ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σχετικά με μια εξομολόγηση που είδα με τίτλο Δίαιτα 3 θέλω να πω με την σειρά μου ότι καταλαβαίνω πως είναι να έχεις παραπάνω κιλά επηρεάζει το σώμα σου το πως κίνησε πως κάθεσαι κλπ . Εγώ ήμουν 110 κιλά και τώρα είμαι 90 . Είμαι πολύ χαρούμενη με τον εαυτό μου που κατάφερα να χάσω αρκετά κιλά και δεν το βάζω κάτω να χάσω και άλλα και θέλω να πω ότι να μην τα παρατήσετε πραγματικά είναι τόσο όμορφο πράγμα να βλέπεις το σώμα σου να αλλάζει σιγά σιγά να είσαι ποιο άνετα εσύ να σου αρέσει το σώμα σου να το αγαπήσεις και να το αλλάξεις όταν το θέλεις ΕΣΎ. Εγώ έχω περάσει Bulling σχετικά με τα κιλά μου είχα κάποια θέματα υγείας που με επηρέασαν και ψυχολογικά το έριξα στο φαγητό πίστευα αυτή είναι η παρηγοριά και η λύση μου, ήμουν άνθρωπος που μου άρεσε πολύ το ποδήλατο να περπατάω πολύ όμως όταν πήρα 45 κιλά παραπάνω άλλαξαν όλα δεν μου έκαναν τα ρούχα μου ντρεπόμουν να κοιταχτώ στον καθρέφτη στην δουλειά μου άκουγα σχόλια πίσω από την πλάτη μου αλλά είμαι πολύ ποιο δυνατή και ο στόχος μου είναι να αλλάξω αυτό που δεν μου αρέσει για να νιώσω εγώ ωραία δεν το κάνω για κανέναν πάρα μοναχα για εμένα! Να είστε δυνατές να πιστέψετε στον εαυτό σας και αφήστε της κακές γλώσσες να λένε ότι θέλουν .

Με αφορμή μια εξομολόγηση που διάβασα σχετικά με το χρήμα, έχω να εξομολογηθώ το εξής. Μεγάλωσα σε μια μεσοαστική οικογένεια η οποία είχε δύο παιδιά. Δε μας έλειψε ποτέ πραγματικά τίποτα. Είχαμε τα περισσότερα παιχνίδια απ' όλα τα παιδιά στη γειτονιά. Φορούσαμε ακριβά ρούχα, καινούρια παπούτσια και τρώγαμε ό,τι θέλαμε. Οι γονείς μας πλήρωναν τα καλύτερα φροντιστήρια να μάθουμε ξένες γλώσσες και δραστηριότητες όπως ποδοσφαιρικές ακαδημίες και κολυμβητήρια. Φτάνοντας στο σήμερα, περίπου μια τριετία χτίζω το δικό μου εισόδημα. Έχω σταθεί πολύ τυχερός, γιατί νοικιάζω διαμερίσματα τα οποία μου παραχώρησαν οι παππούδες μου ως περιουσιακά στοιχεία. Παράλληλα έχω τη δουλειά μου και ξαφνικά έχω γεμίσει την τράπεζα με λεφτά. Δεν μπορώ να πω ότι είναι και εκατομμύρια ευρώ. Παρόλο όμως που δε μου έλειψε τίποτα στην παιδική μου ηλικία, δυσκολεύομαι πολύ να ξοδέψω χρήματα. Ψωνίζω σπανίως ρούχα και παπούτσια. Αποφεύγω να πηγαίνω διακοπές πολύ μακριά από τον τόπο μου. Δε μου αρέσει καθόλου να κερνάω. Πώς να το θέσω; Η χλιδή και τα λούσα δε μου προκαλούν καμιά ευχαρίστηση. Αντιθέτως, αντλώ μεγάλη χαρά με το να βλέπω τα νούμερα στον λογαριασμό μου να αυξάνονται όλο και περισσότερο. Εκείνη τη στιγμή νιώθω ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στον πλανήτη. Ίσως είναι κάποιο είδος αρρώστιας ή αχαριστίας όλο αυτό;

Έχουμε έναν ξάδερφο είναι καλός χρυσός αρκεί να μη διαφωνήσεις μαζί του. Δεν το δέχεται δεν υπάρχει περίπτωση να το δεχτεί. Με το που θα πεις ότι διαφωνείς αρχίζει να τα λέει όλα πάλι από την αρχή αφού πρώτα σου πει "δεν κατάλαβες". Με το μυαλό του θα είχες συμφωνήσει μαζί του αν είχες καταλάβει τι λέει.Τον αφήνεις μιλάει γιατί δεν μπορείς να τον σταματήσεις και όταν τελειώσει του λες ότι δεν δυσκολεύτηκες από την πρώτη φορά να καταλάβεις το νόημα όσων λέει και ότι δεν συμφωνείς. Αυτός λέει πάλι ότι δεν κατάλαβες και αυτή τη φορά σου λέει το ίδιο πράγμα με διαφορετικά λόγια.Του το έκλεισα στα μούτρα και ησύχασα.

Το θυμάστε αυτό το τραγούδι;Το πέτυχα πρίν από λίγο στο ραδιοφωνο την ώρα που έπινα μπύρες κι εξακολουθώ να τ'ακούω και να πίνω και τη μπυρίτσα μου.Μωρό μου,πόσο μου λείπεις... Στην υγειά σας!

Κορίτσια ξέρετε κάτι;Αυτή σας θάβει και μάλιστα με τα χειρότερα λόγια.Αν η μία από εμάς πει στην άλλη "πόσο σου πάει αυτό που φοράς" θα πει "την είδες,την είδες,προσπαθεί να γίνει μοδάτη ενώ δεν έχει ιδέα από μόδα".Αν επιτύχετε σε κάτι στην δουλειά και σας πει μπράβο η προισταμένη,αυτή θα πει "σιγά το πράγμα,εγώ μπορούσα να το κάνω πολύ καλύτερα".Αν πείτε ότι βγήκατε και περάσατε καλά,θα πει "ναι,εντάξει και καλά φίλες και βλακείες,δεν υπάρχουν φιλίες αγαπητές μου την σήμερον ημέρα".Αν πείτε για κάποιον "αυτός είναι ωραίος ρε",αυτή θα πει "γούστο δεν έχετε καρδούλες μου".Και άλλα πολλά που λέει καθημερινά πίσω από την πλάτη σας.Τα λέει σε εμένα πάντα γιατί βλέπει ότι δεν μιλάω,αλλά δεν την αντέχω άλλο,κάποια στιγμή θα κάνω μπαμ και όποιον πάρουν τα σκάγια!

Το ότι φοράω φουστάνι, δεν σημαίνει ότι θέλω να σου δειξω τα κάλλη μου.Σημαίνει ότι αυτο πουλάνε τα καταστήματα στη χώρα μου, αυτό αντέχει η τσέπη μου να αγοράσω, αυτό μου άρεσε και αυτό με βόλεψε, με αυτό ανταποκρίνομαι στο dress code της εργασίας μου.Κανείς δεν σου δίνει το δικαίωμα να με κυνηγάς 20' στο δρόμο, να φωνάζεις ακατάληπτες λέξεις στη γλώσσα σου, να με κάνεις να φοβάμαι και να έχω εφιάλτες τις νύχτες.Κοίτα με όσο θες, κι εγώ θα σε κοιτούσα αν μου άρεσες κι αν δεν ησουν ο ΤΡΟΜΟΣ.Μη με κυνηγάς, όμως, γιατί όσο προσπαθείς να με βλάψεις, να είσαι σίγουρος ότι άλλο τόσο θα το προσπαθήσω να το κάνω κι εγώ.

Εχω μια φιλη η οποια γινεται πιεστικη ορισμενες φορες..ας πουμε αν δε βρει παρεα να βγει και της ριξω ακυρο πιεζει να βγουμε..επισης τωρα που καποιες μερες θα εχει αδεια θα μπορει να παει στο εξοχικο της και μου ειπε να παμε μαζι. Εγω ειμαι παντρεμενη χωρις παιδια ακομα και μενω με τον αντρα μου και οπως καταλαβαινετε δε μπορω να πηγαινω διακοπες με φιλες σαν να ειμαι ελευθερη οπως δε θα μου αρεσε ο αντρας μου να παει διακοπες με φιλους..εχουν αλλαξει τα πραγματα και με φέρνει σε δυσκολη θεση.. της ειπα για κανα μονοημερο οκ ομως για πολλες μερες και διανυκτερευση οχι...δεν της φταιω εγω που ο δικος της ειναι περα βρεχει και δεν την παει πουθενα ουτε επειδη μπορει να ξεμεινε απο παρεα αφου οι περθσσοτεροι εχουν φυγει..και πριν με ρωταγε συγκεκριμενα να της πω ποτε θα παω διακοπες με τον αντρα μου ενω ακομα δεν κανονισαμε ημερομηνια και μου λεγε μα τοτε θα μπορεις...δε μ αρεσει αυτη η πίεση νομιζω οτι εφοσον ειμαι παντρεμενη ειναι αυτονοητο οτι παω συμφωνα με το προγραμμα που εχω με τον αντρα μου...μαλλον δε θελει να το καταλαβει..πως να την αποφύγω?

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να βλέπεις εφιάλτη να θες να ξυπνήσεις και να μην μπορείς.

Από μικρός είχα θεό το χρήμα δηλαδή γούσταρα να βγάλω πολλά λεφτά στην ζωή μου( από μεσοαστική οικογένεια ήμουν). Το έλεγα με θάρρος σε όλους τους κολλητούς μου εγώ θα κάνω τα πάντα να βγάλω λεφτά για αυτό θα ακολουθήσω αυτό το επάγγελμα θα γίνω καλός και θα πετύχω τι παραπάνω έχουν αυτοί από εμένα(πάντα είχα έναν εγωισμό μια υπερηφάνεια και μια αυτοπεποίθηση που με έκανε να συνεχίζω). Πράγματι επέλεξα ένα επάγγελμα που στην κυριολεξία έχω για να φάνε και οι κότες. Αφιέρωσα την ζωή μου σε αυτό από 18 χρονών ξεκίνησα να το κάνω όσο καλύτερα μπορούσα. Στα 24 όταν οι κολλητοί μου είχαν τελειώσει μεταπτυχιακό και ζούσαν με τους γονείς τους εγώ δούλευα και έβγαζα 5.000 τον μήνα(η σχολή που τέλειωσα για να ακολουθήσω το επάγγελμα που ήθελα δεν είχε ούτε μεταπτυχιακά ούτε μαλακίες ούτε ιστορίες μόνο δουλειά που την ξεκίνησα από μικρός ταυτόχρονα με τις σπουδές που τις τέλειωσα στα 22 και στα 23 μπήκα στρατό). Ήμουν ο πρώτος από την παρέα που έμεινε μόνος του ο πρώτος που άρχισε να χάνεται λόγω της δουλειάς αυτός που πήρε καινούριο αμάξι και αυτός που στα 30 ξεχρέωσε στεγαστικό δάνειο των γονιών του ύψους 150.000 και είχε μαζέψει και στην άκρη άλλα 50.000...Στα 31 χτυπάω ταβάνι αφού στην διάρκεια τις επαγγελματικής μου ζωής έχω ανέβει πολύ και έχουν αλλάξει πολλές φορές οι μισθοί μου πλέον φτάνω στο σημείο να παίρνω 10.500 τον μήνα(όπου τα βγάζω και φέτος εν έτη 2020 όταν ο βασικός μισθός στην χώρα είναι 600 ευρώ).Covid? Ποιος covid εγώ δεν καταλαβαίνω από αυτά ούτε η εταιρεία μου τα λεφτά λεφτά και οι μισθοί μισθοί... Το θέμα είναι ότι κοιτάω πίσω τώρα και νιώθω ότι δεν έχω ζήσει τίποτα στην κυριολεξία. Δεν αγάπησα ποτέ δεν έκανα ποτέ μακροχρόνια σχέση ενώ πάντα η προτεραιότητα μου είναι η δουλειά μου και το πως θα βγάλω λεφτά. Οι αναμνήσεις που έχω με τους φίλους μου σταματάνε στα 22 όταν τελειώνουν τα φοιτητικά χρόνια ενώ από εκεί και πέρα αυτά που θυμάμαι είναι κανένας γάμος και καμιά βάπτιση όπου με καλούσαν. Τώρα πλέον πιστεύω πολύ αυτό που έλεγε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου που θυμάμαι τον κατηγορούσα μικρός που δεν έβγαζε πολλά λεφτά και γέλαγε και μου έλεγε ότι στην ζωή δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα και πολλά λεφτά και οικογένεια και υγεία και ευτυχία και προσωπικό χρόνο. Πράγματι κάπου θα χάνεις θεωρώ ευλογημένους τους ανθρώπους που βρήκαν ισορροπίες εγώ προσωπικά τα δίνω και τα έδωσα όλα για την δουλειά μου 24/7 stand by για ότι χρειάζεται στην. Δεν μπορώ να πω πως δεν νιώθω περήφανος που βγάζω τόσα λεφτά απλώς το περίμενα πιο σπουδαίο πιο πως να το πω μαγικό .Γυρνάω πλέον σπίτι στα 34 μου στην Ελλάδα για διακοπές ουσιαστικά όταν δεν δουλεύω(μιας και η δουλειά μου είναι στο εξωτερικό ) και βλέπω πως όλοι οι φίλοι μου έχουν παντρευτεί έχουν κάνει οικογένεια και δεν βρισκόμαστε σχεδόν καθόλου. Εγώ βέβαια ευθύνομαι αφού εγώ χάθηκα και εγώ επέλεξα την επαγγελματική ανέλιξη. Δεν μετανιώνω βέβαια όλα στην ζωή είναι επιλογές και αποφάσεις απλώς σκέφτομαι τι θα είχε γίνει αν είχα κάνει ένα άλλο επάγγελμα ή είχα διαλέξει άλλο τρόπο ζωής. Δεν θεωρώ πως είμαι υλιστής ούτε φιλοχρήματος θεωρώ πως δεν είμαι μίζερος καλώς η κακώς μεγάλωσα με μια μουρμούρα στο σπίτι για το στεγαστικό και κατάλαβα πως αν δεν έχεις και κάτι παραπάνω τότε έχεις μια άσχημη καθημερινότητα. Οι κολλητοί μου επέλεξαν την προσωπική ζωή βγάζουν 1000 1500 και είναι ευχαριστημένοι. Είναι ο κάθε άνθρωπος τι ήθελε πιο πολύ στην ζωή του. Εγώ μικρός ονειρευόμουν να βγάζω 10.000 τον μήνα απλώς γιατί ένιωθα πως είναι κάτι παραδεισένιο όχι γιατί ήθελα βίλες με πισίνες αμάξια και γυναίκες. Απλώς με εξίταρε το χρήμα νιώθω ωραία όταν έχω στο πορτοφόλι 400 ευρώ και ξέρω πως αν θέλω πάω και βγάζω άλλα τόσα. Δεν κάνω νεόπλουτη ζωή εξάλλου δεν είμαι νεόπλουτος έχω ανοδική και σταθερή πορεία. Δεν μου έκατσε μια χρονιά με πολλά χρήματα κάθε χρονιά είναι και καλύτερη και αυτό είναι που με κάνει να συνεχίζω μου αρέσει να τα βλέπω να μπαίνουν στον αριθμό μου δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Απλώς γουστάρω τέλη του μήνα να βλέπω τα ψηφία να αλλάζουν....

εγω να δεις τι αγχος εχω στη δουλεια..Ειμαι αναπληρωτρια σε μια ειδικοτητα της ειδικης αγωγης, και καθε χρονο ειμαι σε αλλο σχολειο. Μαρεσει πολυ η δουλεια μου, ειμαι πολυ καλη σε αυτη αλλα εχω συνεχεια αγχος. Καθε χρονο καινουργια παιδια, να τα γνωρισω καλα, να μαθω τις αναπηριες τους ωστε να μπορω να τα χειριζομαι, να τα πειθαρχω και να προσαρμοζω τη δουλεια μου και τη συμπεριφορα μου στις αναγκες τους, να προσεχω τις ανεξελεγκτες συμπεριφορες τους λεκτικα και σωματικα, να εχω καλη συνεργασια με τους γονεις, με τους Διευθυντες, με τους συναδελφους, να μη δενομαι με τα παιδια παρα πανω απο οσο πρεπει γιατι καθε χρονο που τελειωνει το σχολειο ποναει η ψυχη μου που τους αποχαιρεταω, οταν σχολαω να πρεπει να τα αφησω ολα πισω μου και να μην επηρεαζομαι...και πολλα αλλα.και προσπαθω συνεχεια να διαχειριστω το αγχος μου σε ολα.υγ. 1.ειμαι σε ειδικοτητα που περνανε ολα τα παιδια του καθε σχολειου απτα χερια μου.υγ.2 εχω περασει και ευκολες και δυσκολες χρονιες. αλλα οταν σκεφτομαι οτι αγαπαω αυτο που κανω, και οταν μου χαμογελανε ολα μου φαινονται πιο ευκολα.υπαρχουν συναδελφοι που να με νιωθουν?παρακαλω να περαστει