ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έχω δει από εχθές τρεις εξομολογήσεις στις οποίες λέτε πως ειδατε στον ύπνο σας τον άνθρωπο της ζωής σας! Αυτό που εγώ κοιμάμαι και βλέπω πως είμαικάμεραμαν που κρέμεται από ένα ελικόπτερο βγάζοντας την πρωταγωνίστρια ενος μιούζικαλ να χορεύει και να τραγουδά στα άγρια λαγκάδια ή ότι κάθομαι και πίνω τσάι με κούκλες καταστηματων πρέπει να το θεωρήσω ανησυχιτικο; X''D

Είναι πανέμορφη....Θα μου πεις αυτό γιατί είναι πρόβλημα??Γιατί απλά όταν βγαίνουμε με εξαφανίζει,δεν υπάρχω ......Είναι από τους ανθρώπους που σταματάς στον δρόμο να τους πεις πόσο όμορφη είναι....Και γω από δίπλα,είμαι σαν κομπάρσος.....Είχατε ποτέ δίπλα σας πανέμορφους ανθρώπους??Μην κραξετε ,γενικά έχουμε μια πολύ όμορφη φιλια περνάμε πολύ καλά μαζί ..Απλά όταν βγαίνουμε έξω ,εγώ δεν υπάρχω..Δεν είναι και το πιο όμορφο συναίσθημα...

Την ήθελα πολύ! Αμα πια, πήγα και της το είπα! Έφαγα χυλοπιτα και το θέμα τελείωσε! Η ζωή θέλει κοτσια! Εγώ από τότε που μπήκα στην λογική του ή τώρα ή ποτέ βρήκα την υγειά μου!

Θέλω το επόμενο καλοκαίρι που θα έρθει να έχω βρει έναν άνθρωπο, που να είναι ο εαυτός του μαζί μου, που να είμαι ο εαυτός μου μαζί του, που δε θα κρίνει ο ένας τον άλλον που θα μπορούμε να μιλάμε για ότι βλακεία μας κατέβει στο κεφάλι, που θα μπορούμε να απολαμβάνουμε τη στιγμή και μέσα στη σιωπή μας. Θέλω να έχω βρει έναν άνθρωπο που να μπορεί να με καταλάβει και να με αποδέχεται γι’αυτό που είμαι....δύσκολο το ξέρω αλλά θέλω να ονειρεύομαι...ναι τον θέλω και ονειροπόλο

Τον γνώρισα μέσω Ίντερνετ. Σχεδόν από την αρχή έβαλε ως όρο να μη δώσουμε πληροφορίες για τη ζωή μας. Μετά 3 μήνες, αφού είχα ερωτευτεί τη σκέψη του πήρε το αεροπλάνο κι ήρθε να με δει. Πήγε καλά, έδειχνε πολύ ερωτευμένος. Από τότε ερχόταν περίπου κάθε δίμηνο. Του μίλησα για μένα, εκείνος τίποτα.Την τελευταία φορά, όταν τον άφησα στο αεροδρόμιο, του είπα ότι μετά από ένα χρόνο, ήταν καιρός να μάθω το επίθετό του ή να έχω τον αριθμό του, να μπορώ να του πω μια κουβέντα από το τηλέφωνο. Του είπα να το σκεφτεί κι αν δε θέλει να χαθεί για πάντα.Χάθηκε για πάντα.Από πολύ σκόρπιες πληροφορίες που είχα, που δεν είχα καταδεχτεί να χρησιμοποιήσω, φυσικά είδα ότι έχει οικογένεια.

Πάντα θα πιστεύω ότι για κάποιον άνθρωπο υπάρχει κάπου το άλλο του μισό. Κάποιοι μπορεί να είναι πιο τυχεροί και να το συναντήσουν και κάποιοι άλλοι όχι. Εγώ πάντως νιώθω ότι δεν θα μπορούσα να παντρευτώ και να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου με κάποιον που δεν είναι ο έρωτας της ζωής μου.

Είδα στον ύπνο μου ότι με τσίμπησαν 2 μέδουσες στη πατούσα και μετά ήρθε μια στο μπούτι και ξύπνησα. Παιδιά πονάει τόσο πολύ

Ανθρώπους εγώ στη ζωή μου δεν θελω

Εννοείται στα μπαρ και στα πάρτυ είναι αλλιώς η φάση. Θα μιλήσεις σε άγνωστη χωρίς ενδοιασμούς, γιατί το σηκώνει το κλίμα. Με τα υπόλοιπα τι γίνετε;Διαβάζω τακτικά τη στήλη "Σε Αναζητώ" στη LiFo, και έχω διαβάσει αμέτρητες φορές από διάφορες κοπέλες τη φράση "Κρίμα που δεν ήρθες να μου μιλήσεις".Ωραία, αλλά ΠΩΣ να γίνει κάτι τέτοιο, όταν δεν το σηκώνει το κλίμα;; Έρχεται ένας άγνωστος και σου λέει "Γεια είμαι ο..."...εγώ αν ήμουν κοπέλα, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόμουν είναι να προστατέψω τα προσωπικά μου αντικείμενα, καθώς θα μου την πέφτει (τακτική απάτης, σου αποσπώ την προσοχή και σε ξαφρίζω). Στην καλύτερη θα μπορούσε να ήταν απλά ένας γραφικός.Επειδή κυκλοφορώ συχνά σε στάσεις λεωφορείων, σε σταθμούς μετρό και προαστιακού, και γυροφέρνω στην αποβάθρα μέχρι να έρθει ο συρμός...το φαινόμενο να πλησιάζει ένας άγνωστος μια άγνωστη το βλέπω πολύ σπάνια. Συμβαίνει μερικές φορές τα Παρασκευοσάββατα το βράδυ, που αν μη τι άλλο το κλίμα το σηκώνει περισσότερο. Τις καθημερινές, και ειδικά τις πρωινές ώρες...όταν βλέπεις γύρω σου αγουροξυπνημένες φάτσες με μισόκλειστα μάτια, πως να μπεις στο mood; Παράδειγμα, είδα σήμερα μια κοπέλα στον Προαστιακό με τον καφέ στο χέρι και με έναν φάκελο. Την ψιλοκοίταξα, με ψιλοκοίταξε, ΟΚ fine. Σκέφτηκα να της πω "Είναι ωραίος ο καφές που πίνεις;;"...αλλά μετά λέω "Τι σαχλαμάρες σκέφτομαι Θέε μου. Forget it". Έχω σκεφτεί επίσης αρκετές φορές το ενδεχόμενο να πλησιάσω μια κοπέλα, ρωτώντας για έναν σταθμό ή κάποιον προορισμό, αλλά προσωπικά δεν θα το έκανα γιατί είναι σαν να κοροϊδεύω κατάμουτρα τον εαυτό μου, εφ'όσον το συγκοινωνιακό δίκτυο και τους δρόμους της Αττικής τους παίζω στα δάχτυλα. Συνεπώς δεν έχω πολλά περιθώρια. TL;DR: Αφού είναι "Κρίμα που δεν ήρθατε να μας μιλήσετε", πως θέλετε να σας προσεγγίσει ένας άγνωστος σε μια στάση λεωφορείου ή σε ένα σταθμό μετρό/προαστιακού χωρίς να φανεί γραφικός ή κλεφτρόνι; Έστω ότι αυτός που σας πλησιάζει είναι εμφανίσιμος, και καθαρός, και όχι λιγδιάρης.Εννοείται ότι είστε μόνη σας και είναι μόνος του. Δεν υπάρχουν παρέες στη μέση.

Έχουν περάσει έξι περίπου χρόνια από τότε που σε έχασα, πριν πέντε ημέρες είχες γενέθλια. Το είχα ξεχάσει, το συνειδητοποίησα όταν είδα το ημερολόγιο: ''26 Σεπτεμβρίου''. Εκεί το μυαλό μου έτρεξε σε ένα αμέσως, χωρίς δισταγμό. Χαμογέλασα απλά, έπνιξα ένα σφίξιμο της καρδιάς μου, σε ξέχασα, ήταν κάτι φευγαλέο. Χθες βράδυ είχα ανήσυχο ύπνο. Είχα έρθει λέει στα Παλούκια, και έβλεπα από μακριά το σπίτι σου, κάτι σαν το σπίτι σου τέλος πάντων. Σε είδα λέει στο μπαλκόνι, σοβαρή, μόνη, Άπλωνες ρούχα μάλλον, σε κοίταζα από μακριά. Δε με είδες. Ξύπνησα, πετάχτηκα αλαφιασμένος. Δεν κοιμήθηκα μετά. Ξεγελάω τον εαυτό μου ότι σε έχω ξεπεράσει. Δε σε ξεπέρασα, απλά σε ''έθαψα'' μέσα μου. Είναι όπως θάβουμε κάτι στην αυλή μας: δεν χάνεται, απλά υπάρχει θαμμένο. Και αν σκάψουμε, θα έρθει στην επιφάνεια.Αφού έφυγες από τη ζωή μου, μην έρχεσαι στα όνειρά μου σε παρακαλώ... Εύχομαι να είσαι καλά, έστω και μακριά μου... Σ' αγαπώ σαν κολασμένος...