ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πολλες φορες οταν γνωριζω νεα ατομα λεω οτιδηποτε βλακεια μου κατεβει στο κεφαλι για να ανοιξω συζητηση και καθομαι στη 1 τα χαραματα και σκεφτομαι "τι βλακεια ειπα"...

Εχω γενικα πολλα τρελα ονειρα.Ενα απο τα τοπ ειναι να παω στην ΝΑΣΑ και να ταξιδεψω στο διαστημα ομως καθε φορα που το ακουει καποιος με κοροιδευει και με περναει για χαζη και ονειροπολα.Λιγα ατομα μου εχουν συμπαρασταθει και πιστευουν σε εμενα

Σορρυ κιολας αλλα εχω παρατηρησει οτι ολες οι εξομολογησεις που αναφερουν κατι θετικο η καποιες αυτονοητα "σωστες" αποψεις παιρνουν ολα τα like και οσοι εχουν πραγματικα καποιο προβλημα η καποιες σκεψεις που δισταζουν να εκφρασουν τρωνε ολο το κραξιμο. Προσωπικα θεωρω οτι και το πιο γελοιο προβλημα ειναι ενδεικτικο βαθυτερων προβληματων του ατομου και αν νιωθετε οτι ειστε καλυτεροι η απαξιωνετε το προβλημα του τουλαχιστον μη σχολιαζετε και ψηφιζετε αρνητικα. Και το πιο ανουσιο προβλημα για σενα μπορει να ειναι πολυ σημαντικο για καποιον

Γιατι ρε παιδιά τι έχω κάνει? Γιατί τοσο μοναξιά? Είμαι τριάντα χρονών, κοινωνική, πάντα είμαι μέσα σε όλα , δοτικη, και το μόνο που εισπράττω είναι να περνάνε τα σκ και γω να μαι μονη. . Να μην έχω ούτε μια σχέση τουλάχιστον κάποιον να με νοιάζεται. Πάντα μου φέρονται σκατα. (Γτ να μν μπορΩ να βρω κάποιον. Εμφάνισιμη είμαι απ ότι μ λένε. ) και όσον αφορά τις φίλες, νόμιζα πως είχα τουλάχιστον φίλες αλλά απογοητευομαι κάθε μέρα. Τους έχω δώσει τόσα από τον εαυτό μου και σε μια δύσκολη περίοδο που ειδικά την πιο κολλητή μ την είχα ανάγκη εξαφανίστηκε γτ βρήκε σχέση. Η μία όλο κάτι της τυχαίνει όταν είναι να βγούμε. Η μία έτσι η μία αλλιώς. Τι έχω φτιάξει κ που δν μπορώ να καταλάβω. Με πιάνουν τα κλάματα. Δν αντέχω άλλο. Εγώ πάντα τους δίνω τον καλύτερο εαυτό μου κ πότε δν ακυρώνω έξοδο κ καλά να μν είμαι θα προσπαθήσω να πάω κ να τους συμπαράσταθω όταν έχουν ανάγκη. Νιώθω τόσο μα τόσο μόνη σε μια τόσο μεγάλη πόλη πώς μπορεί άραγε να νιώθει κάποιος τόσο μόνος? Ενώ βλέπεις γύρω σου τόσο κόσμο στις καφετέριες στο δρόμο να περνάνε καλά και εσένα απλά να σε προσπερνάνε. ... :'(

Αναρωτιόμουν πόσο δύσκολο είναι να συγχωρήσεις κάτι που στην ουσία έκαναν σε ένα άλλο άτομο κι όχι σε σένα. Θα σας πω φίλες και φίλες, σχεδόν πανεύκολο. Πρέπει να έχεις τρομερή διάθεση να μπεις στο πετσί εκείνου που πληγώθηκε και μετά από αυτή μου την εμπειρία κατέληξα γι΄απόψε στην άποψη ότι αν γνωρίζω, δεν πρόκειται να έχω προσωπικές επαφές με κάποιον που έχει βλάψει άλλο άτομο άσχημα χωρίς λόγο και χωρίς έμπρακτη μεταμέλεια. Πέρα από το κομμάτι που θα φοβάμαι ότι θα μου κάνει τα ίδια, θα καταλάβω ότι δεν είναι πραγματικά καλός άνθρωπος. Και αν κάποιος δεν είναι καλός άνθρωπος με όλους, ποια η γοητεία του φίλοι και φίλοι; Για μένα καμία.

αγαπω τοσο πολυ τη μαμα μου.....που μου κανει κακο..τελευταια εχει ριζωσει ενας παραξενος φοβος μεσα μου.οτι δηλαδη τι θα κανω αν κατι συμβει.ενω ειναι 'ολα' καλα ..δεν ξερω γιατι

Χρειάζομαι φίλους ..όχι αυτούς , τους άλλους , τους καλούς..δηλαδή όχι αναγκαστικά καλούς ,τους ιδιαίτερους. Αυτούς που δε φοβούνται να περάσουν καλά , αυτούς που δε ντρέπονται να περπατήσουν μπροστά στον κόσμο με ένα αστείο χρωματιστό μπουφάν, αυτούς!όχι τους άλλους..

Είμαι 20. Σπουδάζω στο εξωτερικό σε μια σχολή με πολλούς Έλληνες,Είμαι καιρό μόνη και γενικά δε μου είχε κάνει κανείς το κλικ καιρό τώρα. Μέχρι που , εκεί που περίμενα με τις ώρες έξω απο τη γραμματεία της σχολής , γνώρισα ένα παιδί(Έλληνας) που πραγματικά μου άρεσε απ'ιστευτα πολύ. Όταν τον είδα στην αρχή δεν ένιωσα κάτι αλλά μόλις άρχισε να μιλάει και να χαμογελάει με ένα ουτοπικά γλυκό χαμόγελο... άλλαξαν όλα. Είναι 3 χρόνια μεγαλύτερος. ΚΑΙ ΙΔΟΎ ΤΟ ΕΡΏΤΗΜΑ..πως μια κοπέλα..εγώ .. που αρέσω στους άντρες συνήθως , όσοι με γνωρίζουν μου λένε οτι έχω μια ιδιαίτερη και καλλιτεχνική προσωπικότητα , έχω αυτοπεποίθηση και γενικά δεν κολλάω πουθενά ..πέρα απο το φλερτ.. πως θα τον προσεγγίσω..? Έχω φτάσει στο σημείο που δεν αντέχω άλλο τη μοναξιά ..την στιγμή που ξέρω πόσα εχω να δώσω ..τα οποία καταπιέζονται.Πραγματικά όμως δεν έχω το θάρρος να κανω το πρώτο βημα. Ίσως να τον ξαναδώ στη γραμματεία ή έξω το βράδυ..ίσως και να τύχει να μιλήσουμε ...αλλά τι πρέπει να κάνω ?? Δυσκολεύομαι ιδιαίτερα στο φλερτ,κολλάω νιώθω αμήχανα αλλά αυτό το παιδί θελω να το γνωρίσω.Τι μπορω να κανω..

Είμαι 25 μισό. Αποφάσισα έστω στο "παρά πέντε" να εξέλθω της ερωτικής μου ανυπαρξίας. Βρίσκομαι σε αυτή τη φάση ανέκαθεν εκτός από ένα συντομότατο και τυχερό διάλειμμα στα "μακρινά" 19 μου με μια μεγαλύτερη κοπέλα. Όπως είναι πολύ φυσικό δεν έχω ζήσει σχεδόν τίποτα από αυτά που είθισται να ζουν οι νέοι στις πιο μικρές αυτές ηλικίες. Τουλάχιστον διατηρώ ακόμα τη σεξουαλική μου διάθεση - όπως παλία ! Δεν έχει μειωθεί, άσχετα αν δεν ικανοποιείται κάπως !Προφανώς κάποια στιγμή στη ζωή μου θέλω να κάνω τουλάχιστον μια σοβαρή σχέση, εφόσον έχω περάσει πρώτα μέσα από πρώιμες φάσεις. Ναι θέλω να κάνω και οικογένεια και παιδιά που αγαπώ πολύ - αν είμαι καλά πάντα - σε ένα περιβάλλον αποκλειστικότητας με τη γυναίκα που θα είμαι. ΑΛΛΑ όχι να μπω στη λογική δεσμεύσεων από τα 26,27 μου. Δε το σχολιάζω αρνητικά για κάποιον που το αισθάνεται να το κάνει και το θέλει. Ίσα ίσα είναι πολύ όμορφο να προχωράει η ζωή και ειδικά στις πιο νέες ηλικίες που έχεις πιο πολλές αντοχές και δυνάμεις.Αυτό που με νοιάζει τώρα είναι να δω κάποια πράγματα - ως πιο ώριμος από τα 20 - τα οποία είναι πιο ανάλαφρα. Αυτά που δεν έκανα πιο μικρός. Να έχω κάποια φλερτ, που θα βγούμε, θα φάμε, θα πάμε θέατρο - σινεμά - εκδρομή, θα περάσουμε κάποιο χρόνο μαζί για συζητήσεις κτλ, αλλά χωρίς άλλες υποχρεώσεις, δεσμεύσεις ή προοπτικές.Το θέμα είναι ότι οι κοπέλες των ηλικιών μου (ας πούμε 23+) - και το βρίσκω φυσιολογικό - θέλουν μια πιο σοβαρή προοπτική (άσχετα φυσικά αν υλοποιηθεί στο τέλος) μια και οι περισσότερες έχουν περάσει (αν το ήθελαν) τις πρώιμες - χαλαρές φάσεις ζωής (προ πολλού). Δύσκολα θα ξεκινήσουν δηλαδή για κάτι χαλαρό και με κάποιον που δεν είναι και έμπειρος.Έχω αποφασίσει ότι αν προκύψει κάποιο ενδιαφέρον στο άμεσο μέλλον από κάποια κοπέλα να της πω ευθέως / εξ' αρχής για το τι ψάχνω και να μη τη παραπλανήσω μόνο και μόνο για να παιχτεί κάτι και φανώ μαλάκας. Τίμια πράγματα.Από την άλλη όμως - δεδομένου ότι δεν είμαι και κανένας που έχει και τις πολλές επιλογές ή πέφτουν οι άλλες στα πόδια του, προς τα που πρέπει να κινηθώ για βρω κάτι που να είναι στα πλαίσια αυτών που νιώθω ότι μπορώ να προσφέρω τώρα;Υ.Γ.: Έχω και φίλους που είναι σε αυτή και χειρότερη κατάσταση. Θα δημιουργήσουμε και σωματείο στο τέλος !

Θέλω να αλλάξω σχολείο στη μέση της χρονιάς και από ότι έχω μάθει γίνεται μέχρι αρχές Οκτωβρίου ο λόγος που θέλω να φύγω είναι η απόσταση το σχολείο με αφήνει να φύγω.επειδή σήμερα έχουμε 15 νομίζω είμαστε στα μέσα του μήνα λέτε να μην μπορώ τώρα να αλλάξω.