ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε να πάμε στα πεθερικά να φάμε, με καταβάλλει έντονο άγχος [-_-].

Γνωριστηκαμε τυχαία σε κοινή παρέα, ελεύθεροι και οι δύο αυτός 30 εγώ 25,με εκανε αδδ στο φβ, δείχνει ενδιαφέρον, μου στέλνει συχνά και αν και έχει αναφερθεί στο θέμα δε μου χει πει ευθέως να βγούμε. Τι φάση?!

Όλα πηγαιναν τέλεια τις τελευταίες μέρες και ξαφνικά έκανα ένα λάθος και τα κατέστρεψα όλα ελπίζω σήμερα όλα να ξαναγίνουν όμορφα ,μακάρι να πάνε όλα καλά σήμερα

Γειά σας...καταρχάς θα ήθελα να σας πω οτι σαν χαρακτήρας νοιάζομαι πάντα ,ειμαι παρα πολυ ευαίσθητη και δε μιλάω ποτέ απότομα. Τρέχω για όλους πάντα. Αλλά τώρα τελευταία κάτι έχει αλλάξει στη διαθεσή μου .Έχω παρα πολλα νεύρα,παρεξηγούμε εύκολα και ειμαι εντελώς απόμακρη,απότομη και παρα πολυ ψυχρή...δηλαδή άτομα που με νοιάζουν ,τα χω κάνει πέρα. Και κυρίως δε με νοιάζει και δε με ενδιαφέρει τίποτα. Τι μου συμβαίνει..;

Ζω στο εξωτερικό και είμαι γυναίκα 30 ετών. Ξέρω ότι οι σχέσεις για να χτιστούν θέλουν πολύ δουλειά και προσπάθεια. Όποιον γνωρισα εδώ για παρέα, κράτησε δυστυχώς ελάχιστα. Γνώρισα αρκετά άτομα αλλά πραγματικά νομίζω ότι με κανέναν ουσιαστικά δεν έδεσα. Με άλλους είχαμε διαφορετικά ενδιαφέροντα, με άλλες δε βγαίναμε σχεδόν ποτέ έξω γιατί είχαν σχέση και προτιμούσαν να περάσουν τον ελεύθερο χρόνο με τους συντρόφους του, και με αλλά άτομα με τα οποία νόμισα ότι μπορώ να δεχθώ λίγο παραπάνω και να ‘ανοιχτω’, το μετάνιωσα. Το μόνο που έκαναν ήταν να πατήσουν πάνω στις αδυναμίες μου και να μου τις ‘χτυπησουν’ σε επόμενες συζητήσεις. Ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω αυτό το πράγμα. Ποτέ δεν ήμουν άτομο που θα έστηνε τον αλλο στη γωνία και πραγματικά είμαι σε μια ηλικία που δεν μπορώ να ανέχομαι τέτοιες συμπεριφορές. Δε θέλω να εμπιστευτώ κανέναν πια. Μόνο στον εαυτό μου θα βασίζομαι από εδώ και πέρα. Είναι παρά πολύ σκληρό, αλλά τουλάχιστον θα έχω το κεφάλι μου ήσυχο.

Θέλω να γράψω κάποια πράγματα και να μου πείτε την γνώμη σας... Έχω κάνει κάποιες σχέσεις στη ζωή μου, μερικές μεγαλης και μερικές μικρής διάρκειας. Αλλά 1 φορά έχω ζήσει τον έρωτα. Πλέον αυτή την κοπέλα δεν την αγαπώ, ούτε μου λείπει. Μου λείπει όμως η μορφή που είχε η σχέση μας. Υπήρχε συντροφικότητα, υποστήριξη, στοργή,αγάπη. Αν και άνθρωποι με εντελώς διαφορετικά ενδιαφέροντα, καθώς είμαστε και οι 2 ανοιχτοί σε νέες εμπειριες, είχαμε καταφέρει να εισάγουμε ο ένας τον άλλον στις ασχολίες μας. Επίσης μου άρεσε ο κοινός προσανατολισμός ως προς τις εξοδους. Ήμασταν πιο πολύ του μέσα, με χουχουλιασμα, ταινίες, φαγητό και όποτε βγαίναμε (1-2 φορές την εβδομαδα) κάναμε πιο ήρεμες δραστηριότητες πχ. σινεμά, φαγητό, Θέατρο περπάτημα κτλ.). Και αυτό ρε παιδιά το θεωρώ απίστευτα δύσκολο να το βρω πλέον λόγω ηλικίας... γιατί η πλειοψηφία στην ηλικία μου (mid 20s) δεν διασκεδάζει έτσι. Θέλω να ρωτήσω και να μου απαντήσετε ειλικρινά. Είναι εφικτό να ξαναβρώ κάτι παρόμοιο; Υπάρχουν άνθρωποι στην ηλικία μου που ψάχνουν αυτή τη μορφή σχεσης; Που θα τους κάλυπτε σε επίπεδο σχέσης κάτι τετοιο;

Χώρισα μετα από δυο χρονια σχεσης πολυ δυνατή αλλά δεν πήγαινε άλλο ..δεν τον ξεπερασα ποτε ..εκείνος έχει προχωρησει ειναι ηδη σε αλλη σχέση αλλά εγω δεν μπορω να το δεχτώ ..μου λείπουν οι στιγμές Μας μου λείπουν πολυ ..προσπαθώ να θυμηθω τους λόγους που δεν ήμουν χαρουμενη σε αυτή τη σχέση αλλά οι καλές στιγμές υπερτερούν..νιωθω πως δεν θα ξαναερωτευτω ποτε και πως πραγματικά ειμαι μισή χωρίς αυτον..το σκεφτομαι συνεχεια και δύσκολα ξεχνιεμαι..ειναι σαν ο εγκέφαλος μου να λειτουργεί τοσο αυτοκαταστροφικά που όταν ξεχαστω να μου λεει δν πρέπει να ξεχαστείς θα τον θυμάσαι...ήταν η πρώτη μου σοβαρη σχέση ..μιλαμε αραιά και που κι η αληθεια ειναι πως η συμπεριφορά του δν ειναι και τοσο καλή από την άποψη ότι θέλει αρκετα να μου επιδυκνυει τη νέα του θέση και να μαθαινει τα δικά μου νέα στα ερωτικά αλλά το παιζει κουλ κι άνετος πολυ κι θεωρεί πως αφού αγαπιόμαστε και χωρίσαμε χωρίς κάποιος να απατησει τον αλλον μπορούμε να είμαστε φιλοι..οι περισσότεροι μου λενε πως το κάνει για να με ελέγχει εγω πραγματικά εχω την εντύπωση πως ειναι μια χαρα..δεν θελω να με ενδιαφερει η νέα του σχέση θελω εγω να ειμαι καλα ετσι μόνη μου και να μην εξαρτώμαι από αυτον καθώς σίγουρα θα βρεθεί και κάτι άλλο..απλά ενώ ειναι ομορφη κοπέλα δν εχω ευκαιρίες δλδ ναι μεν όταν βγαινω με παρατηρούν υπάρχουν φλερτ αλλά ως εκεί γενικα δν βρισκω εύκολα καποιον ενώ εκείνος γενικα ήταν πάντα πολυ δυναμικός κι είδατε πλεον ειναι αλλου..θελω να προχωρησω ..ξερω πως αν βρω καποιον αλλον αν και δν βρισκω εύκολα όπως είπα θα ξεχαστω αλλά το θεμα δν ειναι εκεί το θεμα ειναι να το ξεπερασω μόνη μου να ειμαι καλα με εμενα να με αγαπώ εγω και να μην χρειάζομαι την δικιά του αποδοχή και αγαπη.με πληγωνει που δν ειμαι εγω πια εκείνη για αυτον ...λάθος εγωιστικό το ξερω αλλά το νιωθω δυστυχώς...επίσης με έχει πιασει μια μικρή ηττοπάθεια ανασφαλεια λεω μιρκη γτ γενικα δν το επιτρέπω επειδή γνωριζω τα πράγματα που εκανα σε αυτή τη σχέση Κι εγω κι εκείνος είχα υπερβεί τον ευατο μου αλλά βλέπω πως αυτά δεν τον έκαναν να γυρισει πισω κι ενώ δν είχε κάνει καν τα μισά..δεν το λεω με κακια αλλά με παραπονο ..είχα κάνει περισσότερα για αυτον θεωρω ήταν διατεθειμένος απλά δεν τα εκανε ..και τώρα απλά ειναι αλλου κι τα δικά μας τα ξέχασε ετσι..εγω δν μπορω δυστυχώς να ξεχάσω τα καλα και να προχωρησω

Δεν μου αρεσει καθολου να πηγαίνω γυμναστηριο ενω βρεχει ( αρρωσταινω πολυ ευκολα). Αυτη την εβδομαδα μπορουσα να παω γυμναστήριο Τρίτη, Τετάρτη και Σάββατο... Μαντέψτε ποιες μέρες έβρεξε?

Κλαίω πάρα πάρα πολύ εύκολα από εκνευρισμό, λύπη, χαρά, επειδή ξαφνιάστηκα, επειδή είμαι κουρασμένη, επειδή είδα ή διάβασα κάτι κλπ κλπ. Δεν είναι ότι στεναχωριέμαι εύκολα, ίσα ίσα, απλά το σώμα μου υποθέτω πως διαχειρίζεται έτσι την ένταση. Γενικά, δεν έχω πρόβλημα με αυτήν μου την πλεύρα, την αποδέχομαι και την μοιράζομαι σχεδόν με όλους μιας και το θεωρώ κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Αυτό που με προβληματίζει, είναι ότι θέλω να κλάψω όταν αισθάνομαι ότι αδικούμαι. Αυτό σε επαγγελματικό περιβάλλον θεωρώ ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα και έτσι θα ήθελα να το αποφύγω. Απανταχού κλαψιάρηδες πείτε μου εσείς πως το κοντρολάρετε.

Είμαι η Σαβίνα.Πρόσφατα χώρισα μετά από 2 δύσκολα χρόνια ενός κακού γάμου.Ευτυχώς δεν προλάβαμε να κάνουμε παιδιά,γιατί η απόφαση του χωρισμού θα ήταν ακόμα πιο δύσκολη.Ταυτόχρονα δυστυχώς έχασα και τη δουλειά μου και δεν έχω σπίτι να μείνω,επειδή ο πρώην άντρας μου είχε και σπίτι και ήταν και εργοδότης μου ταυτόχρονα.Εγώ ήρθα εδώ πριν χρόνια μαζί του από Ποτίδαια,όταν τον γνώρισα.Που να πάω και τι να κάνω;Οι δικοί μου μένουν σε ένα χαμόσπιτο στην Ποτίδαια και δε χωράω για πολύ καιρό.Τι γύρευα κι εγώ γάμο στα 42;Ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου.Τώρα ξέμεινα και στο ράφι και χωρίς δουλειά και σπίτι στην Αθήνα.