ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αυτό το πράγμα πια, που έχεις πλησιάσει τα 40 και έρχονται όλοι και σου λένε πως και έτσι μόνος,... δεν έχω να σου γνωρίσω και καμιά βρε παιδάκι μου... Ρε μεγάλε σε ρώτησα; ζήτησα την βοήθεια σου; Με ποιό δικαίωμα με κρίνεις; Έχει παραγίνει το θεματάκι, για κάποιους είναι αδιανόητο το να είσαι χωρίς σχέση από επιλογή επειδή απλά δεν γουστάρεις να είσαι σχέση. Έχουν φάει τέτοια κρεβατομουρμουρα και ήττα από τον γάμο τους ειδικά αυτοί που μικροπανρεύτηκαν και θέλουν να μπλέξουν και τους ελεύθερους.

Είχα ένα τροχαίο πριν 2 εβδομάδες με αποτέλεσμα να χρειαστώ να είμαι απών για 6 εβδομάδες από την δουλειά. Τις πρώτες δέκα μέρες πονούσα σωματικά αλλά και ψυχολογικά από όλο το συμβάν. Αυτή την στιγμή γραφω αυτό το κείμενο βουρκωμένη. Ξαφνικά οι «κολλητές» που είχα εξαφανίστηκαν. Ειδικά με την μια κοπέλα που ελεγε ότι με θεωρεί αδελφή της 17 μέρες από όταν έγινε αυτό δεν έχει σκεφτεί να μου πει να πάμε για έναν καφέ ή έστω να έρθει από το σπίτι μου. Καταλαβαίνω ότι ο καθένας αντιμετωπίζει τα δικά του αλλά δεν μπορω να δεχτώ ότι κάποιος άνθρωπος με νοιάζεται πραγματικά όπως ελεγε και τόσες εβδομάδες δεν έχει αξιωθεί να κάνει μια προσπάθεια να με δει. Νιώθω μόνη

Γεια σας γεια σας, Έχω μια σχεση εδώ και 2 χρόνια και κάτι. Αυτο το καιρό τα πράγματα είναι λίγο πιέστηκα γιατί έχει εξεταστική δουλειά αυτός, από την άλλη εγώ έχω δουλειά πολλές ώρες και παράλληλα τελειώνω το μεταπτυχιακό μου. Το τελευταία καιρό δεν περναμε πολύ χρόνο μαζί όπως είναι φυσικό. Του ανάφερα πολλες φορεσ πως θα ήθελα να πάμε καμία εξόρμηση σε παραλία κατευθείαν αρχές του μήνα που μας έρχεται. Η απάντηση του κάθε φορά (θα δούμε). Προχθές τον είπα τα φιλαράκια του για εκδρομή αρχές μήνα και ήδη πήρε ρεπό και κανόνισε. Έτσι και εγώ τον είπα να πάμε άμα είναι την άλλη εβδομάδα μετά και εμείς άμα θέλει και φυσικά η απάντηση ήτανε θα δούμε. Σκέφτηκα απλά να μην δώσω σημασία και να κάνω εγώ το προγραμμα μου και άμα τύχει και μπορώ θα έβλεπα, αλλά είναι πολύ εγωιστικό πιστεύω και δεν είμαι τέτοιο άτομο. Δεν έχω όρεξη να το συζητήσω μαζί του αυτή την περίοδο κιόλας και ξέρω πως άμα το συζητήσω θα ακούσω πάλι τα ίδια ότι είναι γκρίνια ζήλεψα που θα βγει με φίλους κτλ.

Χωρισμός μετά από τόσα χρόνια(10 για την ακρίβεια) και τώρα ούτε φίλοι υπάρχουν ούτε τίποτα, ήταν τόσο τοξικη η σχέση που μου είχε κόψει όλες τις παρέες που είχα απο το παρελθόν που τώρα δεν έχω απολύτως κανέναν και μου φαίνεται βουνό ολο αυτό να μην έχω κάποιον να πω τον πόνο μου ή εστο να με στηρίξει ψυχολογικά γιατί είναι πολύ δύσκολο...άντε τώρα να περνεις τηλέφωνα παλιούς φίλους και να τους λες παιδιά μόλις χώρισα κάντε με παρέα τώρα ,τότε σας έγραφα γιατί είχα την δικιά μου αλλά τώρα σας χρειαζομαι ,δεν υπάρχει καμία περίπτωση με τη μούτρα θα τους πάρω,επίσης αυτοπεποίθηση στα τάρταρα όλα αυτά τα χρόνια πως θα ξεκινήσω νέα αρχή και νέες γνωριμίες με τη κουράγιο ολομόναχος... Βγαίνεις από μια μεγάλη σχέση και έχεις φτάσει ήδη 31, τι γίνεται παρακάτω ποιος θα μου πει,Ούτε τον πόνο μου δε μπορώ να πνίξω κάπου,πολύ δύσκολα τα πράγματα όταν βγαίνεις από τέτοια μεγάλη σχέση.

Με τον σύντροφο μου δεν ταιριάζουμε καθόλου και πρέπει να μαζέψω το κουράγιο μου να του πω να χωρίσουμε ήρεμα και πολιτισμένα (δυσκολεύομαι γιατί έχουμε παιδί μαζί). Προσπάθησα αλλά πραγματικά δεν ταιριάζουμε και δεν περνάω καλά ούτε όταν περνάμε καλά μαζί, όσο περίεργο και αν ακούγεται. Το γράφω εδώ αρχικά για να μου φύγει ένα μικρό κομμάτι από το ψυχολογικό βάρος, δεν ζητάω λύση στο πρόβλημα μου.

Έχω σχέση 2 χρόνια, μικροί και οι δυο. Από την αρχή της σχέσης υπήρχαν μικροπροβλήματα που αρχικά τα παρεβλεπα μέσα στον ερωτα μου και στην τρέλα.. σιγά σιγά άρχιζαν να γίνονται μεγαλύτερα και σημαντικότερα κυρίως για εμενα. Δηλαδή για το αγόρι μου δεν ήταν ποτέ σοβαρά. Γι αυτό και ίσως ποτέ δεν αντιλήφθηκε πως κάθε προειδοποίηση για το τι θα έρθει ήταν αληθινή. Τελικά φτασαμε στο σημείο εγώ να έχω εξαντληθεί και εκείνος να έχει όλη τη διάθεση για μια ακόμη προσπαθεια(;).. όμως πάντα όταν φτάνει αυτό το σημείο αισθάνομαι υπεύθυνη για την κατάσταση.. πως εγώ παραιτήθηκα και εγώ άφησα την σχέση να φθαρεί.. γιατί;

Είναι πολύ άσχημο όταν νοιώθεις για μια σχέση που έχεις δώσει όλο σου το είναι κ έχεις κάνει τα πάντα άσχετα αν πήρες ή όχι αυτά που έδωσες ή αυτά που περίμενες, ότι έχει φτάσει στο τέλος, ότι δεν έχεις να δώσεις κάτι άλλο κ ότι απλά μένεις από συνήθεια, δεν ήθελα τόσο καιρό ν το παραδεχτώ κ πάλευα γ αυτό, αλλά τώρα το έχω πάρει απόφαση, έχω αδειάσει κ από την συμπεριφορά του άλλου κ από την έλλειψη εμπιστοσύνης από δικαιώματα που μου δίνει,η φθορά του χρόνου, απλά κάθε πράγμα θέλει τον χρόνο του..

Είναι η πρώτη μου σχέση και είμαι 25 χρονών. Δεν έκανα σχέση τόσα χρόνια από επιλογή. Προχθές που βρέθηκα με το αγόρι μου τσακωθήκαμε επειδή επέμενε να κάνουμε κάτι μέσα στο αμάξι του και εγώ δεν ένιωθα άνετα μην τυχόν και μας δει κανείς. Δεν μιλήσαμε για κάποιες μέρες. Αυτός μοιράστηκε την αιτία του τσακωμού μας με φίλες και φίλους του. Και τα σχόλια κυρίως από γυναίκες ήταν ότι είμαι ξενέρωτη, ότι έχω σεξουαλικό πρόβλημα που δεν θέλω να κάνω κάτι ερωτικό τόσο συχνά παρά μόνο 2 φορές την εβδομάδα πχ , μία άλλη είπε παλιότερα ότι θα έδινε άκυρο σε κάποιον άπειρο και χαρά στην υπομονή του αγοριού μου, ότι τζάμπα το κουράζομαι και τέλος ότι και να ξαναβρούμε δεν θα είναι το ίδιο με πριν και ότι δεν πρέπει να γυρίζουμε σε πρώην. Όλα αυτά τα σχόλια με κάνουν νιώθω προβληματική και ξενέρωτη απλά επειδή είπα οχι και δεν ήθελα να γίνει κάπου έξω. Δεν ξέρω αν η διάθεση μου για να κάνω κάτι ερωτικό δεν έιναι φυσιολογική . Αλλά έτσι όπως με κρίνουν οι φίλοι του και τον προτρέπουν να χωρίσουμε με κάνουν να νιώθω άσχημα αν και προσπαθώ να μην με επηρεάζουν πολύ. Επίσης,έχω πει στο αγόρι μου ότι δεν πιστεύω στην πραγματική φιλία και μου λέει ότι κάτι πάει λάθος με εμένα και με τον τρόπο που χειρίζομαι τις σχέσεις μου.

ειμαι στα 33, έμενα σε μεγαλη πολη μεχρι προσφατα, λογω χωρισμου εδω και αρκετο καιρο εχω γυρισει στην πολη μου και το πρατρικο μου και θελω να ξαναφυγω. αυτην την φορα ειναι διαφορετικα. δεν ειμαι στα 23 που ειχα αυτην την φρεσκαδα, τον παρορμητισμο και τα ειχα κανει ολα λαθος, ( ήταν και οι χειροτερες χρονιες τις κρισεις βεβαια) . ολα αυτα με κανουν να φοβαμαι να προχωρησω ξανα. με κρατανε πισω. ειμαι στο τσακ να πατησω αυτο το γ@@@μενο κλικ και να κλεισω προσωρινο σπιτι. καθομαι και το κοιταω στην οθονη και λεω κανε το. ολη αυτην την ωρα σκεφτομαι όλα αυτα τα ΄΄τα χρονια περνανε, μεγαλωσες ασε τις περιπετειες΄΄ , τα ΄΄ θα σου βρουμε δουλεια εδω΄΄ και τελικα λεω αυριο θα το κλεισω το σπιτι. αν το χασω δεν ηταν γραφτο, θελω τοσο να βαλω την ζωη μ σε μια ταξη και τα πηγαινε ελα με κουρασανε. ειπα αυτο θα ειναι το τελευταιο, λιγη υποστηριξη θελω γαμωτο.

Όταν ήμουν στο τεχνικό λύκειο Σαλαμίνα κάποια άτομα μου έκαναν τραμπουκισμος και πίστευα ότι ήθελαν και να με εξοντώσουν κιόλας. Σήμερα ένας από αυτούς το παίζει δήθεν οικογενειαρχης