ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Φιλοι μου οχι. Δεν ειμαι μαθητής λυκειου αλλα εχω μολις τεσσερα χρονια που τελείωσα το λυκειο και συνεχιζω να βλεπω να αδερφια μου, τους φίλους τους και αλλα ατομα, να βασανιζονται πανω απο κακογραμμένα βιβλια που μοιαζουν να απευθύνονται σε ατομα αλλης γενιας, αλλης ηλικιας. Προφανως και δεν προσπαθησα να απαντησω σε τυχον ερωτησεις και λοιπα που θα ανακυψουν απο αυτο που έγραψα και γνωριζω οτι τους περισσοτερους,ακομα και σαν ιδέα θα τους ξενισει, αλλα οχι. Πρεπει απλουστατα να δημιουργηθουν επιτροπές που να ασχοληθούν πανω σε αυτην την ιδεα. Εδωσα μια ιδεα, σε καμια περιπτωση δεν εδωσα τη λυση. Κατ'εμε ειναι καλυτερο γιατι θα παιδια θα κανουν ερευνα και θα φιλτραρουν τα οσα μαθαινουν πριν τα αποτυπωσουν συο χαρτι και αν διαβασατε τι εγραψα, μίλησα για επιμέλεια απο καθηγητες, αν οι καθηγητες δεν εχουν τις βασικες γνωσεις για να κατευθύνουν και να διδαξουν δεν φταιει κανενας αλλος απο το ιδιο το συστημα που τοσα χρονια τους κραταει στις θεσεις τους.

Εχω τελειωσει ιεκ για βρεφονηπιαγωγος. Περα απο το baby sitting δεν εχω ασχοληθει περισσοτερο με τον τομεα μου λογω ανεργιας. Ναι μεν δουλευω αλλα σε κατι ασχετο. Το θεμα μου ειναι το εξης: παρολο που στο ιεκ διαβαζα και τα πηγαινα πολυ καλα, εδωσα και πιστοποιηση κιολας και την πηρα αισθανομαι οτι εχω ξεχασει και αυτα που εμαθα. Αν με βαλουν δηλαδη σε ταξη με παιδακια δεν ξερω αν θα μπορεσω να ανταπεξελθω. Θα ηθελα να κανω ενα μεταπτυχιακο αλλα δεν εχω χρονο, ορεξη και κυριως χρημα. Με τον συντροφο μου μαζευουμε λεφτα για να παμε εξωτερικο , ειτε Αγγλια ειτε Γερμανια. Και παρολο που προσπαθω να σκεφτομαι θετικα λεω στον εαυτο μου θα τα καταφερω εκει θα βρω δουλεια με ενα πτυχιο ιεκ? Δεν ξερω καθολου αλλα θα ηθελα αμα ειχα την δυνατοτητα να ξεκινησω σαν βοηθος νηπιαγωγου ετσι ωστε να εξοικοιωθω λιγο με το περιβαλλον και τα παιδακια αλλα και παλι δεν ξερω πως λειτουργουν στην Αγγλια και στην Γερμανια. Εννοειται πως δεν πιστευω οτι μολις παω εξωτερικο θς βρω δουλεια στον τομεα μου. Δεν με πειραζει κιολας να κανω και μια ασχετη δουλεια για κανα χρονο αμα ξερω οτι σιγα σιγα θα φτιαξει το πραγμα απλα προβληματιζομαι αν θα τα καταφερω με ενα πτυχιο ιεκ και χωρις ιδιαιτερη πιστη στον εαυτο μου. Απλα βλεποντας οτι εχω φτασει 25 και χωρις προυπηρεσια στο αντικειμενο μου με πιανει αγχος. Ο θεος βοηθος και ευχομαι ολοψυχα σε ολους να βρουν τον δρομο τους στα επαγγελματικα, προσωπικα και γενικα να μην το βαζουν κατω. Μακαρι να πανε ολα καλα και πανω απο ολα υγεια. Δεκτη οποιαδηποτε συμβουλη και κυριως απο ατομα που εχουν μεταναστευσει

Έδωσα στην εξεταστική μου 6 μαθήματα και τα πέρασα όλα κάνοντας υπερπροσπάθεια για το κάθε ένα χωριστά. Νόμιζα ότι τα έχω πάει πάρα πολύ καλά έστω στα 4 από αυτά γιατί είχα προετοιμαστεί πολύ καλά. Πήρα λοιπόν σε όλα μα σε όλα 6.5 και δεν με ικανοποιεί καθόλου γιατί χωρίς βαθμό πτυχίου δεν κάνεις τίποτα. Θα πάω να τα δω όλα για να καταλάβω τα λάθη μου αλλά γενικότερα αν και δεν χρωστάω έχω απογοητευτεί εντελώς. Αν το ηξερα οτι θα εχω τετοιες επιδοσεις δεν θα πηγαινα καν και δεν μπορω να παρω αναβαθμολογηση παρα μόνο σε δύο όλου του ετους. Έχω τρομερό άγχος και αυτήν την στιγμή έχω βάλει τα κλάματα. Με πιάνει το παράπονο γιατί ξοδέυω πάρα πολύ χρόνο σε αυτό που κάνω και το κάνω με αγάπη. Δεν θέλω να μαζεύω 6ρακια και μετά να μην μπορώ να συνεχίσω οπως θελω. Τελος. Ρητρα 7,5 στα πάντα απο εδώ και πέρα. Μακάρι να ήξερα τι μπορώ να κάνω καλύτερα και θα το έκανα x10.

Όταν υπάρχει ένα εμφανισιακό θέμα, που για μερικούς ανθρώπους δεν τους απασχολεί καθόλου για να είναι μαζί σου(αναφέρομαι για άνδρες), ενώ κάποιοι άλλοι που επίσης τρέχει κάτι ερωτικό να λένε οτι "ναι οκ, είναι όμορφο αυτό το σημείο αλλά θα μπορούσες να πας σε έναν ειδικό να στο κάνει πολύ καλύτερο" όπου ειδικό εννοούσες να μπεις χειρουργείο. Και απο τότε να σου έχει κολλήσει στο μυαλό ότι είναι εντελώς άσχημο αυτό το σημείο και έτσι ρίχνει στον γκρεμό όλα τα υπόλοιπα όμορφα στοιχεία που έχεις σαν εμφάνιση. Να κοιτάς τα όμορφα στοιχεία σου, να κοιτάς και τα αρνητικά και να κολλάς σε αυτό το σημείο. Να νιώθεις οτι είναι απαίσιο και εντελώς χάλια και οτι τελικά έχουν δίκιο αυτοί οι ελάχιστοι άνδρες που στο είχαν πει.Μήπως εγω δημιουργώ το πρόβλημα και αντί να κλαίγομαι είναι καλύτερα να κοιτάξω να δω πως μπορώ να το κάνω καλύτερο, με ρούχα, ακόμα και με βάψιμο για να φαίνεται πιο όμορφο και όχι να κάθομαι να μου καταρρακώνει την ψυχολογία ένα αρνητικό σχόλιο; Αν πιστέψω εγω οτι είμαι τέλεια και μοναδική, μήπως αυτό το βγάλω και προς τα έξω και ΚΑΝΕΙΣ άλλος άνδρας δεν θα κολλήσει σε αυτήν την ατέλεια που έχω;Αναφέρομαι μόνο στην εξωτερική εμφάνιση αφού αυτό είναι το πρώτο που βλέπουμε και αυτό μας κινητοποιεί για να κάνουμε το πρώτο βήμα ή για να απορρίψουμε κάποιον, αλλά υπάρχουν πραγματικά πανέμορφες γυναίκες εκεί έξω με τέλειες αναλογίες, πρόσωπα και σώματα, και ουσιαστικά οι περισσότερες ανταγωνιζόμαστε τις άλλες για το ποια θα είναι η πιο όμορφη και αυτή που θα τραβάει τα βλέμματα. Γιατί κακά τα ψέμματα, οι άνδρες κυνηγούν τις πιο όμορφες, τις πιο περιποιημένες, τα πιο θηλυκά.

Με το σύζυγό μου η σχέση ήταν καλή στην αρχή (ή δεν είχα και πολλή εμπειρία στις σχέσεις ή τη ζωή). Μετά έγινε κακοποιητική. Σωματική (σπρωξίματα, ακινητοποιπηση, τραβήγματα, δυο φορές με είχε σφίξει στο λαιμό) και ψυχολογική. Μετά από αρκετό καιρό, κατάλαβε ότι η σωματική βία δεν πρέπει να γίνεται και ευτυχώς σταμάτησε. Βελτιώθηκε κι η ψυχολογική βία που μου ασκούσε, αλλά όχι και τόσο. Και τώρα εγώ ζω μέσα σε φόβο και αυτός θυμώνει που τον φοβάμαι γιατί λέει ότι βρλτιώθηκε κι έτσι... φωνάζει γιατί εκνευρίζεται μαζί μου... Τι τραγική ειρωνία.. Σήμερα το πρωί, για παράδειγμα, σταματήσαμε πριν πάμε στις δουλειές μας(μοιραζόμαστε το αυτοκίνητο γιατί μένουμε 30χμλ από την πόλη που εργαζόμαστε) και πριν μπούμε του λέω «θα πάρω κι ένα τοστ» και τον ρώτησα αν θέλει κι αυτός κι είπε «ναι». Μόλις μπήκαμε, καθήσαμε, έρχεται ο σερβιτόρος, με κοιτάζει, του λέω «εγώ ένα τοστ» και γυρνάω το βλέμμα μου στο σύζυγο σα να του λέω «πες κι εσύ τι θες». Με το που έφυγε ο σερβιτόρος, άρχισε να μου φωνάζει μες στο μαγαζί ότι είμαι αγενής, ότι τι τον ρώτησα πριν αν ήθελε κάτι να φάει αφού δεν έδωσα εγώ όλη την παραγγελία, ότι τον έκανα να αισθανθεί μλκς γιατί δεν τον υπολογίζω..Τώρα περιμένω να έρθει να με πάρει για την επιστροφή και φοβάμαι πάλι τις φωνές... Κι αν του πω ότι τον φοβάμαι θα μου πει ότι με βλέπει έτσι φοβισμένη και για αυτό εκνευρίζεται και μου φωνάζει.Φαύλος κύκλος. Άλλοτε τα πράγματα είναι καλά, άλλοτε φωνές. Νιώθω ότι για τα πάντα θα βρει κάτι να πει ότι το κάνω λάθος κι ότι εγώ φταίω που η σχέση μας είναι χάλια. Γιατί συνήθως αυτό λέει και καταλήγω κάθε φορά να του ζητάω εγώ συγνώμη με κλάμματα.Διαβάζω στο ίντερνετ γιατί τα θύματα δε φεύγουν (αίσθηση ανικανότητας μετά από τόσα χρόνια φόβου, ανυπαρξία δικτύου προστασίας, κλπ), γράφετε κι οι σχολιαστές σε ανάλογες εξομολογήσεις τα δικά σας αίτια (συνήθεια, βόλεμα, κλπ).Δεν ξέρω σε ποια κατηγορία ανήκω. Νομίζω αισθάνομαι ότι κατά βάθος το αξίζω όλο αυτό κι ότι μόνη μου δεν θα τα καταφέρω να επιβιώσω.Ήλπιζα πως να τα γράψω θα ξεκαθάριζε κάτι..

Έχω φαντασίωση με την αδερφό του αγοριού μου. Το αγόρι μου είναι 22 και γω 18. Ο αδερφός του 30. Είναι πραγματικά πολύ ωραίος άντρας και έχω καταλάβει ότι με συμπαθεί και μου έχει αδυναμία. Το σκέφτομαι αρκετά συχνά ερωτικά και δε ξέρω τι να κάνω. Πραγματικά μπορεί να μην του αντίστεκομουν.

Βγηκα προσφατα με μία κοπελα την οποια γνωριζω εδω και 4 μηνες, με την οποια δε πολυμιλαμε καθως ειμαστε σε ενα χωρο που δε μπορουμε να μιλησουμε ανετα, βλεπομαστε μια φορα τη βδομαδα.. Οταν ειχαμε πρωτογνωριστει υπηρχε ενας ενθουσιασμος απο πλευρας της, αλλα επειδη ημουν σε σχεση, δεν ηθελα να το προχωρησω ενω μου αρεσε. Εν ολιγοις οταν της προτεινα να βγουμε δεχτηκε αμεσως. Το ραντεβου εξελιχθηκε νορμαλ, ηταν ξεκαθαρο απο ενα σημειο και επειτα οτι δεν υπηρχε διαθεση για «φιλια» τουλαχιστον απο μεριας μου και γενικα ειπαμε τελειωνοντας να ξαναβγουμε αμεσα προσδιοριζοντας και τη μερα. Απο την μερια της υπηρχαν και καποια αγγιγματα πολυ διακριτικα την ωρα που μιλουσαμε, αν και κρατουσε μια αποσταση μεταξυ μας. Οταν την αφησα σπιτι της με το αυτοκινητο βαζει το χερι της πισω απο τον αυχενα μου -πραγμα το οποιο δε μου το εχει κανει ποτε καμια τουλαχιστον στην αρχη μιας γνωριμιας- και ταυτοχρονα μου βγηκε αυθορμητα να τη φιλησω -πραγμα που κι εγω δεν το κανω απο την πρωτη συναντηση και μερικες φορες εχει παρεξηγηθει. Εκεινη δεν ανταποκριθηκε και μου ειπε οτι εκεινη σε τετοιες περιπτωσεις χρειαζεται να τα σκεφτει λιγο τα πραγματα και φυσικα της ζητησα συγγνωμη ψυχραιμος. Εκεινη πεταξε και ενα αστειο και φευγοντας εκανε παλι την ιδια κινηση να βαζοντας το χερι της πισω απο τον αυχενα μου. Απο εκει και περα επειδη η ιδια μου ειπε οτι γενικα δεν της αρεσει να τα δινει στον αλλον ολα ετοιμα υπο την εννοια οτι της αρεσει να τη διεκδικουν, σκεφτομαι να μην τα παρατησω, να της στειλω οτι περασα ωραια, θα ηθελα να ξαναβγουμε και οτι δεν ειχα προθεση να τη φερω σε δυσκολη θεση...

τα μονα προβληματα στη ζωη μου να ηταν τα γκομενικα...

Ρε παιδιά με θέλει αλήθεια σας λέω! Δεν είμαι τρελή....με κοιτάει και γίνονται απανωτές εκρήξεις !!αλλά δεν σκάει αυτό το χειλάκι να λιώσω και γω σαν κερί ήρεμα και ωραία .... έχει και αυτά τα μούσια και μου το παίζει άγριος βαρύς και ασηκωτος ... γιατί δε μου χαμογελάει;;;

Τι γνώμη θα σχηματίζατε για κάποιον αν έλεγε ότι όλες οι γυναίκες είναι ό,τι να' ναι και ντύνονται προκλητικά?Εγώ πάντως αν και αρχικά μου άρεσε και ήθελα να τον γνωρίσω, σχημάτισα αρνητική άποψη :/