ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Τα σκουλαρίκια αυτά που ανοίγουν διαμπερείς μεγάλες τρύπες στα αυτιά.... Λογικά κάποιοι το βρίσκουν ελκυστικό. Όπως και τα τατουάζ. Ως ένα σημείο ίσως...?Αλλά έχω ένα φίλο που άνοιξε τόσο τη δική του που μέχρι και δάχτυλο περνούσε από μέσα, κι επιπλέον το αυτί του μεγάλωσε σε μέγεθος. Κι όταν το είδα χωρίς το σκουλαρίκι... Έπαθα φρίκη. Είναι πολύ άσχημο... Σαν...γερασμένο; Δαγκωμένο; Κι όπως συζητήσαμε ένιωθα ότι κι αυτός μετάνιωσε που το άνοιξε τόσο κι ότι ελπίζει σιγά σιγά να το "διορθώσει". Γίνεται όμως αυτό; Δεν το νομίζω... Στους πλαστικούς θα τρέχει.

Πώς γίνεται κάποιοι άνθρωποι να λένε πως δεν έχουν πρόβλημα μαζί σου αλλά να σε συκοφαντούν και να σε βρίζουν σε τρίτους ή σε συζητήσεις μεταξύ τους και να το μαθαίνεις μετά εσύ;Και μετά να λένε πως το κάνουν σε επίπεδο κοινωνικού σχολιασμού, κουτσομπολιού κι ότι εσύ είσαι ο > που παρεξηγείσαι και πληγώνεσαι.Γιατί συμβαίνει αυτό;

Έφυγα από το σπίτι μια βδομάδα σε κάτι σεμινάρια και διαπίστωσα ότι δε μου λείπει η κοπέλα μου.Ίσα ίσα νιώθω μια υπέροχη ηρεμία,δεν έχω πονοκεφάλους,κοιμάμαι σε όλο το κρεβάτι και νιώθω σαν να ειμαι 20 ξανά.Ελπίζω να μη μου λείψει το σεξ γιατί δεν έχω καμία όρεξη να ξαναγυρίσω στα ιδια.Τι να σημαίνει αυτό;

Πως το ξεπερνάς τελικά αυτό το απωθημένο; Ότι χειρότερο να σου έχει δώσει μια μικρή γεύση και να στην κόβει με τον χειρότερο τρόπο. Και επίσης πως τον ξεπερνάς όταν θέλοντας και μη τον βλέπεις κάθε μέρα; Όταν βγαίνοντας απ το σπίτι κατά 90% υπάρχει η πιθανότητα να πέσεις πάνω του; Και ποσο πονάει να ξέρεις ότι δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί το παραμικρό για σένα και να κοιτάει απλά πως θα περάσει καλά..

Έχουμε χωρίσει εδω και πολύ καιρό, έχουμε έρθει πάλι σε επαφή αρκετο καιρό όμως δεν έχουμε υπάρξει πάλι μαζί σε σχέση. Μπορεί να φαίνεται κάπως όμως εγώ όταν σκέφτομαι ότι όλο αυτό έχει τραβήξει τόσο για το να μην είμαστε μαζί με στεναχωρεί δεν ξέρω πως να το εξηγήσω..δεν λέω ότι δεν θα μπορέσω να βρω κάτι άλλο αν δεν οδηγηθεί πάλι σε σχέση αυτό που έχουμε, όμως δεν θελω να σκέφτομαι ότι θα μπορέσω να βρω κάτι άλλο και να προχωρήσω χωρίς αυτόν τον άνθρωπο και όσο το σκέφτομαι στεναχωριέμαι. Ναι ξέρω μετά από καιρό θα το αποδεχτώ θα το συνηθίσω ή οτιδήποτε όμως με ενοχλεί. Δηλαδή γιατί να βρω άλλον άνθρωπο να συνδεθώ έτσι η περισσότερο και όχι με αυτόν γιατί να τα ζήσω αυτά με άλλον; γιατί να θελήσω άλλον, γιατί να ερωτευτώ άλλον, γιατί να αγαπήσω άλλον; ίσως είμαι αδύναμη ίσως δεν ξέρω τι. Δεν θελω να δεχτώ ότι μάλλον δεν γίνεται κάτι άλλο ότι δεν προχωράει ή ότι δεν υπάρχουν ελπίδες. Ξέρω μπορεί να με πειράζει τώρα μπορεί μετά από καιρό να μην με πειράζει τόσο η καθόλου η δεν ξέρω και εγώ τι, όμως δεν αλλάζει το ότι με νοιάζει και μέσα σε όλα αυτά λέω ότι ίσως δεν είναι τα συναισθήματα μου γιαυτόν τον άνθρωπο ίσως είναι εγωισμός η οτιδήποτε άλλο και εκεί μπερδεύομαι πιο πολύ. Δεν ξέρω πως ακριβώς να περιγράψω τι νιώθω και μάλλον νιώθω πολλά μαζί. Ούτε θελω να πω πως μετανιώνω για τον χρόνο μου μετά από κάποιο διάστημα γιατί ως τώρα δεν έχει βγάλει κάπου θετικά

Ορισμένοι φέρνουν την ευτυχία ..όπου πάνε !!!Άλλοι ..οποτε φεύγουν !!!!

Δουλευω σε μια σε εταιρια που δεν γινεται τιποτα σωστα. Οι εντολες ειναι αδυνατον να γινουν στο χρονο που λενε , οι πληροφοριες ειναι παντα μισες , πολλες φορες αλλα λενε και αλλα ενοουν, κανεις μια δουλεια και σε διακοπτουν για μια αλλη ασχετη που και παλι πρεπει να καταλαβεις τι θελουν , η επικοινωνια μεταξυ ολων ειναι πολυ προβληματικη και ο καθενας προσπαθει να κανει οτι νομιζει σωστο. Και αυτο το παραδεχονται ολοι. Ξερω δε μπορειτε να προτινετε κατι αλλα ζηλευω πολυ οσους δουλευουν σε οργανομενες εταιριες. Θελω να φυγω αλλιως θα τρελαθω!

Ειμαι σε μια περιοδο που θελω να βρω κοπελα και δεν τυχαινει τπτ εδω και 1,5 χρονο... Πειτε καμια συμβουλη γτ παντα βγαινω σε αδιεξοδο!

Ακούω κάποιους ανθρώπους που αν τους ρωτήσεις τι έκαναν σήμερα ή το σαββατοκύριακο θα σου πουν ένα σωρό πράγματα. Δουλειά, χόμπι, επισκέψεις, έξοδος, καθαριότητα σπιτιού, δουλειές εξωτερικές, κτλ. Και απορώ πότε τα προλαβαίνουν όλα αυτά. Και γενικά δεν βαριούνται, δεν θέλουν να χαλαρώσουν; Θα ήθελα να ήμουνα και εγώ έτσι και να προχωράω.

Πηγα να δω εναν "φίλο" μου. Συναντηθήκαμε στην πολυκατοικια του να μιλησουμε.Ημουν ερωτευμενη μαζι του και ηξερα πως και αυτος με ηθελε. Δεν ηθελα να μπω σπιτι του αλλα με διάφορες δικαιολογιες (και το εννοω ειλικρινα) με έπεισε να περασω μεσα για "1" λεπτο να μου δειξει το σπιτι του. Μετα απο μιση ωρα παλευαμε στο πατωμα οσο προσπαθουσε να με φιλησει. Δν ηθελα... και οχι γτ δεν γουσταρα αλλα γτ δν ειχα ξαναφιλησει καποιον και απλα ηταν βιαιος οποτε δν ηθελα να ναι έτσι. Ειπα τουλαχιστον 20 φορές οχι ή μη αλλα παρόλα αυτα με ανάγκασε.με φιλησε μετα απο 1 ωρα παλης και με αγγιξε οσο εγω σιγα σιγα εριχνα τις αμυνες μου γτ ημουν ερωτευμενη.Μετα απο λιγες μερες εμαθα πως ειχε κοπελα. Αυτα.... γενικα τον μισω. Ειδικά θελω να φυγει απο το πανεπιστημιο και να μην τον ξαναδω. Δν μπορω να συγκεντρωθώ να διαβασω. Να παρακουλουθησω στο μαθημα γτ ειναι εκει. Τον μισω τοσο αληθεια.