είναι αλλά έχει μια στεναχώρια. Δεν τους κατάλαβα ποτέ μου αυτούς τους τύπους. Στην προηγούμενη πολυκατοικία που έμενα πάλι μια κοπέλα όμορφη και αυτή ήταν έτσι στενάχωρη. Γιατί παιδιά μου??? Νέα παιδιά βγείτε έξω ερωτευτήκε κάντε σεξ να νιώσετε. Μη κλείνεστε μέσα. Αλλά αυτός απέναντι άνετα τα έφτιαχνα μαζί του. Να τον δω τουλάχιστον να γελάει. Είναι κρίμα τέτοιο παιδί.

Δεν εχω γνωρίσει φιλες που να είναι πραγματικές αργα ή γρήγορα ολες καποια στιγμή σε θάβουν και σε παρατανε παροτι εχει περάσει μαζι..ειχα πριν λιγους μηνες φιλες και επειδη εκανα μια σχεση και τις παραμελήσα με πεταξαν σαν τρίχα απο το ζυμάρι αλλα αργοτερα καταλαβα πως μου εκαν καλο γιςτι τετοια ατομα δεν αξίζει να τα κανετε παρεα.σας εχεο συμβεί ποτε κατι παρόμοιο;

Εκεί που κάθεσαι και πίνεις το καφεδάκι σου στο μπαλκόνι αμέριμνη και χαλαρούλα, ξάφνου έρχεται εκείνη η τραγική στιγμή που σε φέρνει μπροστά σε μία τρομακτική συνειδητοποίηση: δεν μπορείς, όσο κι αν προσπαθήσεις, να βρεις τον ορισμό της λέξης "ευτυχία". Ψάχνεις στο κεφάλι σου να βρεις πράγματα που σου αρέσουν, όνειρα και προσδοκίες για τη ζωή σου, τα κρυφά σου "θέλω", αλλά μάταια... πραγματικά αδυνατείς να βρεις το οτιδήποτε... Μέσα από τις επίπονες αυτές εσωτερικές διεργασίες και πολλές δύσκολες στιγμές πένθους και βαθιάς στενοχώριας, έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτούς που πραγματικά ευθύνονται για την κατάστασή σου: τους (κατά τα άλλα αγαπημένους) γονείς σου. Αγαπητέ αναγνώστη, σε βλέπω που γελάς, αλλά, ξέρεις, δεν είναι καθόλου αστείο. Από τη στιγμή αυτή αρχίζεις τον μεγαλύτερο πόλεμο της ζωής σου. Γι'αυτό ακόνισε τα νύχια σου και ετοιμάσου για μία σκληρή και ατελείωτη μάχη.Μαμά και μπαμπά, βαρέθηκα να σκέφτομαι πως πρέπει να ζήσω για να είστε ευτυχισμένοι, βαρέθηκα να στερούμαι τη ζωή μου για να μην στενοχωριέστε, βαρέθηκα να με υποτιμάτε και να με θεωρείτε ανίκανη και επιπόλαιη, βαρέθηκα να χώνετε την μύτη σας στη ζωή μου, χωρίς καμία άδεια, βαρέθηκα να μπαίνετε στο σπίτι μου χωρίς να χτυπάτε το κουδούνι, βαρέθηκα να μου ποτίζετε τα λουλούδια μου (ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΩ ΞΕΡΑ ΤΑ ΓΑΜ**ΜΕΝΑ), βαρέθηκα να κάνετε τη ζωή μου μπουρδ*λο και εγώ να μην αντιδρώ, βαρέθηκα να περιμένετε να δουλέψω πάνω στο αντικείμενό μου μεταφράζοντας οποιαδήποτε άλλη δουλειά ως υποδεέστερη και μέτρια, βαρέθηκα να περιμένετε να με "αναθέσετε" σε έναν καλό σύντροφο... ήρθε η ώρα να πονέσει και κάποιος άλλος, εκτός από μένα..Ο πόλεμος έχει αρχίσει και όλα δείχνουν ότι θα θρηνήσουμε θύματα... . Guess what: εγώ δεν θα είμαι μέσα σε αυτά, αυτή τη φορά!

Που λέτε παιδιά έρχεται το αγόρι μου σήμερα πριν περίπου μια ώρα μέσα στο τσακιρ κέφι και μου λεει ντύσου στολίσου πάμε έξω να διασκεδάσουμε να φάμε να χορέψουμε ήθελε να πάμε κάπου ανατολικά προς Καλαμαριά μπορεί και πιο πέρα δεν ξέρω. Λέω τι σε έπιασε άνθρωπε μου??? Πας καλά?? Εγώ έρχομαι πτώμα από την δουλειά θέλω να ξεκουραστώ και εσύ μου λες να βγούμε έξω να πιούμε??? Πρώτον δεν έχω καθόλου όρεξη είμαι πτώμα και δεύτερον τι σε έπιασε ξαφνικά να βγούμε έξω?? Του πάνε όλα μια χαρά του κυρίου καταλάβατε πήρε και προαγωγή πρόσφατα στην δουλειά και είναι τώρα μέσα στην τρελή χαρά. Εγώ όμως δεν είμαι. Όφειλε να το σεβαστεί αυτό και να καθίσει μαζί μου στο σπίτι. Δεν είναι δουλειά αυτή κάθε παρασκευή και σάββατο. Έλεος δηλαδή.

Παιδιά, έδινα πρόσφατα proficiency, έτυχε να καθίσω με μία κοπελίτσα που δεν ήξερε τι είναι τα capital letters καθώς και κάποιες απαντήσεις στο κείμενο. Θέλησα να τη βοηθήσω και το έκανα. Από τη μία νιώθω ηθική ικανοποίηση που τη βοήθησα και από την άλλη νιώθω και λίγο άσχημα αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος; Σας ευχαριστώ

Soo..έγραψα πανελλήνιες και..απέτυχα.Δεν περνάω σε καμία σχολή της αρεσκείας μου,όποτε δεν μου έχει μείνει καμία άλλη επιλογή από το να ξαναδωσω.Βεβαια υπάρχει και η δυνατότητα να πάω σε καποια ιδιωτική σχολή και να σπουδάσω αυτό που πάντα ήθελα (digital marketing ή fashion marketing),αλλά θεωρώ πως το χαρτί ενός ιδιωτικού κολλεγίου δεν θα είναι τόσο ισχυρό όσο ενός ΑΕΙ)Το πρόβλημα μου,είναι ότι δεν θέλω και να χάσω άλλη χρόνια τζαμπα.Ειμαι 19χρόνων και παρόλο που έδωσα φετος πανελλήνιες για πρώτη φορά(έιχα χάσει δυο χρονιές στο λύκειο διότι ζούσα στο εξωτερικό για δυο χρόνια)θα αναγκαστώ άμα θελήσω να ξανάδώσω του χρόνου να ξεκινήσω το πανεπιστήμιο στα 21.Γνωρίζω πως υπάρχουν άνθρωποι που φτάνουν 30 και 40 και ξανά δίνουν αλλά και πάλι αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που τελειώνουν τις σπουδές τους στα 22.Δεν ξέρω τι κάνω,νιώθω πως άμα ξανά δώσω θα με πάει μια ακόμα χρόνια πίσω την ζωή μου,αλλά δεν βρίσκω και κάποια άλλη λύση.Επιπλέον,είναι και ο φόβος πως οι σχολές που θέλω να περάσω(ψυχολογία και ΔΕΣ)μπορεί αργότερα να μην μαρεσουν και να αναγκαστώ να ξανά αρχίσω from the beginning.I’m confused.Ps:ξέρω πως υπάρχουν χειρότερα πράγματα happening in the world rn,but anyway!