ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Με αφορμή την εξομολόγηση που ρωτούσε πόσοι είμαστε. Pensiero, Τζον Ραμπο, Ντιρι μανα 'μ ντιρι, a love supreme, puzzler, Λιλίκα, choc, λεμόνι, Σουση, Wolverine, Τοναταλλο, Apothekerin, Shotgun, Zebra, Tarzan, ED26, Καραβαν.... Σίγουρα ξεχνάω κάποιους. Τέλος πάντων, τι απέγιναν;

Έχει τύχει ποτέ να ξανα βρείτε και να αγαπήσετε την πρώτη αγάπη σας ενώ την πρώτη φορά την είχατε διώξει για κάποιον άλλον από βλακεία και εγωισμό;

Όλοι έχουν βρει κοπέλες μόνο εγώ είμαι μόνος μου και ζηλεύω...Πότε θα έρθει και εμένα η δική μου ή σειρά να βρω μια κοπέλα που να με ζωντανέψει? Να ξυπνάω μες την όρεξη να δω αν μου έστειλε μυνημα ή να της στείλω εγώ να ακούω την φωνή της να την σκέφτομαι συνέχεια...Θέλω να δοσω τόσα πολλά άλλα δεν έρχεται τίποτα! Έχω κουραστεί να περιμένω...

Μη ξεχνιέσαι...εκεί που δεν φτάνει ο λόγος,περισεύει ο μύθος...ολη αυτή η συζήτηση που δεν περνάει σαν λόγος,γλυστράει σαν μυθοπλασια...λόγω του οτι το ζητούμενο ήτο πλήρης αναφορά στους χαρακτήρες .Δεν κινούμαστε στο χώρο της μυθοπλασίας γιατί δεν είναι στα ζητούμενα αλλά και ούτε στις προθέσεις μας.

Επειδη ντρεπομαι να το ρωτησω αλλου γιατι μπορει να φανω χαζη και το εχω απορια, ειναι κακο αν εχω λιγο μικροτερη γλωσσα απ το κανονικο η δεν παιζει ρολο?

Τελικά δεν θέλει πολύ να γίνει το κακό. Βγήκα από το σπίτι για να πετάξω τα σκουπίδια. Κλείνω την πόρτα του διαμερίσματος, κι εκείνο ακριβώς το δευτερόλεπτο συνειδητοποίησα ότι ξέχασα τα κλειδιά πίσω από την πόρτα. Ούτε κινητό μαζί μου, ούτε κάποιο τηλέφωνο κλειδαρά. Μέχρι να βρω κάποιο, να τηλεφωνήσω, να έρθουν, μου βγήκε η ψυχή. Ευτυχώς που είχα λεφτά στο σπίτι.50 ευρώ για μια στιγμή αφηρημάδας.Κι ευτυχώς που δεν κοιμόταν ο παππούς από δίπλα και μπόρεσα να τηλεφωνήσω.

Λοιπόν έρχεται πάντα αυτή η στιγμή στην ζωή σου που λες ότι δεν θα τα καταφέρω. Και κοίτα σύμπτωση! Η δική μου στιγμή για να το πω είναι τώρα που θα αρχίσω την Τρίτη Λυκείου. Και όχι δεν με ενδιαφέρουν οι βαθμοί αλλά το άγχος των Πανελλαδικών που με κυνηγάει από τα 17 μου. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να θες να ηρεμήσεις και να μην μπορείς. Μέχρι και για ύπνο πάω και έχω τύψεις. Η αλήθεια είναι ότι έχω σκεφτεί το μέλλον μου. Ξέρω σίγουρα τι θέλω να κάνω απλά φοβάμαι πως εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι αρκετά καλύτεροι από εμένα και η επιτυχία τους είναι σίγουρη σε αντίθεση με την δική μου. Δεν λέω πως δεν έχω δυνατότητες. Σίγουρα έχω. Απλά η σκέψη πώς θα αποτύχω σε όλο αυτό με κάνει να ανησυχώ. Η απομόνωση έχει γίνει πλέον κολλητή μου. Θέλω τόσο πολύ να περάσω και να κάνω αυτό που ονειρεύομαι. Αλλά φοβάμαι. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ονειρεύεται κανείς;

Έχουν περάσει 7 μήνες απ όταν τον χώρισα με μισή καρδιά γιατί ένιωσα ότι υπήρχε μια στασιμότητα στη σχέση μας..Από τον πρώτο καιρό το μετάνιωσα και έκανα προσπαθειες επανασύνδεσης αλλά είναι πληγωμένος.Τι άλλο να κάνω?Υπάρχει και απόσταση μεταξύ μας οπότε το δυχεραίνει όλο αυτό.. :(

Face to face...Εκεί σε θέλω...Μου μπαίνουν ιδέες βραδιάτικα...Χμ, καληνύχτα σε όλους!

Μονη και πίκραμενη.