ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ειμαι ενα κοριτσι 17 χρονών. Φετος δινω πανελληνιες. Δεν εχω φιλήσει ποτε αγορι , δεν ειχα ποτε σχεση και γενικα εμπειρίες σε αυτόν τον τομεα. Μεχρι προτινος δεν με πειραζε καθόλου εξάλλου αν ειχα όντως ερωτευθεί κάποιον δεν θα δίσταζα ή οτιδήποτε. Γενικώς ,πως να το πω..., μου αρεσει οτι σχετίζεται με τον ερωτα και γενικώς ειμαι δοτική με την ερωτικη μου ενέργεια...νομιζω. τι θα κανω ομως μετα; αφότου περασω (πρώτα ο θεος) στο Πανεπιστήμιο; αυτη ειναι η πρωτη μου ανησυχία η δευτερη σχετιζεται με το γεγονος πως δεν ειμαι και ποκυ κοινωνικη και δεν το παιζω φιλη σε ολους. Τα αγορια που μου αρεσαν , δεν τους αρεσα εγω. Εχω αυτοπεποίθηση και μαρεσω αλλα δυστυχως μεχρι στιγμης στη ζωη μου ο ερωτας ηταν μονόπλευρος.

Το χαμόγελο του.Την ειλικρινεια του.Την ζεστασιά του.Τον ενθουσιασμό του.Τις παραξενιές του.Τις εκπλήξεις του.Τον τρόπο που με ηρεμεί οταν εχω τα δικά μου.Τα αποτυχημένα φαγητά που μου φτιάχνει γιατι ξερω πως τα κάνει με μεράκι και για να με ευχαριστήσει.Τον τρόπο που με κοιτά και μου κλείνει το μάτι με νόημα γιατι του έλειψα.Τον τρόπο που με αγκαλιάζει.Τον αγαπω γιατι είναι απλα αυτός!Σε λατρεύω μωρό μου!!!Αυτός ο χρόνος ήταν ο ομορφότερος της ζωής μου!!!Εχω βάλει το αγαπημένο μας τραγούδι και φτιάχνω τη βαλίτσα μας.Ανυπομονώ για τρεις ολόκληρες ημέρες χωρίς αλλα αγχη,σκοτούρες και άλλους ανθρώπους γύρω μας.Τζάκι και κρασάκι και μόνο εσυ και γω!!!

Μισθός 700 με δουλειά συμβάσεων, όχι κάτι μόνιμο δηλαδή. Μενω ακόμα με τη μανα μου. Έχει περάσει πολλα προβλήματα υγείας και φοβάμαι. Φοβάμαι μην τη χάσω και μείνω μόνη μου, δεν έχω κανέναν. Μόνη μου ψυχολογικά και μόνη μου απο άποψη επιβίωσης. Φοβάμαι.

Έχω ένα κόκκινο κουτί, στο οποίο αποφάσισα να βάζω τα "αναμνηστικά" από τα διάφορα αγόρια που σχετίζομαι. Μέχρι στιγμης έχει ένα μάτσο εισιτήρια ΚΤΕΛ, ένα άδειο κουτάκι προφυλακτικά, ένα μπλε και ένα ροζ κερί από τα κοινά μας γενέθλια με τον πρώτο μου, ένα μενταγιόν κοχυλι, πολλά γλειφιτζούρια κλπ κλπ. Επίσης έχει και ένα σκοινένιο βραχιόλι από αυτό το αγόρι που έβγαινα τώρα τελευταία αλλά αποφάσισα να το λήξω... Τι να πω! Ελπίζω να μην γεμίσει το κουτί μου...Η βασικά ας γεμίσει. Δεν με νοιαζει.

Είμαι 22 και έχω μια σχέση εδώ και 5.5 χρόνια που παίρναμε πάρα πλ καλά, αλλά ο μπαμπάς μ έχει βαλθεί να με αρραβωνιασει,εγώ δεν θέλω ούτε να αρραβωνιαστω πόσο μάλλον να παντρευτώ.Πως να του το δώσω να το καταλάβει;

Εχθες ταισα γατακια που ηταν πολυ πεινασμενα και την μητερα τους. Καθομουν και απολαμβανα το θεαμα να τρωνε. :-) Ειχα μια εβδομαδα να βγω απο το μικρο διαμερισμα μου λογω στεναχωριας και ξαφνικα σαν να συνηλθα με το ασπρομαυρες αυτες μπαλιτσες :-)

Δεν αντέχω άλλους έρωτες το στομάχι μου λυπηθείτε με!

Να προσέχετε σε ποιους ανθρώπους επενδύετε.Εγώ δεν πρόσεξα τα έδωσα όλα και έχασα. Και τώρα διαζύγιο με ένα παιδί και εγώ στα 33. Να αγαπάτε να δίνετε στον άνθρωπο σας να τον στηρίζετε αλλά πρέπει να υπάρχει και ένα αντίστοιχο feedback. Η αγάπη δεν είναι ανιδιοτελής. Αυτή η αγάπη υπάρχει μόνο για τα παιδιά σου. Πρέπει αντίστοιχα να παίρνετε σεβασμό,αγάπη,υποστήριξη. Ναι να κάνετε συμβιβασμούς αλλά μέχρι ένα όριο.Να αγαπάτε τον εαυτό σας.Γιατί πρώτα κάνετε σχέση με τον εαυτό σας και μετά με έναν άλλον άνθρωπο. Και εγώ τώρα αυτό μαθαίνω....απλά ελπίζω και εγώ κάποια στιγμή να βρω έναν άνθρωπο να με κάνει να γελάω,να με σέβεται και να με στηρίζει στα δύσκολα και στα εύκολα.Αν βρω αυτόν τον άνθρωπο,σίγουρα η ψυχή μου θα βρει να ξαναδώσει. Καλημέρα σας.

δεν περπατησα ποτε μαζι με καποιον πλαι πλαι, δεν μου χαιδεψε ποτε κανεις τα μαλλια,δεν ξυπνησα ποτε μεσα σε μια αντρικη αγκαλια...κανεις δεν μ αγαπησε...τωρα δεν εχω αλλο χρονο και λυπαμαι βαθια για τις αναμνησεις που δεν εχω...γεμιζω θλιψη και οργη...μα μετα βλεπω πως δεν εχει νοημα...να ειστε ευχαριστημενοι οσοι ζησατε ομορφες στιγμες...δεν ειναι για ολους δεδομενες...

Κουνούπια! Οκτώβριο μήνα και ακόμη ζουζουνίζουν στο αφτί μου.Σμήνη του σκότους.Λιλιπούτεια drones του κακού.