ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Μισώ τον εαυτό μου. Γεννήθηκα άσχημη ,είμαι χοντρή..αλλά για αυτό δεν μπορώ να κάνω κάτι . Είναι δύσκολο για εμένα να χάσω κιλά επίσης για να πάω κάποιο άθλημα νρεπομαι για το εαυτό μου και την εμφάνιση μου...πάρα πολύ. Επίσης αυτό το συμπέρασμα δεν το έβγαλα εντελώς μόνη! Πολλα παιδια στο σχολείο με λένε χοντρη, βέβαια η συγκενης και οι φίλοι μου λένε ότι είμαι κανονικη αλλά εγώ δεν το πιστεύω.Γιατί γεννήθηκα έτσι ρε γαμωτο? Γιατί σε εμένα? Τεσπά δεν μπορώ να κάνω κάτι ούτος ιαλος. Χριστέ μου όμως,γιατί με είμαι τόσο άσχημη?? Γιατί με έκανες έτσι?...Ξες πόσο στεναχωριέμαι και ντρέπομαι??...πάντως εύχομαι κάποια μέρα να το ξεπεράσω αυτό!!

Έτσι είμαι εγώ .θέλω όλος ο κόσμος να ειναι καλά!!! Να του πηγαίνουν όλα τέλεια! Κανένας δυστυχισμένος...μόνο να σκέφτεστε θετικά αγάπες μου!!! Μικροι ,μεγαλοι η ηλικία είναι ένα νούμερο! Ζήστε όμορφα, κάντε αυτό που αγαπάτε.. πείτε ομορφα λόγια στους άλλους, κάντε καλές πράξεις! Προσπαθήστε.. και όλα τα καλά θα έρθουν!! Πάντα μου λέγανε ότι ειμαι μεγαλοκαρδη και ξέρω ότι θα γυρίσει μπούμερανγκ και αυτό πάλι σε μένα.οτι καλό έχω κάνει.. φιλιά να περνάτε όμορφα κάθε στιγμή. Και αν ακόμα είστε μόνοι;;; Δεν τρέχει κάτι.. βασικά δεν τρέχει τίποτα!!!! Απολύτως τίποτα! Είναι μια φάση και θα περάσει.. κάπου εκεί έξω μας περιμένουν οι πιο όμορφες στιγμές μας.....Καλό ΣαββατόβραδοΤο κροκοδειλακι

Ποτε μου δεν βαριομουν να καθομαι σπιτι. Ειχα και εχω διαφορα ενδιαφεροντα πχ. μουσικο οργανο,διαβασμα,σειρες κτλ. Επισης εχω παρεες να βγαινω.Ξαφνικα ομως δεν μπορω να περναω καθολου χρονο μεσα, θελω να ειμαι ολη την ωρα εξω. Οποτε καθομαι μεσα νιωθω απαισια, πεφτω παρα πολυ ψυχολογικα και το μονο πραγμα που κανω ειναι να κοιμαμαι για να περναει η ωρα. Δεν ξερω τι εχω παθει αλλα με επηρεαζει σε τεραστιο βαθμο...

Και δεν έχω ιδέα τί πρέπει να κάνω. Ξέρει κάποιος;

Είμαι με κάποιον εδώ και ένα χρόνο. Ηλικιες, 32 και οι δύο μας.Ο οποίος έχει δικά του εσωτερικα θέματα τα οποία δεν τα έχει αντιμετωπίσει και διαιωνίζονται.Μου έχει ζητήσει να είμαι δίπλα του. Τα θέματα του όμως δε τα λύνει. Αλλά μεμψιμοιρει κάθε μέρα και γίνεται όλο και χειρότερο.Του μίλησα και του είπα να δει κάποιον ειδικό για να βοηθηθεί ομςω δε θέλει. Εγώ όμως δε μπορώ να τον βοηθήσω με τον τρόπο που θέλει, καθώς μου ζητάει να σηκώσω και εγώ τα προβλήματα του. Νιώθω ότι πνιγομαι αρκετές φορές και χάνομαι μέσα σε όλο αυτό, αλλά τον αγαπάω πάρα πολύ. Ξέρω όμως ότι καθένας μας μπορεί να βοηθηθεί μόνο εάν το θέλει και κατά κύριο λόγο μόνο τον εαυτό του μπορεί να βοηθήσει. Οπότε μένω και επιμένω επειδή τον αγαπαω ή φεύγω νοιαζομενη μόνο για τον εαυτό μου; (Νιώθω ενοχικά που σκέφτομαι να φύγω και να τον αφήσω μόνο του σε κάτι τέτοιο)

εδω και δυο μηνες! Ο ενας πιστευα οτι ειναι ο ανθρωπος μ ο ενας για μενα εδω και 6 χρονια.. ολα πηγαιναν φυσιολογικα ωσπου ξαφνικα κατι χαλασε.. ρουτινα βαρεμαρα κακο σεξ κακη επικοινωνια και ξαφνικα εμφανιζεται ο αλλος.Τον ξέρω 2 μηνες μονο και μου εχει σωσει τοσα πολλα νιωθω μαζι του οτι περναω τελεια.. ταιριάζουμε αρκετά ως τωρα αλλα κατι με κραταει και δεν μπορω να προχωρησω! Δε θελω να χωρισω μας ενωνουν πολλα αλλα εχω χωρισει.. Φοβαμαι να προχωρησω με τον αλλο γιατι δεν τον ξερω.. ειναι εγωιστικο πολυ αυτο αλλα ειναι η αληθεια και η αληθεια ποναει και ολο αυτο με ποναει.. δεν το ζω πραγματικά αν και θελω.. αλλα μαλλον δεν ξςρω τι θελω

συνέχεια .. Ολες μας οι στιγμες γυρίζουν στο μυαλο μ ξανα και ξανα και αυτο με κανει να χαμογελαω! Θελω να τον ακουω να τον αγγιζω να του μιλαω να μυριζω το αρωμα του.. νιωθω κατι εντονο ξεχωριστο ιδιαιτερο μοναδικο.. ΑΛΛΑ φοβαμαι.. γιατι τον ξερω λιγο και νιωθω οτι θα την πατησω.. δεν αφηνομαι.. κρατιεμαι κι ας περναω μαζι του τοσο ομορφα..

Κάθε σαββατοκύριακο, όταν φεύγει η ένταση της δουλειάς και σαν ψυχή και εγώ λέω ωραία.... Σάββατο βράδυ για ποτό.... Μέχρι που κοιτάω το κινητό. Κανείς. "Φίλοι" που όταν ήταν ελεύθεροι σε παρακαλούσαν να βγείτε τώρα... ούτε να σε φτύσουν. Κοπέλες που ούτε να σε κοιτάξουν λες και είμαι κανένα τέρας. Συγγενείς που μεγαλώσατε μαζί τώρα μοστραρουν τα μωρά τους σε ότι σοσιαλ υπάρχει. Και το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάς το καθρέφτη και να λες... Έφτασα 34 και κατέληξα να είμαι ένα περιφερόμενο πτώμα. Χωρίς κανένα να νοιάζεται. Και αυτούς που εσύ νοιάζεσαι να μην δίνουν πλέον δεκάρα για σένα. Και τι κάνεις κάθε Σάββατο βράδυ; Περιμένεις στωικα να έρθει το πρωί της Δευτέρας και να ολοκληρωθεί ο κύκλος της σάπιας καθημερινότητας. Όπου απλά δουλεύεις για να πέσεις στο τέλος της μέρας ξερός ώστε να μην έχεις ενέργεια ούτε να σκεφτείς πόσο μόνος είσαι ούτε ότι δεν μπορεί να αλλάξει πλέον κάτι στην ζωή σου. Και οι μέρες κυλούν. Που και που σε πιάνει το παράπονο... Εγώ δεν αξίζω κάτι καλό σ αυτή την ζωή; Αλλά η στιγμή περνάει και μέχρι να το ξανασκεφτείς έχει φτάσει Σάββατο βράδυ πάλι. Και είσαι πάλι μόνος. Και όσο και να το παλεύεις η μοναξιά είναι σκληρός αντίπαλος. Δεν λέει να φύγει. Είναι σαν μια πληγή που απλά έχει ξεραθεί το αίμα πάνω της και όσο και να το ξύσεις πάντα θα αφήσει σημάδι. Και αυτό το σημάδι υπάρχει εκεί να σου θυμίζει ότι θα υπάρχει για πάντα. Απλά άστο... Θα περάσει. Και μέχρι τότε θα έρθει πάλι Σάββατο βράδυ

Τελειωσα τη σχολη πριν τον σύντροφό μου και εψαχνα μεταπτυχιακά. Αυτα που με ενδιέφεραν ηταν στο εξωτερικό ενώ και σαν άνθρωπος αναζητώ την περιπέτεια και το άγνωστο και μ αρεσει να δοκιμάζω πράγματα οποτε ηταν ευκαιρια. Απ την αρχη δεν ηθελε καθολου να πάω, εκεινος δεν μπορούσε να ακολουθησει λογω της σχολης του, αλλα και παλι πιστεύω δεν θα ερχοταν και να ειχε την επιλογη. Ετσι, αποφασίσαμε να κανουμε υπομονή μεχρι να τελειώσω. Εγω οσο καιρο ήμουν μονη μου εξω εκανα συνεντεύξεις με διαφορες εταιρίες κατι που δεν το ξερει κανενας περα απο μια φιλη μου. Τωρα που τελειώνω, εμφανίστηκε μια εξαιρετική δουλειά με πολυ καλο μισθό και επιπλέον ανέσεις. Ομως την δέχομαι και χωρίζω με τον άνθρωπο μου ή επιστρέφω Ελλάδα και καταλήγω σε μια δουλειά πιθανόν άκυρη με το αντικείμενο μου;

Ήμουν στο μαγαζί που δουλεύω σήμερα. Όλοι εκτός από εμένα φέρονται πολύ άσχημα σε μια καινούργια κοπέλα. Εγώ και εκείνη είμαστε οι μοναδικές κοπέλες αναμεσα σε καφρους και λάτρεις του κουτσομπολιού. Την προσβάλουν και περιμένουν ότι σε 10 λεπτά θα μάθει ότι εκείνοι ξέρουν σε 10 χρόνια. Μόνο με εμένα μπορούσε να ηρεμήσει και να μιλήσει. ΑΛΛΑΣήμερα φώναξα και φέρθηκα άσχημα. Νευρίασα. Έπρεπε να συγκρατηθω. Λίγο πριν τελειώσουμε την άθλια αυτή μέρα έκανα σόου εκνευρισμου για ένα λάθος. Μα τι πίστεψα;;; Ότι μπορείς να τα εντάξεις όλα;;;;;; Όταν φύγαμε μου είπε μια δικαιολογία και πήγε από άλλο δρόμο. Έγινα μια από αυτούς. Είναι ένα πολύ καλό κορίτσι και της φέρθηκα πολύ άσχημα. Είμαι απαίσια... Πώς να σου πω συγγνώμη;;;; Πώς να καταλάβεις ότι το εννοώ;;;;;Δε θέλω να είμαι μια από αυτούς που σου χαλάνε την καθημερινότητα.