ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δε θα σε ξαναενοχλήσω...Όσο κι αν θέλω να σου μιλήσω, να σε πάρω μια αγκαλιά ξέρω ότι δεν είναι σωστο. Μου λείπεις...πφφ

Γειά σας! Είμαι 22 χρονών έχω σπουδάσει αισθητική (κατάλαβα πως δεν μου ταιριάζει) και σκέφτηκα πως θα έπρεπε να ασχοληθώ με την υποκριτική μιας και μου άρεσε από μικρή . Το θέμα είναι πως οταν το συζήτησα με τους γονείς μου εκείνοι μου είπαν πως δεν αξίζει τον κόπο γιατι είναι τρομερα δύσκολο και πως όλοι οι ηθοποιοί πεινάνε... Επίσης είμαι από Λάρισα και δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να σπουδασω σε κάποια δραματική σχολή. Θα ήθελα και την δική σας γνώμη πιστεύετε πως αξίζει τον κόπο να το κυνηγήσω;

Πιστεύετε πρέπει να διεκδικούμε και να υπερασπιζομαστε αυτά που θέλουμε η αυτούς που θέλουμε ακόμα κ αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με την οικογένεια? Γιατί να νιώθει κάνεις ενοχές και τύψεις σαν να κάνει κάτι κακό απλα επειδή έχει άλλα θέλω που δεν συμπίπτουν με τον γονιών αλλά ούτε και των αδελφών...πως να ξεφύγεις από αυτές τις τύψεις που ουσιαστικά και πρακτικά δεν βλάπτει κανέναν. Ομως σαν να έχει κολλήσει το μυαλό ότι επειδή έχουν άλλη γνώμη και περιμένουν άλλα πράγματα για εμένα είναι σαν να τους προδίδω η να τους κάνω κάτι κακό. Πως πιστεύετε πρεπει να φέρετε ένα ενήλικο "παιδί".?

Ειχε μια αγγελια η εφημεριδα για καφετερια 2-3 φορεσ την εβδομαδα. Χρειαζομαι το χαρτζιλικι αλλα ηθελα κ κενεσ μερεσ για θαλασσα,διαβασμα κλπ οποτε ετρεξα αμεσωσ,λεω ενταξει οτι καλυτερο μπορουσε να τυχει τωρα. Παω,μου μαθαινουν κλπ και μου λενε να ξαναερθω αυριο για αρκετεσ ωρεσ. Υποθετω κανονικα το ωραριο. Εκει που συζητουσαμε για μισθο κλπ,λεω "Οταν λετε 2-3 μερεσ την εβδομαδα εννοειται συγκεκριμενεσ μερεσ?". Ο ενασ μου λεει "για αρχη θα εισαι 2-3 μερεσ και σιγα σιγα θα αυξανονται" και η γυναικα μου λεει "τι 2-3 μερεσ?οχι δεν ισχυει αυτο" ...στην αγγελια αυτο εγραφε..ε ενταξει ξενερωσα αρκετα,αλλα θα παω. Επισησ μου ειπαν οτι για αρχη θα ειμαι δοκιμαστικα μεχρι να νιωσω ετοιμη σιγουρη κ τετοια. Για το δοκιμαστικο πληρωνουν? ενασ φιλοσ μου μου ειπε οτι κανονικα αμα κανεισ ολο το ωραριο πρεπει να σε πληρωσουν,ομωσ εγω πιστευω θα ντραπω να ρωτησω ή να το ζητησω. Δεν εχω ξαναδουλεψει και δε γνωριζω.

Τη σιχαίνομαι αυτή τη φράση. Ειλικρινά όμως. Όταν μου λεει ο άλλος ‘έλα βρε αδερφέ, δε βαριέσαι, ο,τι έγινε, έγινε!’ μου έρχεται να του πω: όχι ρε φίλε, δεν είναι εντάξει. Αν μπορώ να αλλάξω τα πράγματα μέχρι και την τελευταία στιγμή, θα το κάνω. Δε θα κάτσω με σταυρωμένα τα χέρια να μου λεν οι άλλοι στο τέλος ‘πάει πέρασε, ξέχασε το.. ο,τι έγινε...εγινε’.

Λίγο ψυχακιας και λίγο επαγγελματίας ψεύτης. Μένω ή φεύγω;

Και τώρα τι;Τι θα κάνω εγώ που δίνω Μαθηματικά αύριο, και είναι μάθημα που αποτελεί βαρύτητα;Τι θα κάνω εγώ που τα μισώ τα Μαθηματικά, και προσπαθώ να βγάλω άκρη μόνο με τη Θεωρία;Θα γράψω ένα χάλια βαθμό, και θα απογοητεύσω τους γονείς μου.Συγγννώμη για τη δόση μελαγχολίας, αλλά...Το μάθημα αυτό είναι πραγματικά τραγικό.Και εξαιτίας του καταστρέφονται τα όνειρά μου..

Φρικτα,αλλα ουτε καν με σκεφτεσαι

Θεωρειτε πως ο χρονος που χρειαζεται καποιος για να προχωρησει τη ζωη του μετα απο χωρισμο δειχνει και το μεγεθος των συναισθηματων για τον πρωην;

Εχτές στον ύπνο μου δεν ξέρω πως έγινε ανέφερα το όνομα της πρώην μου (μεγάλος έρωτας) ενώ κοιμόμουν με την γυναίκα μου. Ξύπνησα μετά απο ένα γερό χαστούκι που μου έδωσε και με έστειλε να κοιμηθώ στον καναπέ. Ότι και αν της είπα, όσο και αν την παρακάλεσα γονατιστός να με συγχωρέσει και πως δεν το ήθελα θέλει να φύγω απο το σπίτι κάτι που σημαίνει ότι δεν θα βλέπω και την κόρη μου, θα τα χάσω όλα για ένα λάθος που δεν το ήθελα ειλικρινά, δεν ξέρω πως συνέβη.Τί να κάνω είμαι χάλια, δεν το ήθελα και δεν ξέρω πως συνέβη αυτό. Σκέφτηκα μήπως μου λέει ψέματα αλλά δεν είναι τέτοιος άνθρωπος και για να φτάσει στο σημείο να με χαστουκίσει με τέτοια δύναμη πάει να πει ότι όντως έκανα την μλκ μου. Πώς θα τα διορθώσω τα πράγματα, δεν θα αντέξω χωρίς την οικογένεια μου.