ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ημουν παντα καλος ανθρωπος κι ας μην βρηκα εγω την αγαπη απο γονεις και συγγενεις. Μεγαλωσα σε ενα σπιτι που επικραττουσε τρελα και κακια. Εγω ομως ημουν δυνατη και ειπα οτι δεν θα γινω σαν αυτους. Βοηθησα ανθρωπους και εχω κανει αναριθμιτες καλες πραξεις επειδη μου αρεσε και οχι επειδη επρεπε. Τελικα το αποτελεσμα ηταν να αρρωστησω απο μεγαλη μοναξια και στεναχωρια. Οσοι αγαπουσα πεθαναν ή εφυγαν σε αλλη χωρα. Αρχιζω να πιστευω οτι ο Θεος (ή οποια αλλη δυναμη υπαρχει ) με εγκατελλειψε. Ενα μονο σκεφτομαι " Γιατι περασα τοσες δοκιμασιες απο μωρο παιδι " Και αφου δεν εγινα κακος ανθρωπος γιατι συνεχιστηκαν ;

Μολις χωρισα με τν κοπελα μου(ο θεος να τν κανει) που για εμενα τοσο καιρο απλα ηταν ενα μαρτυριο(6μηνες).. εφαγα το πρωτο κερατο και ειπα ενταξει θα δωσω μια δευτερη ευκαιρια γιατι τν αγαπουσα οσο τπτ.. και εκει ξεκινησαν ολα με το παραμικρο γινομουν ζηλιαρης ειχα χαση την εμπιστοσυνη που ειχα μαζι της..καθε μερα σκεφτομουν τι να κανει τωρα? μηπως δεν με θελει αλλο? με βαρεθηκε? θελει αλλον παλι? και ειμουν ετσι για πολυ καιρο της ειχα μιλησει κιολας γιαυτο και μου ελεγε "μην ανησυχεις για τιποτα σε αγαπαω και δεν θελω αλλον.." μεχρι που ηρθε το τελος και ηθελε να χωρισουμε και ο λογος? βαρεθηκε.. ηθελε να ειναι μονη.. αλλα τελικα ηθελε να ειναι με αλλον και το εμαθα μονος μου αυτο τν ρωταγα αφου με χωρισε θελεις αλλον? και δεν μου ελεγε παλι τν αληθεια.. επεμενε να μου λεει ψεματα δεν ειχε το θαρος να μου μιλησει.. με χωρισε ψυχρα απλα ειπε ενα γεια και τελος δν εκατσε να μου μιλησει καθολου μεχρι που ειπα 'εαν δεν μου πεις εσυ θα ρωτησω το ατομο που εισαι τωρα μαζι' και εκει απλα μου ειπε ειχαμε τελειωσει καιρο και απλα καθομουν για να μν εισαι χαλια αυτο το πραγμα μου ειπε.. πως γινετε να το λεει αυτο? πως γινετε να κατσει μεχρι να βρει τον αντικαταστατη μου? και ολα αυτα εγιναν σε 1 ημερα με χωρισε τν ιδια ημερα που πηγε και βρηκε τν αλλον να γαμηθουνε.. και σκεφτομαι να μιλησω στν ανθρωπο που ειναι τωρα μαζι? να του πω με τι ατομο εχει μπλεξει? Ναι το ξερω δεν πρεπει να το κανω γιατι απλα θα θελω να εκδικηθω γτ με χωρισε λες και ειμουν ενα τιποτα τοσο καιρο.. νιωθω μονο μισος τωρα και τιποτα αλλο.. ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ? δεν αξιζα κατι τετιο και απλα δεν ελεγα να το καταλαβω.. ειμουν σωστος απεναντι της δεν ειχα κανει καμια μαλακια.. το μονο που εκανα ηταν να ρωταω μερικες φορες 'Μιλας με κανεναν? με βαρεθηκες?' ναι εδειχνα να μν τν εμπιστευομαι αλλα με ολα αυτα δεν μπορουσα αλλιως.. και τελικα στο τελος επαθα τα ιδια και δεν ξερω εαν εκανα καπου λαθος εγω και εγινε ετσι.. τν αγαπαω ακομα ομως.. ποσο μαλακας παιζει να ειμαι..

Έχω μια φίλη μου και φετος με κάλεσε να πάω στο νησί της διακοπές αλλά της είπα ότι τελικά δεν θα μπορεσω λόγω οικονομικής στενότητας ( της είχα υποσχεθεί ότι θα πάω) και εκείνη έκοψε μαζί μου .δεν μου ξαναμίλησε λέγοντας μου ότι το περίμενε από μένα.. και ότι ήταν σίγουρη ότι θα τη γράψω τελευταια στιγμή.. με πλήγωσε το ότι απομακρύνθηκε εντελως. Αν ήταν φίλη δεν θα καταλάβαινε;;

Τσακώθηκα με τη φίλη μου και το ανέφερα στο αγόρι μου και μου λέει δεν με νοιάζει βγαλτα πέρα μόνη σου και δεν μου καίγεται καρφί και ότι δεν με βοηθάει καθόλου.. και στο τέλος λέει να βγάλει μια φωτό το μόριο του και να το στείλει στη φίλη μου για να το βουλώσει μια και καλή..νομίζω πολύ χαμηλό επίπεδο ανθρωπου.. δεν δίνει δεκάρα για αυτά που με προβληματίζουν..

Ρε παιδιά στην ηλικία των 5 τα παιδιά γιατί είναι τόσο ζωηρά και υπερκινητικα ή μόνο ο δικός μου γιος είναι μήπως;Εντωμεταξυ έχω και άλλο ένα μικρότερο ..συνέχεια το χτυπάει, ρίχνει μπουνιές το βρίζει πολύ άσχημα..δεν ξέρω τι να κάνω εχω απελπιστει..κάθε μέρα τώρα στις διακοπές δεν μπορούμε να κάτσουμε σε ησυχία.. όλο σπάει ποτήρια στις ταβέρνες.. ενοχλεί τα παιδάκια στη θάλασσα ..γενικά μια καλή συμπεριφορά.. οι άλλοι με κακολογουν.αλλα νιώθω να μην με ακούει καθόλου .. .λέτε να ζηλεύει τον μικρό αδελφό του; Ας μου πουν κάποιες μανουλες.. ευχαριστω πολυ

Θα ηθελα να μπορεσω να γυρισω το χρονο πισω, να κανω τα πραγματα αλλιως... Δε μετανοιωνω για τιποτα απ οτι εχω ζησει ως τωρα, αλλα συνειδητοποιω οτι μαλλον εχω ζησει πολυ απ τη ζωη μου, με λαθος τροπο...

Έφτασα τα 45 και δεν έκανα οικογένεια. Αν δεν είχα προσόντα θα το έπαιρνα απόφαση Αλλα όταν εργαζεσαι , εισαι όμορφος, εχεις δικο σου διαμέρισμα - αυτοκίνητο και βλέπεις αλλους με λιγότερα προσόντα απο σένα να έχουν δημιουργήσει δική τους οικογένεια ε είναι ενα πράγμα που δεν χωνεύεται με τίποτα να παρει η ευχή να πάρει.Σε τρώει μεσα σου ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ.Διότι τι στο καλό ήρθαμε σε αυτην ζωή αν δεν έχουμε ως στόχο την δημιουργία οικογένειας

Είμαι πάνω από 30 και ερωτευμένος με 19χρονη. Πριν με κράξετε να πω πως εννοείται δεν θα κάνω κάτι. Απλά σήμερα αγκαλιαστήκαμε και ένιωσα πιο ευτυχισμένος από ποτέ. .

Είμαι αρκετά κοινωνική σαν άνθρωπος αλλά μου είναι πολύ δύσκολο να εμπιστευτώ ίσως από φόβο για να μην πληγωθω και είναι κάτι που το έχω από μικρή. Και ενώ στις φιλίες πράγματικα το ότι αργω να εμπιστευτώ με έχει προστατέψει απο πολλές τοξικές φιλίες (και ναι μπορώ να πω ότι είμαι πολύ τυχερή γιατί έχω φίλους που αξίζουν τα πάντα δίπλα μου) στο θέμα των σχέσεων τα πράγματα γίνονται πιο ζορικα. Μου έχουν δοθεί πολλές ευκαιρίες αλλά πάντα όταν κάποιος μου άρεσε πολύ και εβλεπα και ενδιαφέρον απ' την μεριά του φοβόμουν να ανοιχτω με αποτέλεσμα να με θεωρεί σνομπ ή ότι δεν ενδιαφέρομαι και να κάνει πίσω.

Ζω σε τοξικό περιβάλλον και δεν έχω καταφέρει να διαχειριστώ τα συναισθήματα μου με αποτέλεσμα να εξαντλουμαι κάθε μέρα και να μην φερνω τίποτα σε πέρας Κάνω ψυχοθεραπεία όμως αναρωτιέμαι αν πρέπει να παρω χρόνο να ξεκουραστώ σωματικά και ψυχικά αδιαφορώντας για τις υποχρεώσεις της σχολής Που με κυνηγούν;Νιώθω υποχρεωμένη να ασχολούμαι με την οικογένειά μου.