ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πώς λυτρώνει κανείς την ψυχή του από έναν τοξικό άνθρωπο, όταν πρέπει να συνυπάρχει μαζί του στη δουλειά; Ξέρω πως είναι της μοδός η λέξη, όμως είναι μια πραγματικότητα... Μου είναι τόσο δύσκολο να το διαχειριστώ, νιώθω θυμό!

Πως να σταματήσω να σκέφτομαι τον πρώην μου? Έχει περάσει παραπάνω από μίσος χρόνος από την στιγμή πού χωρίσαμε και παρόλο πού ξέρω ότι έγινε για καλό δεν μπορώ να σταματήσω να τον σκέφτομαι. Υπάρχουν μέρες που πέφτω παρά πολύ ψυχολογικά στην σκέψη του και δεν το αντέχω άλλο

Μου δείχνει με αρκετούς τρόπους οτι δεν με θέλει, δεν του αρέσω, δεν με γουστάρει αλλά στις μεγάλες πείνες με θυμάται και θέλει να με δει. Μπορεί να μην του αρέσω σαν γυναίκα ή ίσως και να μην τον αναστατώνω κιόλας, αλλά όταν θέλει να κάνει σεξ τότε είμαι η ''κατάλληλη''.Και εγω απλά το δέχομαι, για να κάνω λίγο σεξάκι που ούτε και αυτό ευχαριστιέμαι...

Όταν πήρα το μεταπτυχιάκο,έκανα ένα πάρτυ σπίτι μου.Στα 4 άτομα από την παρέα στο στρατό δεν το είπα γιατί τους 3 πλέον δεν τους συμπαθώ ενώ η μπάλα αναγκαστικά πήρε και τον άλλον.Τους κέρασα όμως όταν έτυχε να μαζευτούμε μαζί τις επόμενες μέρες.Αισθάνομαι λίγο ενοχές για τον άλλον που συμπαθώ γιατί τώρα αυτός μετακόμισε σε μία άλλη πόλη και με κάλεσε να με φιλοξενήσει στο νέο του σπίτι.Δεν ξέρω ειλικρινά.

εγω ειμαι αλλοπροσαλος ανθρωπος κι από εδώ θέλω να πω πράγματα για έναν φίλο που εχουμε μια παράξενη χημεία μοιαζουμε . αυτό το άτομο μου προκαλεί μια γλυκύτητα μια συμπάθεια μα και έναν φόβο που με κάνει να τρέχω μακρυά του. εκεί που θέλω να τον βλεπω να λέμε ένα γεια και δυο κουβέντες με πιανει κάτι ανεξήγητο κι φεύγω μακρυά. θέλω λοιπον από μακρυά να του πω κάποια πράγματα. αυτό το άτομο νοερά με εχει στηρίξει σε πολλά άσχημα όταν όλοι με απορριπτουν αυτός είναι εκεί για μένα. η παρουσια του μου κάνει τρομερό καλό κι ας δείχνω απόμακρη και ξινή. είναι η δύναμη μου να νιωθω πως για καποιον ειμαι κάτι που αξίζει . εκεί που όλοι με απομονώνουν μου φέρονται απαξιωτικά με κακία αυτός είναι κάπου εκεί να μου δείχνει πως θέλει την παρουσια μου .είναι κι αυτός παράξενος ανθρωπος σα κι εμένα εχουμε πάρα πολλά κοινά θέματα κι βιώματα. όταν τον θυμαμαι ερχονται αναμνήσεις από το παρελθον ταυτοχρονα κι νοσταλγία από το χθες . δε είναι τιποτα το πονηρό αυτό είναι μια παράξενη φιλία που εχουμε κι δικούς μας κώδικες εποικινονιας . με δέχεται όπως ειμαι γιαυτό που ειμαι κι αυτό ειν μεγαλείο ψυχής να συμπαθείς καποιον όπως είναι. εγω ειμαι ένας ανθρωπος γεμάτος κόμπλεξ θέματα κι προβλήματα λόγο βιωμάτων άσχημων γενικα. εχω θύμο με τον εαυτό μου και ξεσπώ πάνω μου εχω παράξενη συμπεριφορα κυκλοθυμικη και δύσκολα με συμπαθούν οι άλλοι. και σα εμφάνιση δε ειμαι ότι πιο τραβηχτικο μαλλον απωθητική ειμαι σα παρουσια . τον ευχαριστώ που με ανέχεται κι τον εκτιμώ. πιστευω ο θεός μας έφερε κοντά κι μας έκανε να εχουμε αυτό το δέσιμο το παράξενο. μου κάνει πολύ καλό το ότι υπάρχει εδώ γύρω κάπου κι με σκέφτεται .είναι μια ψυχή ευγενικη με παρουσια αρχοντική και αγέρωχη που αξίζει να εκτιμάς πραγματικα. θέλω να είναι πάντα καλά αυτός η οικογενεια του και οι ανθρωποι που αγαπάει.agriogato

Καλησπέρα. Έχω ετοιμάσει, μέσω των φορμών της google, ένα ερωτηματολόγιο για την πτυχιακή μου, αλλά η συμμετοχή σε αυτό δεν είναι αυτή που προσδοκούσα. Όποιος μπορεί και έχει δέκα λεπτά να αφιερώσει να το ολοκληρώσει, θα ήταν κάτι που θα με βοηθούσε ιδιαιτέρως πολύ. Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας και ελπίζω για τη συμμετοχή σας η οποία θα μου ήταν πολύ χρήσιμη. Το ερωτηματολόγιο μπορείτε να το βρείτε εδώ. https://forms.gle/UfkmvW5V36sGzoaC6

Καλά τα λέμε.... Υγεία να έχουμε πάνω απ όλα και μια δουλειά.... Παιδιά καλά όλα αυτά αλλά αν γυρίζεις σπίτι και δεν σε περιμένει κανείς είναι δύσκολο πολύ!!!Πόσο σημαντικό είναι να έχουμε έναν άνθρωπο να μοιραζόμαστε τη ζωή....!!!!!!!Πόσο???άλλα έναν άνθρωπο που πραγματικά μας καταλαβαίνει και απολαμβάνουμε τη ζωή μαζί!!!

Χαίρετε. Σας διαβάζω περίπου μισό χρόνο και θέλω να ανοίξω κάπου τη καρδιά μου. Είμαι 33 ετών γυναίκα και προβληματίζομαι πολύ για τη ζωή μου επειδή είναι στάσιμη πολύ καιρό σε όλους τους τομείς. Εργασιακά και συναισθηματικά. Μένω με τον ένα γονιό, τον άλλο τον έχασα πριν λίγα χρόνια σε ατύχημα. Δεν έχω μεγάλη εμπειρία στις δουλειές και ας ζητάω. Ζούμε με μια μικρή σύνταξη και δόξα το Θεό παρότι λίγο δύσκολα, έχουμε τα προς το ζειν και ας είναι δυσκολα. Στελνω αιτήσεις, βιογραφικά αλλά δεν γίνεται κάτι. Θέλω να βγαίνω έξω, να μη κλείνομαι σπίτι, να βοηθήσω χρηματικά τις ανάγκες μας. Σήμερα στεναχωρέθηκα πάλι. Μου είπε η μάνα μου πως δεν θα την έχω για πάντα. Αλήθεια είναι και το ξέρω. Δεν ξέρω τι θα απογίνω. Δεν έχω κάποιο στήριγμα. Δεν έχω κάποιον άνθρωπο δίπλα μου όχι για να κρατηθώ από εκείνον για να με ταίσει, αλλά τον άνθρωπο που θα είμαστε μαζί και θα είναι ο ένας το στήριγμα του άλλου. Αυτό φοβάμαι, μη μείνω ολομόναχη. Σκέφτομαι ότι αν είχα γνωρίσει ένα σωστό άτομο, μπορεί να φτιάχναμε κάτι μαζί. Μπορεί να με βοηθούσε να βρω κάπου δουλειά αφού θα μπορούσε να είχε γνωστους. Τι να κάνει κανείς αν δεν εργάζεται; Πηγαίνει αλυσιδοτά όλο αυτό. Μένεις σπίτι, απομονώνεσαι, παθαίνεις κατάθλιψη, δεν έχεις φίλες και μετά δεν υπάρχει ευκαιρια για γνωριμίες αφού δεν έχεις να πας κάπου. Ταυτίζεται κάποια κοπέλα με μένα; Τι μπορώ να κάνω άλλο; Αφού προσπαθώ. Μου το λέει και η μάνα μου πως τη βοηθάω πολύ στο νοικοκυριό αλλά δεν είμαι ανεξάρτητη και μόνη μου τι θα απογίνω. Δεν ξέρω άλλο τι να κάνω. Νιώθω αδιέξοδα... Εσείς τι θα κάνατε;

Ένας άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκα πρωτόγνωρα συναισθηματα κι εμπειρίες με τον οποίο ξεπερασα τον ευατο μου με τον όποιο εριξα κι εγωισμούς και τα πάντα με άφησε στην πιο δύσκολη μέχρι στιγμής περιοδο της ζωής μου με τετοια ευκολία κι κακια ..οι ζωές μας έχουν αλλάξει καπως ειναι σε αλλη φαση αυτός και σε αλλη εγω αλλά τα δικά μου αισθήματα δεν άλλαξαν..καταλαβαίνω πως αυτά πλεον ειναι μόνο στο μυαλο μου και στο παρελθόν του ..αυτή η πληγή περα από πονο ειναι και έκπληξη και ξάφνιασμα δεν περίμενα ποτε να μου φερθεί τοσο σκάρτα κι Οχι μόνο αυτο αλλά να μου ρίξει και το αλάτι στην πληγή..πλεον ειμαι σε ένα καλό στάδιο του να ορθοποδησω ξανά αλλά ωρες ωρες περνάω δύσκολες φασεις..εκείνος άφαντος Οχι ότι με νοιαζει πλεον μόνο με θλίβει που κάτι τοσο όμορφο έμεινα εγω να το κρατώ και να πιστεύω πως ίσως κάποτε να ήταν αληθεια ..εκείνος το πέταξε εύκολα και έφτιαξε επίσης εύκολα κάτι άλλο..ελπιζω κάποια μερα να μην με ενδιαφερει καθολου αλλά φοβαμαι μην όταν ερθει ο σωστός άνθρωπος εγω ειμαι κενή λόγω αυτής της πληγής δεν ξαναγίνω ποτε τοσο δοτική όσο ήμουν με εκεινον..ελπιζω πραγματικά να το ξεπερασω εντελώς και να βρω τον ανθρωπο μου που θα νοιάζεται για εμάς

Είναι απίστευτο ποσο πονο μπορεί να κουβαλουν οι άνθρωποι από το σπίτι τους, απο την παιδικη τους ηλικία,εκεί που νομίζεις πως πρόκειται για άτομα φυσιολογικά, έχουν μεγάλες ψυχικές αρρώστιες ανίατες δίχως επιστροφή, σε κάνει να φοβάσαι και να απελπιζεσαι για τους ανθρώπους. Κρίμα