ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Λοιπόν, θέλω τη γνώμη σας. Ο φίλος μου έχει φτιάξει εδώ και ληγους μηνες το σπίτι του.Του έχω πάρει διάφορα διακοσμητικά γύρω στα 200€ συνολικά ,όμως θέλω να του πάρω και κάτι ακόμη.Να ξεκαθαρίσω πως δε μου περισσευουν και καλώς η κακώς έχουμε μεγαλη διαφορά στα εισοδήματα μας.Σκεφτηκα αυτή τη φορά να μην του πάρω πάλι διακοσμητικό,αλλά ενα τριαντάφυλλο σε θολο τα λεγόμενα beauty and the beast roses.Για όσους δεν ξέρουν η βαριουνται να ψάξουν είναι τριάνταφυλλα που αντέχουν 2-5 χρόνια χωρίς νερό ή ηλιο αλλά πανάκριβα. Ειδα σε ένα ανθοπωλείο ένα με μπλε πεταλα, με μαύρο κλωναρι σε γυάλινο θόλο με μαύρη βάση,απλά τέλειο,και κάνει 70€.Θεωρω πως θα ήταν ωραίο πχ στ κομοδίνο του η στην εντοιχισμένη βιβλιοθήκη του και μοναδικό.Ομως ακριβώς επειδή δε μου περισσευουν δε θέλω να φάω φόλα.Αν τον ρωτήσω πχ τι θέλει θα μου πει τίποτα και ότι έχω πάρει πολλά,οπότε σας το λέω για να μην μου το προτείνετε.Ξερω πχ ότι θέλει να πάρει κ έναν πίνακα για κρεβατοκάμαρα αλλά δεν πρόκειται να μου πει τι θέλει για να μην ξοδέψω και άλλα.Και ουτε πρόκειται να του πάρω κάτι τόσο μεγάλο με κίνδυνο να μην του αρεσει. Ποια η γνώμη σας; 9 χρόνια μαζί και ακόμη τον αγαπώ πολύ πολύ και έχω το ίδιο άγχος για το αν θα του αρέσει ένα δωρο μου. :-)

δεν ειχα ποτε τους γονεις μου πολυ κοντα μου.Οι γονεις μου χωρισμενοι.Ο πατερας μου τελειως απων και η μητερα μου δουλευε για να μας μεγαλωσει ,εμενα και τον αδερφο μου.Ωστοσο,και αυτη στον κοσμο της.Οποτε γυρνουσε σπιτι απο την δουλεια ποτε δεν περνουσαμε χρονο μαζι,αντιθετως,κλεινοταν στο δωματιο της παιζοντας παιχνιδια στον υπολογιστη ή μιλουσε στο τηλεφωνο.Γενικα ο αδερφος μου και εγω μεγαλωσαμε γενικα μονα μας με τη γιαγια κ τον παππου να βοηθουν την κατασταση.Ομως τα χρονια περασαν.Και οσα εχω ζησει αυτα τα 19 χρονια με αυτη την αδιαφορια νιωθω να μου σκανε τωρα.Η μητερα μ συνεχιζει κ ειναι στον κοσμο της κ ο πατερας μ αδιαφορος και εγω καλοκαιρι κ γιορτες που πρεπει ν γυρισω στην πολη μου στεναχωριεμαι που πρεπει να γυρισω σε αυτη τη κατασταση.Εχω κανει απειρες συζητησεις,στη μαμα μου δηλαδη,και τελικα βγαινει το συμπερασμα οτι ειμαι ενας αχαριστος ανθρωπος που το μονο που με νοιαζει ειιναι ο εαυουλης μου και ειμαι και ιδια ο πατερας μου.Με τον πατερα μου ποτε δεν εχω συζητησει σοβαρα,γιατι ειναι παντα μπροστα η γιαγια που δεν μπορω να μιλησω γιατι ο πατερας μου συμφωνα με κεινη εχει περασει πολλα απο την μανα μου και ειναι πληγωμενος.Εγω σε αλλη πολη να σπουδαζω,να μπαινουν καθε 15 τα λεφτα του μηνος,ο πατερας μου να μην με εχει παρει ποτε ενα τηλεφωνο να δει τι κανω και με την μητερα μου να εχουμε να μιλησουμε 1 βδομαδα που τοτε την ειχα παρει εγω για κατι χαρτια κ μιλησαμε 2 λεπτα.Ειναι πολλα βεβαια τωρα που δε μπορω να πω.Αφου εχω λεφτα δεν χρειαζομαι τιποτα αλλο.Γενικα,θελω να πω,οτι νιωθω ενα κενο.Και το ξερω.Γιατι εχω προσπαθησει να βρω απο που προερχεται αυτο το κενο και προφανως ειναι απο οοολο αυτο.Το θεμα ειναι οτι δεν ξερω πως να το καλυψω αυτο το κενο.Ειναι κατι που πραγματικα με βασανιζει.

Παιδιά καλησπέρα να πω και εγώ τον πόνο μου στους μοναδικούς μου φίλους και οι γνώμες σας είναι πολύτιμες πριν εφτά μήνες είχα μια σχέση η πρώτη μου με ένα παιδί (ο Θεός να τον κάνει παιδί )δεν ήμασταν πολύ καιρό μαζί μόνο έξι μήνες χωρίσαμε γιατί εκείνος δεν με νοιαζόταν ούτε μου έδειχνε προσοχή πέρα από αυτό ήτανε αδιάφορος ενω εγώ ήμουνα ερωτευμένη μαζί του ήτανε το σπίτι μου η μυρωδιά μου ασχέτως που δεν ήτανε αμοιβαίο. ΞΈΡΩ ΔΕΝ ΑΞΊΖΕΙ ΚΤΛ ΚΤΛ το θέμα είναι παιδιά νομίζω πως δεν θα το ξεπεράσω πότε πέρασαν εφτά μήνες είναι φυσιολογικό όλο αυτό; Δεν θέλω κανέναν άλλον όσους γνώρισα έρχονται πάντα σε σύγκριση με αυτόν το ξέρω υπάρχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα και ειλικρινά συγγνώμη αν σας κουράζω αλλά νομίζω παθαίνω κατάθλιψη δεν έχω όρεξη για τίποτα δεν ξέρω τι να κάνω δεν έχω κανέναν να μιλήσω κανένας δεν θέλει να ακούει γι'αυτόν. Αυτός φυσικά προχώρησε. Εγώ σε τέσσερις τοίχους να κλαίω πονάει ο έρωτας παιδιά. Μακριά

Αλλα δε γουσταρω να παω. Ειναι κωλοχανειο και εχει αποξενωση. Ζητω η επαρχια!

Ενωθείτε! Ισως έτσι απαλύνει λίγο ο πόνος μας...Μόνο μην ξεχνάτε πως όλα μα όλα περνανε

Θα ήθελα να μείνω σε μια αγκαλιά απόψε χωμένη. Δεν με νοιάζει αν είναι ερωτική, θα την ήθελα με σάρκα και οστά, όμορφη μυρωδιά και τρυφερή απλά. Θέλω τόσο πολύ απόψε να νιώσω ότι με αγαπούν και να με κοιτάξουν γλυκά. Νομίζω ότι θα πλήρωνα για μια τέτοια αγκαλιά κι ένα τέτοιο βλέμμα αλλά διαθέτω 4 ευρώ συνολικά. :) Πάω τώρα.

Πόσο καιρό περίπου χρειάζεται να απαλύνει ο πόνος από μια ερωτική απόρριψη? Νομίζω πως έχω σοβαρό πρόβλημα . Δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ, βλέπω εφιάλτες σχετικούς με αυτόν. Και γίναμε σκατα εξαιτίας δικής μου λάθους συμπεριφοράς Συν το ότι είμαστε από απόσταση. Ενώ έδειξα όλη την καλή πρόθεση να αλλάξω και κατάλαβα πραγματικά το λαθος μου. Θέλω πολύ να τον ξαναδώ, ειμαι ερωτευμένη μαζί του. Κ ενώ μου λέει κάποιες φορές ότι του λείπω , τα πράγματα δεν είναι όπως πριν. Θέλω να μην πονάω πια αλλά με ένα μήνυμα του με γυρνάει πίσω...

Ποσα θα ήθελα να ηξερα οτι με σκέφτεσαι, οτι ονειρεύεσαι ενα φιλι μας και ας μην γίνει ποτε... οτι εισαι εδω και με νιωθεις... τον πόνο και τη μοναξιά μου...οτι εισαι εδω και ολα αυτα τα ακούς, τα διαβάζεις...οτι με προσεχείς...αλλα δεν εισαι...τιποτα δεν παει χαμένο και παντού θα το εκφράζω σαν σημάδια της αγαπης μου για σένα...σαγαπω πολυ.

Έχω κουραστεί να παρακαλάω έναν άντρα για τα χάδια του, για την αγκαλιά του, για ένα παραπάνω άγγιγμα. Θέλω να βρω τη δύναμη στην αξιοπρέπεια μου, να σταματήσω αυτή την αντίδραση μου. Η μόνη μου σκέψη εκείνη τη στιγμή είναι "Πότε θα σου ξαναδωθει η ευκαιρία; Αφού τόσο σπάνια συναναστρέφεσαι έναν άντρα σε τέτοιο επίπεδο. Πρόλαβε να πάρεις όσα περισσότερα χάδια μπορείς." Δεν μιλάω για σεξ, μόνο σε χάδια αναφέρομαι. Θέλω κάποιος να έρθει στη ζωή μου και να του βγουν όλα αυτά φυσικά και αυθόρμητα. Θέλω κάτι να μου δώσει τη δύναμη να το σταματήσω. Η ανάγκη μου για μια αντρική παρουσία στη ζωή μου, με κάνει να παραφέρομαι. Αυτό που είμαι τόσα και τοσα χρόνια μονη, πληγώνει τόσο βαθιά τη καρδιά μου και τη γυναικεία μου φύση. Καληνύχτα και ελπίζω αύριο να ειμαι διαφορετική!!

Είχα γράψει την ιστορία πάλι όμως παρερμηνεύτηκαν όσα είπα (ή τα έγραψα μπερδεμένα) οπότε τα γράφω πιο ξεκάθαρα.Ήμουν σε σχέση για πολλά χρονιά με μια κοπέλα και πριν δύο χρόνια χωρίσαμε. Οι λόγοι έχουν να κάνουν με την απόσταση και καταστάσεις που δεν άλλαζαν (από δικά μου λάθη) και δεν μας άφηναν να προχωρήσουμε.Ενδιάμεσα έγιναν κινήσεις να τα βρούμε όμως όσο περνούσε ο καιρός ήθελε να προχωρήσουμε. Το έχω σεβαστεί και δεν της έχω μιλήσει από τότε τις αρχές του χρόνου. Από τότε δεν της έχω μιλήσει, δεν την έχω δει, δεν έχω μπει ούτε στα social media της για να δω αν έχει προχωρήσει και γενικότερα έχω σεβαστεί ότι μου είπε.Ενώ συχνά πυκνά έρχεται στο μυαλό μου ακόμα και όταν χωρίσαμε, μιας και είναι η πρώτη κοπέλα που έχω ερωτευτεί σε τέτοιο βαθμό, για κάποιο τις τελευταίες μέρες νιώθω ένα παράξενο συναίσθημα - προαίσθημα.Εδώ να σημειώσω πως δεν ψάχνω αφορμή για να τα βρω μαζί της, ούτε δικαιολογίες για να της μιλήσω. Ότι έγινε μεταξύ μας έγινε και πλέον χώρισαν οι δρόμοι μας.Νιώθω λες και κάτι έχει γίνει αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω. Την σκέφτομαι σε υπερβολικό βαθμό και κάθε φορά νιώθω κάτι παράξενο. Δεν έχω νιώσει ξανά κάτι τέτοιο. Είναι λες και έχει γίνει κάτι και μπορώ με κάποιο τρόπο να το νιώσω. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω και πως να το διαχειριστώ όλο αυτό.Φοβάμαι, νιώθω παράξενα, είμαι μπερδεμένος. Και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να έχει γίνει κάτι τρομάζω.Ελπίζω να είναι όλα στο κεφάλι μου και να μην έχει γίνει κάτι.