ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

για ένα καφέ για μια βόλτα μαζί σου

Νιώθω ότι όλα τα άσχημα συμβαίνουν σε μένα. Θέλω να σας πω τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής μου που πλέον επηρεάζουν την κάθε μου μέρα, την ψυχολογία μου τα πάντα μου. Όλα άλλαξαν στα 22 μου που έχασα τον πατέρα μου από ανακοπή μπροστά μου. ΄Έκανα πολύ καιρό να το ξεπεράσω αλλά στάθηκα στα πόδια μου. Έπειτα ο αδερφός μου θέλησε να φτιάξει τη ζωή του και πολύ καλά έκανε φυσικά αλλά με το άτομο που διάλεξε δε μπορέσαμε να συμβιώσουμε έχοντας συνέχεια καβγάδες στο σπίτι. Επειδή δεν ήθελα να δημιουργώ προβλήματα οτι και να εβλεπα δε μιλούσα για να μην μαλώνουμε και πάνω από όλα για να προστατευσω τη μαμα μου που είχε ήδη περάσει πολλά. Στα 26 μου έχοντας έτσι η κατάσταση στο σπίτι μαθαίνουμε ότι η μαμα μου έχει καρκίνο. Δεύτερο χτύπημα για μένα. Βοήθεια είχα μόνο από τον αδερφο μου. Καναμε χειρουργείο ήμουν διπλα της νύχτα μερα μετά καναμε χημειοθεραπειες πέρασε καιρός μέχρι να συνέλθουμε και από αυτό. Δε θα ξεχάσω ποτε τα βραδια στο νοσοκομείο, ένιωθα τόσο απροσταυτη τόσο μονη μου σε όλο αυτό. Μια απέραντη στεναχωρια για το μπαμπα μου που έφυγε ετσι ξαφνικα, για τη μαμα μου που αρρωστησε και ταλαιπωρηθηκε για τον αδερφο μου που δε μπορεσαμε να ξανα είμαστε ευτυχισμενοι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Και τώρα θα μιλησω για μένα. Απο τα 16 είμαι με σε σχέση με κάποιον, περίπου 12 χρόνια μετραμε. Και αυτό που θέλω να πω είναι ότι η απογοητευση μου είναι απιστευτη. Ο μόνος ανθρωπος που γνώριζε τη κατασταση στο σπίτι ήταν εκείνος και όμως δεν προτεινε ποτε να μεινουμε μαζί ώστε να μπορέσω να απεγκλωβιστω από όλο αυτο. Αρρωστησε η μαμα μου και δεν ηρθε ουτε μια φορά να τη δει. Νομιζα οτι με νοιαζεται πραγματικα ότι ήθελε να είμαστε μαζι και στα δυσκολα οχι μονο στα ευκολά. Η σημερινη κατασταση είναι ότι η μαμα μου ευτυχως δεν διατρέχει κινδυνο αλλά καθε μηνα είμαστε σε παρακολουθηση και ειμαι πανευτυχης για αυτο. Ο αδερφος μου θα παντρευτούν και είναι λογικό και επόμενο. Κια εγω αναρρωτιεμαι τι κανω. Νιώθω τοσο κουρασμενη ψυχολογικά από ολά αυτα και ο ανθρωπος που υποτιθεται εχω ειναι ανυπαρκτος. Καμια στηριξη. Το τελευταιο διαστημα που σταθεροποιηθηκα επαγγελματικά ψάχνω σπίτι να μείνω μόνη μου γτ οπως λέει εκεινος δε θελεί να παει στο ενοικιο (ζει με τους δικους του). Πως είναι δυνατον να μην ενδιαφερεται. Του εξηγω πως νιωθω πως εχω περασει καταστασεις που αυτος στα 37 του δεν περασε ουτε τα μισα και οχι απλά δεν αντιδρα δεν μου απανταει καν. Μετανοιωνω που τα κρατησα τοσο καιρο μέσα μου που ποτε δε παραδεχτηκα σε κανεναν ποσο ασχημα περναω στο σπιτι μου με αυτο το ατομο που ηρθε και επνιξα τοσο θυμο και θλιψημέσα που δεν αντεχω αλλο ειμαι 28 και δεν αντεχω αλλο κανεναν τους. Θελω η μαμα μου να ειναι υγιης δε θέλω να χασω και εκεινη θα είμαι διπλα της στα παντα. Νιωθω φυλακισμενη σε ενα σπιτι σε μια μακροχρονια σχεση και θελω να ανασανω. Συγνωμη για το μεγαλο κειμενο ηταν ενα ξεσπασμα που θα επρεπε να ειχε γινει καιρο

Γεια σας, ειμαι 17 και του χρονου δινω πανελληνιες. Κανονικα δεν θα επρεπε να με πιανει τοσο πολυ αγχος καθως εχω πολλους μηνες μπροστα μου. Το θεμα ειναι οτι ανα καιρους με πιανουν μινι στενοχωριες με τον φοβο οτι δεν θα περασω πουθενα. Ειμαι θεωρητικη κατευθυνση, θεωρω τα παω πολυ καλα σε ολα τα μαθημα. Ενα ειναι το αγχος μου: ΙΣΤΟΡΙΑ. Οι περισσοτεροι ξερουν οτι πρεπει να την μαθουμε παπαγαλια και δεν μπορω με τιποτα να την μαθω. Δεν εχω κανεναν στοχο και καμια σχολη στο κεφαλι μου. Στενοχωριεμαι γιατι ξερω οτι θα πατωσω στις εξετασεις και δυστυχως ειμαι ενας ανθρωπος πολυ απαισιοδοξος. Με πιανουν τα κλαμματα πολλες φορες και απλα εχω αφησει την ιστορια στην ακρη και δεν κανω τιποτα για αυτο...Οσοι μπορεσατε και μαθατε αυτο το ρημαδι την ιστορια, δωστε μου κάποια τιπς, γιατι κοντευω να τρελαθω.

Είμαι η κοπέλα που έγραψα ότι ο πατέρας του αγοριού μου είναι άρρωστος και ζήτησα την γνώμη σας για το τι να κάνω... ευχαριστω παρα πολυ όσους απάντησαν! Δυστυχώς δεν μπορώ να τον κάνω αγκαλιά, η να τον πάω βόλτα όπως είπατε, γιατί λόγω καραντίνας σε νησί δεν έχει γυρίσει ακόμα, αλλά έστω και από μακριά θα είμαι δίπλα του και θα τον ακούω όποτε θέλει να μου μιλησει...

Πόσο μου έλειψες παλιά μου φίλη..

Κανόνισα να βγω με κάποιον που από την πλευρά μου δεν υπάρχει τίποτα το ερωτικό. Ούτε και εκείνος έχει κάνει κάποια κίνηση μέχρι τώρα.Είμαστε γνωστοί εδώ και αρκετό διάστημα και έχουμε βγει 2 φορές σε διάστημα 7 μηνών.Πριν την καραντίνα, είχα γνωρίσει κάποιον μέσω κοινής παρέας με τον οποίο βγήκαμε 3 φορές σε διάστημα μίας εβδομάδας και περάσαμε υπέροχα. Το ερωτικό ενδιαφέρον και από τις δύο πλευρές ξεκάθαρο.Το θέμα είναι ότι τώρα θα βγω με τον πρώτο και αισθάνομαι σαν να προδίδω τον δεύτερο, ενώ στην ουσία ούτε κατά διάνοια δεν θα έκανα κάτι ερωτικό μαζί του. Είναι οκ αυτό που νιώθω; Και γιατί το νιώθω;

Ημουν ανεκαθεν ντροπαλη και μαζεμενη σαν ανθρωπος, τα τελευταια χρονια ειχα προσπαθησει πολυ να το διορθωσω οσο μπορω και οντως ειχα δει διαφορα οχι τρομερη αλλα ειχα κανει καποια βηματα. Παρολαυτα δεν ξερω αν παιζει ρολο αλλα φετος, εχω κλειστει αρκετα στον εαυτο μου δεν ξερω γιατι κ πως, δεν καταλαβα ποτε εγινε και τι με επηρεασε. Μετα απο καιρο εχω γνωρισει ενα παιδι που μου αρεσει πολυ αλλα αντιμετωπιζω το εξης θεμα, δυσκολευομαι αρκετα να ανοιξω κουβεντα κ απο κοντα και γενικα. Οταν ξεκιναει καποιο θεμα εκεινος δεν εχω τοσο θεμα συμμετεχω αλλα μετα κολλαω και ας πουμε κοβεται η συζητηση κ υπαρχει σιγη κ απο τις δυο πλευρες. Απο τη δικη μου γτ αγχωνομαι υπερβολικα επδ ξερω οτι περιμενει απο εμενα να ανοιξω θεμα, κ ετσι μπλοκαρω ακομα περισσοτερο κ δεν ξερω τι να πω κ απο τη δικη του γτ περιμενει κ απο εμενα ας πουμε μια "προσπαθεια". Ειλικρινα δεν το κανω επιτηδες αλλα ειναι λες και κολλαει το μυαλο μου και δε μπορω να σκεφτω κατι να πω. Την τελευταια φορα που βρεθηκαμε μου το συζητησε και ξερω οτι εχει δικιο κ πρεπει να το διορθωσω αν θελω να συνεχιστει η κατασταση, αλλα δεν ξερω πως. Καθε φορα που βρισκομαστε πιστευω οτι θα ειμαι πιο ανετη και τελικα καταληγω να στο ιδιο σημειο. Μετα απο μια κουβεντα με μια φιλη μου ειπε οτι μαλλον φταιει το γεγονος που παντα εκανα παρεα με ατομα που παντα ηταν πιο ομιλητικοι κ γενικα πιο ενεργοι κ ετσι δεν εμπαινα στην διαδικασια να ξεκινησω εγω ενα θεμα συζητησης κτλ. Υπαρχει καποιος τροπος να ξεμπλοκαρω; Ξερω οτι μονο εγω μπορω να το διορθωσω, σιγουρα μια βοηθεια απο εναν ειδικο θα ηταν το ιδανικο αλλα λογω της καταστασης το βρισκω λιγο δυσκολο να βρω καποιον τωρα.Υγ. Δεν βγαινουμε πολυ καιρο με το παιδι αλλα, ειναι λογικο οταν βγαινεις με καποιον που μιλαει τοσο λιγο να κουραστεις.

Αν το μήνυμα γράφει "Οκ" ή "Καληνύχτα" ο ενεργός φίλος το διαβάζει κ κάνει λαικΑν όμως λεει "Εισαι για καμια βολτα/ποτο?" ή "Μπορείς να βγουμε σμρ" ...το μήνυμα θα διαβαστει την επομενη (για να χει τελειωσει το σμρ...)

Ναι....η εποχή του μαρτυριου μου έφτασε λοιπόν.Λέγονται έντομα και είναι παντού!Οι μικρές Τερέζες(μικρές λέμε τώρα)έμαθαν να αποφεύγουν το τέζα και κάθε είδους τέζα,λες και κάνουν κάποια εκπαίδευση σε κάποιο στρατόπεδο των υπονόμων.Τα ιπτάμενα-πετούμενα έντομα βγαίνουν για να κάνουν την δουλειά τους κι εγώ σε κάθε ζουζούνισμα τρέχω,αφού το ζουζούνισμα δεν μου λέει ποτέ ότι "είμαι η μέλισσα η τριχωτή που έχεις την αλλεργία σου"οπότε από το να μου την βγει ,να την πατήσω και να συριγγιαστώ προτιμώ να φεύγω από όλα τους.Τα μυρμηγκάκια πέρυσι τα είχα βαφτίσει αλλά που να τα ξεχωρίζεις τώρα;Απλά προσπαθείς να τα βγάλεις νοκ άουτ καθαρίζοντας συνεχώς ώστε να μην βρουν ούτε ίχνος ψίχουλου,μα να που συνεχώς βγαίνουν ψάχνοντας κάτι για να βγάλουν τον επόμενο χειμώνα.Οι οχτάποδες αράχνες βγήκαν από τα αυγά τους και σε κάθε γωνιά του ταβανιού ή και κάπου χαμηλά θα τις πετύχεις.Μα και αυτές είναι και λίγο γκάου έτσι;Καθαρίζουμε λέμε.Δεν θα βρείτε έντομα εύκολα για να τα φάτε.Βέβαια υπάρχουν και τα καλά.Πεταλουδίτσες,όμορφες,πολύ όμορφες.Πασχαλίτσες.Ο μπάμπουρας ο πρασινωπός που είναι κούκλος στο φως του ήλιου και ο καημένος πάλι αναποδογύρισε στο μπαλκόνι μου και βγήκα να τον σώσω ισιώνοντας τον και βοηθώντας τον να πετάξει μακριά.Α!Να αναφέρω και το αγαπημένο μου ερπετάκι .Τα σαμιαμιδάκια που κάποιοι τα αντιπαθούν και τα σκοτώνουν.Γιατί ρε παιδιά;Ποιος θα καθαρίσει τις γωνίες από τις αράχνες ψηλά στο ταβάνι;Αυτά είναι ψυχάρες.Είναι οι βοηθοί μου.Τα λατρεύω τα σαμιαμίδια.Ντάξει....θα περάσει το φέτος....δεν θα περάσει ....υγεία να έχουμε και όλα περνούν.

έκανα εδώ και 1,5 χρόνο ψυχοθεραπεία ώστε να μπορέσω να βάλω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου σε μια τάξη παίρνω και φαρμακευτική αγωγή....μετά από 1,5 χρόνο μπορώ να πω ότι αισθάνομαι καλύτερα με βοήθησε πολύ βέβαια ακόμη συνεχίζω να παίρνω την αγωγή μου , η πραγματικότητα όμως δεν αλλάζει εξακολουθώ να νιώθω και να είμαι μόνη θα ήθελα πολύ να βρω μια δουλεία να μπορέσω να ανεξαρτητοποιηθώ και να πατήσω στα πόδια μου ελπίζω να τα καταφέρω