Κάθομαι μπροστά στον καθρέφτη και παρατηρώ τον εαυτό μου. Απο σώμα κοιτάω τι πρέπει να γυμνάσω περισσότερο ώστε να γίνει καλύτερο και απο πρόσωπο κοιτάω όλες τις γραμμές του. Τον τελευταίο χρόνο γέμισα ανασφάλειες, με γέμισε αυτός δηλαδή, επειδή δεν ήμουν αρκετή για αυτόν και πάντα θα έβρισκε κάποιο ψεγάδι.Κοιτάω το προσωπάκι μου, αυτό που τις περισσότερες φορές είχε μάτια μελαγχολικά, στενάχωρα και προβληματισμένα επειδή στεναχωριόμουν που δεν ήμουν αρκετή για αυτόν, που δεν με ένιωθε αρκετή για τον εαυτό του. Λένε οτι είσαι με κάποιον άνθρωπο για να περνάς όμορφες στιγμές μαζί του αλλά ανάμεσα σε εμένα και σε αυτόν οι άσχημες στιγμές ήταν σαφώς περισσότερες απο τις όμορφες...Κοιτάω το χαμόγελό μου, αυτό που μου λένε οτι είναι τόσο ζωντανό και όταν χαμογελάω με την ψυχή μου τότε φωτίζονται και τα μάτια μου. Κοιτάω τα μάτια μου, μεγάλα και όμορφα καστανοπράσινα κι ας θεωρούσε τα υπόλοιπα μάτια όμορφα. Ή τις γραμμές του προσώπου μου που με θεωρούσε απλώς μια ομορφούλα και οτι δεν είμαι άσχημη αλλά ούτε και πολύ όμορφη, απλώς βλέπομαι ρε παιδί μου!Δεν λέω οτι είμαι κούκλα αλλά ούτε θέλω να φανώ και ψωνάρα, αυτό που προσπαθώ είναι να καταφέρω να νιώσω όμορφα με τον εαυτό μου, με την εικόνα μου και οτι είμαι όμορφη και επιθυμητή για το αντρικό φύλο...