ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι 28 .. εκείνος 35 .. ήμασταν δύο χρόνια μαζί .. ένιωθα πως ήταν αυτός που έψαχνα .. φοβάμαι πως δεν θα ερωτευτώ κανέναν ξανά και θα μείνω μόνη μου για πάντα ...

Οριστε κι απο μενα μια εξομολογηση.. Λοιπον, ειμαι 18 και μολις περασα σε μια σχολη στην Αθηνα. Το προβλημα μου ομως ειναι οτι ολον αυτον τον χρονο δεν ειχα κανεναν να με στηριξει περα απο τους γονεις μου και τον μεγαλο μου αδερφο. Ουτε φιλους, ουτε παρεες (καλα για γκομενικο δε συζηταω καν), με αποτελεσμα να ειμαι ολη μερα σπιτι, φροντιστηριο, σπιτι. Ουτε μια εξοδο για καφε, ποτο, ετσι για το γαμωτο. Δεν αντεχω αλλο πια.. Εχω σκασει.. Τι να κανω; Να περιμενω ενα μηνα να αρχισει η σχολη μπας και κανω καμια γνωριμια; Βαρεθηκα κλεισμενος μεσα καθε μερα ολη μερα....

Γεια σας,με λενε Αντώνη και ειμαι 21 χρονων.Εδωσα πανελληνιες στα 18 μου και οχι και τοσο σοβαρα κανοντας και φροντιστηρια.Το αποτελεσμα να μην περασω πουθενα και αποτερως μου σκοπως να παω στρατο να το τελειωσω και βλεπουμε.Με το τελος τις στρατιωτικης μου θητειας τον Φεβρουαριο 2018 ημουν σε σκεψη και τωρα τι κανουμε ? Αποφασισα λοιπον να δωσω μια δευτερη ευκαιρια στον εαυτο μου καθως δεν ειχα δωσει σοβαρα την πρωτη φορα πανελληνιες εξετασεις με το να ξαναδωσω φετος με πρωτο μου στοχο ΑΕΝ-ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ-ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ.Παρεπιπτοντως μαρεσε και η προποπτικη της μαγειρικης.Τελος Παντων.Με την ανακοινωση των αποτελεσματων ειδα οτι δεν περασα ΑΕΝ-ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ και δεν εγραψα καλα γραφοντας 4000 μορια και σαν να μην εφθανε αυτο ειδα στο ιντερνετ οτι με αυτα τα μορια περναγα σε σχολες 4 συγκεγκριμενα δοικηση επιχειρησεων και μια αλλη στη ζακυνθο αλλ λογω το οτι εφτιαξα το μηχανογραφικο μου ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ με κανενος βοηθεια ουτε καν της καθηγητριας που μου εκανε ιδιαιτερα δεν εβαλα τις χαμηλες αυτες σχολες τις οποιες θα περνουσα. ΤΩΡΑθελω να σπουδασω ειτε ναυτιλιακα ειτε μαγειρικη ειτε τουριστικα αλλα δεν θελω να ξαναδωσω καθως θεωρω πλεον οτι στην ηλικια μου ειναι λιγο χασιμο χρονου.Ψαχνω τωρα αυτες τις μερες για : Πιθανεστερες επιλογες ιδωτικο ΙΕΚ-δημοσιο ΙΕΚ και Λιγοτερο ΕΑΠ-ΚολεγιαΜε σκοπο να βρω την πιθανεστερη καλυτερη επιλογη για να σπουδασω ενα απο αυτα τα τρια επαγγελματα με κυριαρχο στη σειρα 1) Ναυτιλιακα2)Μαγειρικη3)ΤουριστικαΑλλα δεν ξερω ποιο απο αυτα ειναι το καλυτερο Δημοσιο Ιεκ? Ιδιωτικο Ιεκ? Κολεγια? Εαπ? Για αυτο και θα ηθελα να μου πειτε ποια ειναι η καλυτερη επιλογη για ναυτιλιακαΙδωτικο ή Δημοσιο ΙΕΚ-Κολεγιο-Εαπ?Ομοιως για μαγειρικη. Ομοιως για τουριστικα.

Φέτος αποφάσισα να μην κάνω δώρο στη ματαιοδοξία μου το πλήθος ευχών από γνωστούς που σου στέλνουν επειδή είδαν την υπενθύμιση στο facebook. Είπα λοιπόν να σβήσω την ημερομηνία γενεθλίων μου και να δεχτώ ευχές από αυτούς που με θυμήθηκαν πραγματικά.Όταν το έκανα, υπέθεσα ότι αυτοί θα ήταν γύρω στους 10-15. Παραήταν αισιόδοξο το σενάριο. Πέρα από το στενό οικογενειακό μου κύκλο, το αγόρι μου και μερικούς φίλους με τους οποίους είχαμε από πριν κανονίσει να βγούμε να γιορτάσουμε, οι υπόλοιπες ευχές ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που ο αριθμός των ευχών μου ήταν μονοψήφιος. Αλλά στο τέλος της μέρας, νιώθω γεμάτη γι αυτό. Τελικά δεν είναι το πόσο μεγάλος είναι ο αριθμός που σε κάνει ευτυχισμένο, αρκεί ο αριθμός αυτός να είναι διάφορος του μηδενός. Δε με τρομάζει η σκέψη του να μικραίνει με τα χρόνια, ίσα ίσα. Εύχομαι κάποια στιγμή ο αριθμός αυτός να σταθεροποιηθεί και τα άτομα αυτά να είναι δίπλα μου και σε γενέθλια και σε χαρές και σε δυσκολίες.

Η εξομολόγηση μου δεν έγινε για να παινευτω ότι είμαι όμορφη. Ούτε ότι ζω για τα κομπλιμέντα των άλλων. Προς Θεού! Δεν θα είχε κανένα νόημα να γράψω όλα εκεινα τα πράγματα για αυτούς τους λόγους.Αυτο που ήθελα να εκφράσω ειναι η παρατήρηση μου ότι όταν αισθάνομαι όμορφη, το βλέπουν και οι υπόλοιποι! Μάλλον λόγω της αυτοπεποίθησης και της "θετικής ενέργειας" φωτίζει το πρόσωπο.Ήθελα να το πω γιατί παρερμηνευτηκε η προηγούμενη από ότι φαίνεται. Και ηθελα να το πω για να λυθεί η παρεξήγηση. :)

θα με εκτιμησεις, θα ειναι αργα..αντιο

Ποτέ μην κοροιδεύεις κάποιον για μια άσχημη στιγμή θα βρεθείς στην θέση του χωρίς καν να το καταλάβεις η ζωή εκδικείται και πρέπει να εκτιμάμε αυτά που έχουμε γιατί τίποτα δεν είναι σταθερό και σίγουρο.

τωρα θα μπω στο 4ο ετος ιατρικης. Οταν διαβαζα για πανελληνιες ημουν σιγουρη οτι μου αρεσε, τα πρωτα 2 χρονια (που ακομα τα μαθηματα ηταν πολυ γενικα) μου αρεσαν πολυ και ειχα πολυ ορεξη και περνουσα ωραια. Στο 3ο ετος στην εξεταστικη περασα μια μεγαλη περιοδο εντονου αγχους που ακομα δεν εχω καταλαβει καλα την πηγη του αγχους. Υστερα απο λιγο καιρο αρχισα να ηρεμω, αλλα τωρα τη σχολη τη βλεπω διαφορετικα, τη βλεπω οντως δυσκολη και με διαβασμα και πιεση. Ομως σαν αντικειμενο νιωθω οτι με ενδιαφερει. μηπως κανω λαθος; μηπως δεν μαρεσει η σχολη ή νιωθω απλα πιεση; εχω μπερδευτει. ακομα και στη σκεψη οτι μπορει να μη μου αρεσει νιωθω αγχος για το τι θα κανω ή αν θα ειμαι καλη (για την ιστορια να πω οτι γενικα ειμαι αγχωδες ατομο αλλα τωρα τελευταια μου βγηκε πολυ αγχος)

Θέλω τη γνώμη σας για κάτι πολύ σοβαρό. Πραγματικά όλα είναι μπερδεμένα στο μυαλό μου και θα ήθελα να διαβάσω τις γνώμες τρίτων. Έχω σχέση εδώ και έντεκα χρόνια. Εγώ είμαι 27 και εκείνος είναι 35 χρονών. Αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπάω πραγματικά και έχουμε περάσει πολλά μαζί. Ωστόσο έχουμε ένα βασικό πρόβλημα. Εγώ θέλω να κάνω οικογένεια ενώ εκείνος δηλώνει κατά του γάμου από την πρώτη μέρα που είμαστε μαζί. Δε με ένοιαζε τα πρώτα χρόνια διότι ήμουν μικρή και πίστευα ότι θα αλλάξει. Στα επτά χρόνια σχέσης το δήλωσα ξεκάθαρα ότι θέλω να κάνω οικογένεια και εκείνος αρνήθηκε. Τον χώρισα για αυτό το λόγο για οκτώ μήνες και μετά μου ζήτησε επανασύνδεση. Αγαπιόμασταν και συμφωνήσαμε να ξανά είμαστε μαζί, να είμαστε καλά και βλέπουμε αν γίνει κάτι παραπέρα....Από τότε περάσαν άλλα 4 χρόνια προσπαθώντας να τον μεταπείσω, πράγμα που δεν έγινε ποτέ. Είμαι σε αδιέξοδο. Νιώθω ότι μεγαλώνω και φεύγουν τα καλύτερα χρόνια προσπαθώντας να κάνω έναν άνθρωπο να θελήσει την οικογένεια. Έχω απογοητευτεί εντελώς. Δε θέλω πότε να γίνει κάτι με το ζόρι. Μου είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτώ ότι προτιμάει να χαλάσουμε αυτό που έχουμε για αυτό το λόγο. Έχω κάνει όλες τις προσπάθειες. Του πρότεινα έστω να συγκατοικήσουμε να προχωρήσουμε τη ζωή μας με αυτό τον τρόπο αλλά αρνήθηκε και αυτό. Θέλει απλά να έχουμε σχέση και ο καθένας να είναι σπίτι του. Μέχρι πότε όμως ;Πνίγομαι με όλη αυτή την άρνηση. Δεν έχω άλλη υπομονή να πείσω κανέναν για τίποτα. Από την άλλη τον αγαπώ τόσο πολύ και ξέρω ότι αν χωρίσουμε ξανά θα είναι οριστικό. Εκείνος δεν πρόκειται να με χωρίσει λέει ότι να μείνω όσο αντέχω. Δε ξέρω τι αντέχω..Να μείνω υπό αυτές τις συνθήκες ή να τον χάσω οριστικά. Και αν δεν μπορέσω πότε να ερωτευθώ τόσο αληθινά, αν δεν θελήσω να κάνω οικογένεια με κάποιον άλλον. Αξίζει να θυσιάσω αυτό που έχω για τον όνειρο μου να γίνω μητέρα μια μέρα. Συγχωρέστε με για τυχόν ορθογραφικά συντακτικά λάθη. Περιμένω τις απαντήσεις σας.

Πρώτον, τι γλυκούλης εσύ που σηκώθηκες απ τη θέση σου στον ηλεκτρικό λέγοντας "δεν χωρίζονται οι παρειτσες" για να κάτσει μαζί με την παρέα της μια κοπέλα. Και δεύτερον, ο ξάδερφος μου πάει φοιτητής στη Πάτρα και μου έλεγε τα άγχη του.. Πωω είναι σαν να ακούω τον εαυτό μου 10 χρόνια πριν! Εε ρε χρόνε πως περνάς...